Μέσα από τις Φλόγες(2010)

(Incendies) | Πρώτη προβολή: 10-03-2011

Σε αυτήν την τόσο μοναδική και δυναμική σκηνοθετική προσέγγιση, έρχονται να προστεθούν , οι ερμηνείες , οι οποίες μια προς μια είναι εξαιρετικές, με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτήν της Lubna Azabai που υποδύεται τη Ναουαλ(μητέρα) με τέτοια εσωτερική ένταση που σε αφοπλίζει. Δύσκολη μα Εξαιρετική ταινία με ιδιαίτερη δυναμική που καθηλώνει.

Είναι τρομερά καλά παιγμένο από τους ηθοποιούς, μεταφέρει βαθιά συγκίνηση, δεν φωνασκεί πολιτικά, αν και η καθαρότητα της ματιάς της μας οδηγεί στο συμπέρασμα της βεβαιότητας για τις θέσεις της, και αποτελεί το πρόκριμα για σπουδαία πράγματα από τον Βιλνέβ στο μέλλον.

Πόλεμος, μίσος, ξεριζωμός, θάνατος αλλά και αγάπη συνυπάρχουν σε ένα εκρηκτικό μείγμα που σημαδεύει κατευθείαν στην καρδιά και στο νου του θεατή, ξερά και ατόφια. Σκηνές ξυραφιές, σε ένα χωροχρονικό road trip μίας οικογένειας αλλά και ενός τόπου μαρτυρικού, όπου μέσα από μπαρουτοκαπνισμένες κάνες και ατέρμονη αιματοχυσία, η ανθρωπιά και η ελπίδα πασχίζουν να αναπνεύσουν.

Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρξει θεατής που θα μείνει αμέτοχος, που δε θα φορτισθεί συγκινησιακά παρακολουθώντας το Ιncendies, έστω και αν κάποιοι περισσότερο προσεκτικοί διαπιστώσουν πως δε λείπουν τα συναισθηματικά τρικ, ή οι κλισέ σκηνές φρίκης στις οποίες μας έχουν συνηθίσει - τί έκπληξη! - τα χολυγουντιανά στούντιο.

Σοκαριστικές περιγραφές των καταστάσεων του πολέμου καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας ,η εξέλιξη είναι εξαιρετικά αργή αλλά το τελευταίο δεκάλεπτο σε αποζημιώνει καθώς ο βομβαρδισμός των αναπάντεχων ανακαλύψεων σε καθηλώνει.

Υφαίνοντας τις γραμμές της αφήγησης με τρόπο αριστοτεχνικό, δίνοντας στους ηθοποιούς του το υλικό για να βυθιστούν σε ρόλους που δεν ορίζονται με εύκολους χαρακτηρισμούς, και κυκλώνοντας τη φρίκη μιας κατάστασης που μοιάζει κοινός τόπος για τη μέση ανατολή μέσα από το πρίσμα μιας προσωπικής εμπειρίας, το φιλμ του Βιλνέβ δεν χάνει από τα μάτια τους ήρωές του, αλλά κατορθώνει να σχηματίζει και μια μεγαλύτερη εικόνα που συναρπάζει και συγκλονίζει.

Ο Βιλνέβ επιτυγχάνει στο να διατηρήσει συμπαγή και άθικτο τον αφηγηματικό του ιστό. Δεν αφήνει την ιστορία του να ξεχειλώσει και να χάσκει μετέωρη, καθώς τα συνεχή του άλματα στο χρόνο δεν παρεκκλίνουν από το σκοπό τους. Ο χωρισμός σε επιμέρους κεφάλαια είναι πειθαρχημένος και λειτουργικός, ενώ μέσα από τη φυσική ομοιότητα των δύο πρωταγωνιστριών του και τα faux raccords στις γέφυρες, κατορθώνει μία σύμπτυξη και συσκότιση του χρόνου που μοιάζει αταλάντευτος να επιζητά κι αυτός μία μάταιη λύτρωση.

Καλώς η κακώς η ταινία δεν παρακολουθείται εύκολα, καθώς η δομή της ακολουθεί περίεργα μονοπάτια αλλά σίγουρα -και με το παραπάνω- ανταμείβει όσους της δώσουν μία ευκαιρία.

Η ταινία του Villeneuve είναι μία εξεζητημένη καλλιτεχνική δημιουργία, που αρνείται πεισματικά το χαρακτηρισμό «κίβδηλη» και η οποία συγκεντρώνει μέσα της το σκελετό της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Απέχει από την ομφαλοσκοπική οπτική, όμως αδυνατεί να δει την πραγματικότητα της Ανατολής με τα μάτια ενός Ανατολίτη.