Εγώ, Ο Απαισιότατος(2010)

(Despicable Me) | Πρώτη προβολή: 25-11-2010

Χωρίς τον παραμικρό παλιμπαιδισμό, χωρίς να ξεχνάει το ενήλικο κοινό και χωρίς να χάνει το ασταμάτητο χιούμορ του, ο «Απαισιότατος» υμνεί τη δύναμη της αγάπης προκαλώντας συγκίνηση που παρόμοιά της δεν αισθάνεται κανείς συχνά στον κινηματογράφο...

Έξυπνο, ευρηματικό, ψυχαγωγικό, ανατρεπτικό, διδακτικό. Οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά δουλεμένοι και δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει κανείς παραπονεμένος. Η απορρόφηση από την ιστορία, έως την ταύτιση με τους ήρωες είναι εξαιρετικά πετυχημένη. Ταινία για όλη την οικογένεια και όχι μόνο.

Ίσως και να είναι κάπως προβλέψιμη, ίσως και κάπου-κάπου να χειρίζεται τα θέματα της επιφανειακά. Μας χαρίζει, όμως, ένα σύνολο απόλυτα διασκεδαστικό, μπροστά στο οποίο οι όποιες ατέλειες μοιάζουν με λεπτομέρειες, σχεδόν άνευ σημασίας.

Οι φιλμικές αναφορές στο 'Νονό' και τον 'Πυρετό Στο Σαββατόβραδο' κουμπώνουν με τη μουσική επένδυση των Pharrell Williams και Heitor Pereira (η παραγωγή του score ανήκει στο γνωστό και μη εξαιρετέο Hans Zimmer), στοιχεία που εντείνουν το ρυθμό, εμπλουτίζοντας διασκεδαστικά το σύμπαν του «Despicable Me», συνδέοντας παράλληλα περασμένες δεκαετίες με το σήμερα.

Πολύ όμορφη περιπέτεια κινουμένων σχεδίων με πολύ χιούμορ αλλά και ωραίες ατάκες.

Συνολικά, το Despicable Me είναι μια, ασυνεχώς μεν, ιδιαιτέρως διασκεδαστική ταινία δε, που προσφέρει άφθονο γέλιο με τους ξεκαρδιστικούς δεύτερους χαρακτήρες της, με καλοδουλεμένο το στοιχείο της ευαισθησίας χωρίς να προκαλεί τις μεγαλύτερες ηλικίες προσπαθώντας να περάσει διάφορα μηνύματα, και σίγουρα μια αξιοπρεπέστατη πρώτη προσπάθεια της Illumination που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Με την αρωγή του εξαιρετικά δοσμένου dubbing, όπου κυριαρχούν οι φωνές των Carell, Brand και Segel, αλλά και του έξοχου τρισδιάστατου, το Despicable Me, τοποθετείται ανάμεσα στις ποιοτικότερες επιλογές από τις αμέτρητες της animation παραγωγής. Όχι ακόμη Pixar level, αλλά πάντως αρκετά ψηλά...

Μία ταινία που θα προσφέρει άφθονη διασκέδαση, γέλιο, ενώ αυτά τα μικροσκοπικά κίτρινα ανθρωπάκια είναι ικανά από μόνα τους να κλέψουν την παράσταση σε μία ταινία που σφύζει από καλή διάθεση την οποία επιτυχώς μεταφέρει στον θεατή.

Η ταινία είναι καλή, αλλά δεν κάνει κέφι να είναι κάτι παραπάνω. Απευθύνεται σε κάθε ηλικίας κοινό, μα δεν αποποιείται τον ανήλικο χαρακτήρα της. Ο κεντρικός ήρωας δεν είναι τα καλά παιδιά που θα σώσουν τον πλανήτη, αλλά ο κακός που βάλλεται να τον φέρει άνω-κάτω.