Απώλεια(2010)

(Rabbit Hole) | Πρώτη προβολή: 10-02-2011

Σίγουρα είναι μία στενάχωρη ταινία, αλλά ο σκηνοθέτης John Cameron Mitchell, καταφέρνει να περάσει τα μηνύματα και τα συναισθήματα που θέλει, χωρίς να καταφύγει σε υπερβολές.

Μια συγκινητική ταινία που αξίζει πολλά μπράβο στο σκηνοθέτη της.

Μπορεί εδώ να μην έχουμε την ωμή δύναμη ενός «Hedwig and the Angry Inch» ή την λαμπρότητα της απελευθερωτικής πανσεξουαλικης ματιάς ενός «Shortbus», έχουμε όμως μια άποψη γεμάτη δύναμη και τρυφερότητα πάνω στην ιστορία που διηγείται και τους χαρακτήρες της.

Ενδιαφέρον σενάριο, πολύ καλή σκηνοθεσία, εξαιρετικές ερμηνείες αλλά ... το γλυκό δεν έδεσε όπως πιθανώς να έδεσε στο σανίδι, εξού και η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.

Η Nicole μέσω του Rabbit Hole, έδειξε πως και πάθος διαθέτει και δυναμική για να κάνει το μεγάλο come back που της πρέπει, με την καλύτερη της στιγμή από την εποχή του ζενίθ της, στις Ώρες.

Καλές ηθοποιίες, αρκετά σοβαρή ανάλυση, αλλά και πολύ βάρος... Αν είστε φίλος αυτού του είδους των δραμάτων το συνιστώ. Αλλιώς... ψάξτε κάτι πιο ελαφρύ...

Δεν θα δείτε γενικά κάτι το αντισυμβατικό, αλλά κάτι το ορθό, το πετυχημένο για το είδος του, ένα είδος που γενικά κινείται επικίνδυνα από το καλό στο βαρετό. Και, πιστέψτε με, δύσκολα θα βαρεθείτε παρότι ο κίνδυνος ελλοχεύει σε κάθε σκηνή.

Συνοπτικά, θα λέγαμε πως στις καλές στιγμές του φιλμ χρεώνουμε την απουσία στο ελάχιστο των φλας μπακ (υπό άλλες συνθήκες επιβεβλημένων) που συγκινησιακά θα φόρτιζαν την ατμόσφαιρα, ανάβοντας το σπίρτο του μελοδράματος, άμεσα. Το ενδιαφέρον στην υπόθεση συνοψίζεται στην χρονική στιγμή κατά την οποία η ψυχραιμία, η θλίψη, ο εσωτερικός πόνος, η μετατόπιση ευθυνών και η φύση της εκδίκησης "ραγίσουν".

Σίγουρα δεν είναι μια σπουδαία ταινία, μακάρι όμως οι τέτοιες ανάλογες να διέθεταν τέτοια σενάρια, ερμηνείες και εύστοχες παρατηρήσεις στη διαδικασία ενός πένθους.

Μια απλή ταινία (σε καμία περίπτωση απλοϊκή), που καταγράφει ρεαλιστικά τη θλίψη που προκύπτει από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και την οδυνηρή διαδικασία επανάκαμψης. Χωρίς μελόδραμα, αλλά και χωρίς σεναριακές κορυφώσεις. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σε μια ανατροπή της αφασικής, αρνητικής πρόσφατης παρουσίας της στο σινεμά, η Νικόλ Κίντμαν δείχνει αυτό που μπορεί να κάνει αρκετά καλά, δηλαδή να αποκαλύπτει σταδιακά μια προσωπικότητα θαμμένη πίσω από ένα συγκεκριμένο στήσιμο - κάτι που υποδύθηκε σε βαθμό τελειότητας στις Ώρες.

Στην ταινία του Mitchell σαφώς και μπορείς να ερμηνεύσεις τις αντιδράσεις του πατέρα και της μάνας, που χάνουν αναπάντεχα το γιό τους, όμως οι ήρωες δε θα σε αγγίξουν ποτέ. Τους νιώθεις απόμακρους και λιγάκι αποκρουστικούς, ακριβώς όπως τους βλέπουν και οι άνθρωποι που τους περιτριγυρίζουν.