Η Ζωή Μετά(2010)

(Hereafter) | Πρώτη προβολή: 06-01-2011

Χάρη στο πανέξυπνο σενάριο του γνωστού μας Πίτερ Μόργκαν ("Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ", "ΦΡΟΣΤ / ΝΙΞΟΝ") το θέμα αποκτά μια άλλη διάσταση, όχι τόσο φιλοσοφικής πλευράς όσο υπαρξιακής, όταν τέμνει με αριστοτεχνικό τρόπο τις ιστορίες των πρωταγωνιστών. Οι ανησυχίες του Κλιντ φαίνεται ότι έχουν βάση, ο ίδιος κλείνει τα 80, και μοιάζει λογικό να θέλει να μας προβληματίσει με τις σκέψεις του μέσα από την ιστορία ενός μέντιουμ που υποδύεται ο Ματ Ντέιμον, αλλά και των άλλων χαρακτήρων. Είναι η δομή της δραματουργικής κορύφωσης που ακολουθεί πιστά κι ευλαβικά για να προκαλέσει την συγκίνηση.

Μια ταινία έκπληξη καθώς δύσκολα θα περίμενε κανείς να καταπιαστεί ο Ίστγουντ με το αμφιλεγόμενο θέμα του θανάτου με τον τρόπο που το έκανε. Με καλές ερμηνείες, με συναισθήματα να παίζουν από σοκ σε θλίψη και συμπάθεια προς τους χαρακτήρες καθώς και με αρκετά σκηνοθετικά τρικ, η ταινία καταφέρνει να σε πάρει μαζί της.

Αυτό που, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, ενδιαφέρει τον Eastwood σαφώς και δεν είναι να απαντήσει στο αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αλλά το ότι πρέπει να ξεπεράσουμε ή να συμφιλιωθούμε με την ιδέα του θανάτου, είτε του δικού μας είτε αγαπημένων μας προσώπων, ώστε να μπορούμε να ευχαριστηθούμε την ίδια τη ζωή...

Αποφασίζει να δημιουργήσει μια ταινία που προσεγγίζει την μετά θάνατο ζωή, όχι μέσω ενός θρίλερ γεμάτου δράση, αλλά με έναν τρόπο φιλοσοφικό. Ο Eastwood έχει απορίες και τις θέτει στο κοινό του. Όχι, όμως, για να βρει απαντήσεις, αλλά εν είδη γρίφου που δεν επιδέχεται τελικά απαντήσεων, αλλά μονάχα προβληματισμών. Ακριβώς έτσι δικαιολογείται και η αργή του εξέλιξη.

Το «Hereafter» δεν είναι μια δημιουργική και δυναμική εμπειρία. Είναι απλά μια μαλακή προσέγγιση ενός δύσκολου και μυστηριακού θέματος. Καλό δε λέω... Απλά θα θέλαμε και κάτι ακόμα για να το αγαπήσουμε...

Το Hereafter είναι μια κακή ταινία και περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που λένε οι καθηγητές στους πρωτοετείς σπουδαστές σκηνοθεσίας να αποφύγουν. Κακό σενάριο, χαρακτήρες χωρίς κανέναν ενδιαφέρον, γλυκανάλατη μουσική και επιφανειακά νοήματα.

Μέσα στην πλοκή μπορείς να αρδεύσεις και κάποιους συμβολισμούς πέρα από την μεταφυσική της υπόσταση. Αυτό είναι έξω. Μέσα έχουμε έναν πολύ αδύναμο χαρακτήρα με το πρόσωπο του Matt Damon και μια άνιση πλοκή από σκηνή σε σκηνή. Μπορεί την μία στιγμή να εντυπωσιαστείς, την άλλη να συγκινηθείς και την άλλη... να βαρεθείς (βοηθάει και η μεγαλούτσικη διάρκεια στο τελευταίο). Όλο αυτό καταλήγει στο να έχουμε μια τσάμπα καλή σκηνοθεσία, αφού το σενάριο δεν την υποστηρίζει απόλυτα.