Το Ταξίδι(2010)

(The Trip) | Πρώτη προβολή: 24-04-2011

Ο Αγγλοσαξονικός κυνισμός στο ζενίθ του, το ιδιαίτερο χιούμορ, η κουλτούρα του και οι νευρώσεις του, κάνουν "Το ταξίδι" μοναδικό και με κάποιο τρόπο διασκεδαστικό αν και δυστυχώς πολλά από τα καλά του χάνονται στη μετάφραση.

Το κορυφαίο επίτευγμα της ταινίας είναι οτι κρατά τους δυο κύριους χαρακτήρες της στο ίδιο επίπεδο, χωρίς να ξεχωρίσει κάποιον από τους δυο εις βάρος του άλλου. Καταφέρνει να εγκαταστήσει και να διατηρήσει μια ισότητα μεταξύ τους που κάθε άλλο παρά ασήμαντη είναι αφού βοηθάει στα μέγιστα στην επιτυχία της σάτιρας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το χιούμορ είναι τυπικά βρετανικό, συχνά ξεκαρδιστικό, ακόμη κι αν στην επιφάνειά του μοιάζει στεγνό και δύστροπο. Oσο για την απόπειρα του σκηνοθέτη και των ηθοποιών του να περιπλέξουν τα όρια της αληθινής ζωής και του σινεμά, αυτή πετυχαίνει απόλυτα, έστω κι αν οι λεπτές αποχρώσεις αυτού του ελαφρώς ειρωνικού πειράματος, μοιραία χάνονται σε ένα κοινό που δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες των ζωών των δύο διάσημων στην Βρετανία ηρώων του, αλλά μόλις αναγνωρίσιμων στον υπόλοιπο πλανήτη. Κάτι που αφαιρεί από το παιχνίδι του «Ταξιδιού» λίγο από την απόλαυσή του, αλλά δεν εμποδίζει την ουσία της ταινίας να σερβιριστεί γευστικά σε κάθε θεατή...

Με λιγοστά, αλλά ποιοτικά υλικά, ο Γουιντερμπότομ κάνει ένα πλούσιο πιάτο από αβίαστα γέλια, ειρωνικά σχόλια, καίριες παρατηρήσεις και γλυκόπικρη διάθεση. Μια καλή γνώση των προσώπων και της αγγλικής γλώσσας θα μεγιστοποιήσει την ευχαρίστηση.

Βρεττανική, φλεγματική κωμωδία, γεμάτη καυστικό, λεκτικό χιούμορ. Μια τυπική ταινία του Γουϊντερμπότομ όπως το ΤΑΞΙΔΙ, είναι ότι οι ταινίες του Γούντι Άλεν στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Νευρωτικές, σύγχρονες, ερωτικές, ανήσυχες, περιπετειώδεις, απρόβλεπτες.

Ουσιαστικά, ο σκηνοθέτης αφήνει τους δυο ηθοποιούς να αυτοσχεδιάσουν πάνω σε ένα σεναριακό πατρόν και απλά μοντάρει τα κατάλληλα σημεία. Οι δυο τους, χωρίς πρεμούρα να μετατρέψουν το οδοιπορικό σε «ξεκαρδιστική» εμπειρία, κάνουν ουσιαστικά μια ψύχραιμη ψυχοθεραπεία μπροστά στο φακό, με οδηγό το βρετανικό τους χιούμορ, αφήνοντας τις αλήθειες της ζωής τους, ιδιωτικής και επαγγελματικής, όπως και τη σχέση μεταξύ τους, να αναδυθούν με μια φυσικότητα που αφήνει ένα λεπτότατο δραματικό άρωμα.