Σανγκάη: Η Πόλη Των Κατασκόπων(2010)

(Shanghai) | Πρώτη προβολή: 31-03-2011

Μια καλή προσπάθεια για τη δημιουργία ενός φιλμ νουάρ με σκοτεινή ατμόσφαιρα αλλά και μοιραίες γυναίκες που τα παίζουν όλα για όλα.

Λόγω της μεγάλης ίντριγκας, ο χρόνος (105') κυλάει ευχάριστα από μία mainstream ταινία, ιδανική σε όσους βαριούνται να διαβάσουν ένα μυθιστόρημα με κατάσκοπους. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του φιλμ που το ξεχωρίζει είναι η σκηνοθεσία του Σουηδού Χάφστρομ, (αγαπημένου της Weinstein Co.) που όπως πάντα υπερτονίζει το ρομαντικό επίπεδο της κεντρικής ιδέας. Δικαιολογημένα, όμως καθώς από αυτό η εξέλιξη θα λάβει διαφορετική κατεύθυνση μαγνητίζοντας το πολυπληθέστερο γυναικείο κοινό.

Δεν υπάρχει συγκίνηση και ταύτιση όπως με τα παλιά φιλμ νουάρ. Αν και οι τρεις Ασιάτες πρωταγωνιστές δίνουν σάρκα και οστά στους ρόλους τους, ο Cusack δεν καταφέρνει να περάσει μια «ηρωική» περσόνα, δεν γίνεται Μπόγκαρτ που γίνεται Μάρλοου, ούτε Ντέινα Άντριους ή όποιος άλλος, απλά διεκπεραιώνει τον ρόλο με συνέπεια, τίποτε περισσότερο. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα, γιατί το νουάρ δεν λειτουργεί ως στυλιζάρισμα–βιτρίνα για να περάσει ένα άλλο μήνυμα, πέρα από μια φιλοκινεζική ματιά πάνω στα πράγματα. Βασίζεται σε γενικές ιδέες, χωρίς κάποιο κλείσιμο του ματιού. Άρα το thrilling ήταν απαραίτητο.

Πάντως το Shanghai είναι μια πολύ μέτρια ταινία που θα ξεχάσετε (ή θα θέλατε να ξεχάσετε) πολύ γρήγορα. Κρίμα στο cast.

Ευχάριστα παλιομοδίτικη, αλλά όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένη, ιστορία έρωτα και κατασκοπείας...

Δίχως υπερβολή, όλες οι συνισταμένες της παραγωγής συγκλίνουν με γνώμονα να αναβιώσουν την ατμόσφαιρα του λεγόμενου 'παλιού-καλού-νουάρ'. Και ως το σημείο αυτό το πράγμα περπατάει αξιοπρεπέστατα και η ώρα στην αίθουσα περνάει απρόσκοπτα. Ο πήχης όμως στο σενάριο έχει τοποθετηθεί χαμηλά.

Το Shanghai έχει δομή που μοιάζει με την εικόνα ενός ιστορικού πάζλ, όμως πρόκειται για ψευδαίσθηση, αφού ο Hafstrom πετυχαίνει να πλέξει το χρονικό μίας ερωτικής ιστορίας, που γεννάται κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης. Δεν υπάρχουν υπερβολές, ούτε γρίφοι και δυσκολίες. Έχει ρομαντισμό, λίγη βία, αγγίζει το πολιτικό θρίλερ και ρέπει στο ιστορικό έπος. Δεν είναι όμως τίποτα απ'όλα αυτά και αυτό του φαίνεται. Απλά ο δημιουργός του επιλέγει να κερδίσει κάτι από την αίγλη μεγάλων κλασικών παραγωγών του Χόλυγουντ και προσπαθεί πολύ σκληρά για να το πετύχει.