Το Μυστικό Του Δικαστή(2015)

(L`Hermine) | Πρώτη προβολή: 10-03-2016

Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να μην γίνει η ταινία του μελό, ανάλαφρη ή άστοχη γιατί ξετυλίγει την προβληματική του με απόλυτη ειλικρίνεια, ανθρωπιά και επιδεικνύει τέτοια σύνεση στα εκφραστικά του μέσα ώστε δεν επιτρέπει ποτέ στο φιλμ του να δείχνει άκυρο ή κακόγουστο.

Ντελικάτο, ακριβές δράμα αποχρώσεων από τον Κριστιάν Βενσάν, που ξανασυναντιέται με τον πρωταγωνιστή του στο La Discrète, Φαμπρίς Λουκινί, έπειτα από 25 χρόνια.

Οι ερμηνείες όλων είναι πράγματι αληθινές και λεπτοδουλεμένες. Ειδικά ο Luchini είναι ως συνήθως απολαυστικός, αν και όχι στα καλύτερά του εδώ. Οι διάλογοι όλοι είναι καθημερινοί, απλοί κι ενδιαφέροντες, αλλά σε ορισμένα σημεία αρκετά φλύαροι, όπως και όλο το ύφος της ταινίας. Οι σκηνές στο δικαστήριο κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον και την προσοχή και το χλιαρό ερωτικό κομμάτι, όπως και τα διλήμματα και η εσωτερική πάλη του βασικού ήρωα, κυλούν αναίμακτα και σε ρηχά νερά, ενώ απορυθμίζουν τη ροή του συνόλου.

Ενας ιδιότροπος και γριπιασμένος δικαστής Κακουργοδικείου, η δίκη ενός νεαρού που κατηγορείται για φόνο και μια ένορκος είναι τα στοιχεία που στήνουν τη χαμηλόφωνη αλλά με τον τρόπο της συναρπαστική ταινία του Κριστιάν Βενσάν «Το μυστικό του δικαστή».

Με γαλλικό μπρίο, κάπως ισορροπεί ανάμεσα στη δικαστική και την αισθηματική ταινία, έχει χιούμορ και, αν οφείλει κάποια παραπάνω εύσημα, αυτά ανήκουν στον πρωταγωνιστή Fabrice Luchini ο οποίος υποδύεται με ταλέντο έναν χαρακτήρα κάπως στερεοτυπικό. Στερεοτυπικό όπως και η υπόλοιπη ταινία,, αλλά ωστόσο λειτουργική παρά ανιαρή.

Υπογράφοντας τη σκηνοθεσία και το σενάριο, ο Κριστιάν Βενσάν (της «Υψηλής Μαγειρικής»), ξεκινά με μια θαυμάσια ιδέα, του πώς να συμπυκνώσει σε μια αίθουσα δικαστηρίου (και λίγο έξω απ' αυτήν), όλα τα δεινά της σημερινής Γαλλίας και, με ανάλαφρο, σκωπτικό ύφος, να τα «δικάσει». Μόνο που, στην πορεία, παύει να ενδιαφέρεται για το πώς θα δώσει στην πλοκή της ταινίας συνεχόμενο ενδιαφέρον και γεμίζει το σενάριό του με κομψή γαλλική φλυαρία, αποδυναμώνοντας την τόσο έξυπνη, ολόδική του ιδέα.

Είναι μια κίνηση ψύχραιμη αλλά μάλλον ασαφής, που δε βρήκαμε να δικαιώνεται θεματικά (εκτός κι αν η αναγωγή στον ξένο τίτλο «Η Eρμίνα», σαρκοβόρο θηλαστικό που κυνηγά μονάχα τη νύχτα, έχει τη σημασία της), πάντως υπηρετείται με φοβερή συνέπεια από τον έξοχο Φαμπρίς Λουκινί.

Δυο ιστορίες συναντιούνται πρωτότυπα, αλλά δραματουργικά αδύναμα, σε μια κοινωνικά αλληγορική δραμεντί με εξαιρετική ερμηνεία από τον Φαμπρίς Λουκινί.

Συνεπώς, συμπεραίνουμε πως με τις δύο αυτές εστιάσεις, χάνεται τελικά η μεγαλύτερη εικόνα, δηλαδή το χτίσιμο του δικαστή ως δραματικού χαρακτήρα. Ελάχιστα τελικά τον γνωρίζουμε και μας αφορά. Έχουμε να κάνουμε με μια καθαρά κοινωνική ταινία, γι' αυτό και ο χαρακτήρας αναπτύσσεται αποκλειστικά μέσα από τις συναναστροφές του και από τις αλληλεπιδράσεις στο περιβάλλον του. Σε κάθε περίπτωση όμως, το σύνολο χάνει από την αδυναμία στη δραματική εξέλιξη του κεντρικού ήρωα.

Χαριτωμένη, αλλά όχι και ξεχωριστή, η ταινία του Κριστιάν Βινσέντ έχει μια πολύ καλή ερμηνεία από την Κνούτσεν.

Η δίκη για το θάνατο ενός βρέφους και η σχέση του δικαστή με μια από τις ενόρκους, γνωστή από παλιά, συνδυάζονται άνευρα και ανούσια, παρά το θαυμάσιο πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Η πολύ καλή (και βραβευμένη στην Βενετία) ερμηνεία του Φαμπρίς Λουκινί, είναι το μόνο που ίσως θα θυμάστε από αυτό το εντελώς αδύναμο δραματουργικά, φιλμ.

Στηριζόμενη στο βετεράνο πρωταγωνιστή της Fabrice Luchini, που υποδύεται ένα «σκληρό» δικαστή, η ιστορία στην πραγματικότητα δεν αναπτύσσεται ποτέ. Το κέντρο βάρους της θεωρητικά είναι η εκδίκαση ενός αποτρόπαιου εγκλήματος, που ενώ χρησιμοποιείται ως αφόρμηση για να γνωρίσει -και να ερωτευτεί- ο ήρωας την κορυφαία (σε άλλες ταινίες) Sidse Babett Knudsen, τελικώς καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του σεναρίου, δίχως να εμβαθύνει όντως στην υπόθεση που εξετάζεται, κι έτσι να υπάρχει περισσότερο ως εμπόδιο στην εξέλιξη της πλοκής παρά ως μέρος της.

Μια δικαστική υπόθεση μάλλον ισχνή, η οποία δεν δείχνει καν να ενδιαφέρει τον ίδιο τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο της ταινίας! «Μυστικά» που δεν φανερώνουν τίποτε το συναρπαστικό κινηματογραφικά. Και ασταμάτητοι διάλογοι στην παράδοση του πιο φλύαρου γαλλικού σινεμά που μπορείς να φανταστείς. Γιατί βγαίνουν στις ελληνικές αίθουσες τέτοιες ταινίες; Αγοράστηκε «κατά λάθος»;