Μάθε Παιδί μου Γράμματα(1981)

Αυτό το σεμνό έπος που διατρέχει τη μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι μια από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις στη διαμόρφωση της κουλτούρας από την παιδεία και την πολιτική, και μάλιστα το καταφέρνει μέσα από τη μορφή της λαϊκής κωμωδίας. Η ατάκα του ταλαίπωρου Τσάκωνα με τα ατελείωτα 6 σχολικά χρόνια είναι αχτύπητη.

Μια καλή ταινία, όχι τέλεια (πολύ απότομο τέλος ρε παιδιά), αλλά που σου περνάει δυνατά και αποτελεσματικά το μήνυμα της.

Δίχως να φοβάται να γίνει καυστικός όπου χρειάζεται, ο δημιουργός αγγίζει πολλά θέματα ταμπού της κοινωνίας όπως την κυριαρχία της εκκλησίας, τον Κομμουνισμό, την εθνική αντίσταση, την αστυνομοκρατία και την έλλειψη ελευθερίας του λόγου.

Ο Θόδωρος Μαραγκός δεν εμμένει στα πολιτικά του πιστεύω και πάνω από όλα κάνει κινηματογράφο με έμπνευση. Έχει ξεκινήσει με μια πολύ σοφή επιλογή ηθοποιών, έχει γράψει ένα κείμενο με κάποιους καταπληκτικούς διαλόγους-ατάκες κι έχει διατηρήσει μια αξιοπρόσεκτη ισορροπία ανάμεσα σε πολιτική σάτιρα και κωμωδία. Προς το φινάλε, δυστυχώς, αυτό καταρρέει, σαν να μην υπήρχε έμπνευση ως προς την διατήρηση του ύφους, αλλά δεν χαλάει την συνολική εικόνα.

Κινδυνεύοντας να χαθεί το νόημα της λέξης, ειδικά όταν οι ταινίες που βγαίνουν σε «επανέκδοση» δεν είναι ακριβώς σπάνιες ή χαμένες, το «Μάθε, παιδί μου, γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού βγαίνει ξανά στις αίθουσες όχι για να μας θυμίσει πώς ήταν η Ελλάδα των 70s, αλλά κυρίως πώς ήταν το ελληνικό σινεμά των 80s.