Η Γυνή Να Φοβήται Τον Άνδρα(1965)

H ταινια ειναι ενα καλλιτεχνικο δημιουργημα που μιλαει στην καρδια μας και αυτο ισως δικαιολογει και το γεγονος οτι μπορουμε να τη βλεπουμε ξανα και ξανα χωρις να τη βαριομαστε. Σε καθε «αναγνωση» της ταινιας ταυτιζομαστε και με εναν αλλο ρολο και ο τροπος που τακτοποιουνται ολα στο τελος ειναι ανακουφιστικος και σε καμια περιπτωση μελο.

Ο Αντωνάκης, η Ελενίτσα, ένας γάμος, πολλά βάσανα, ακόμη περισσότερος έρωτας, μια αριστουργηματική ηθογραφία, τώρα και χρωματισμένη έπειτα από ειδική επεξεργασία στο εξωτερικό.

Μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά επιχρωματίζεται με τεχνική αρτιότητα, προσπάθεια που μπορεί να τη φρεσκάρει και να μην την «προσβάλλει» αισθητικά, αλλά σίγουρα δεν της προσφέρει τίποτα κινηματογραφικά.

Ο επίπεδος χρωματισμός της (εμφανής – αφού η ταινία δεν έχει φωτιστεί για να γυριστεί έγχρωμη) μετατρέπει τη νοσταλγία σε μια αυτόματη αίσθηση ρετρό, φέρνοντας την όποια διαχρονικότητα του εσωτερικού ρυθμού, των ερμηνειών και της κινηματογράφησης του Τζαβέλλα στα επίπεδα μιας vintage καρτ-ποστάλ που χαζεύεις με περιέργεια, χωρίς ποτέ να μπορέσεις να βρεθείς πίσω από την επιφάνεια. (Η κριτική αφορά την επιχρωματισμένη εκδοχή της ταινίας του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Γυνή να Φοβήται τον Ανδρα»).