Τα Μάτια Της Τζούλια(2010)

(Los ojos de Julia) | Πρώτη προβολή: 23-06-2011

Πραγματικά, είχαμε πολύ καιρό να δούμε ένα τόσο καλά δομημένο και παράλληλα τόσο αριστουργηματικά σκηνοθετημένο θρίλερ. Σίγουρα, πολλοί σκηνοθέτες ταινιών τρόμου έχουν ασχοληθεί με την αντίθεση φως-σκοτάδι, αλλά ελάχιστοι έχουν καταφέρει να προκαλέσουν τον τρόμο όπως ο Guillem Morales. "Τα μάτια της Τζούλια" σίγουρα θα σας καθηλώσει και θα σας τρομάξει όσο λίγες ταινίες.

Τα μάτια της Χούλια (όπως είναι το σωστό...) σας περιμένουν να σας χαρίσουν το πιο αγωνιώδες, το πιο σκοτεινό βλέμμα που παρακολουθήσατε ποτέ....

Εν κατακλείδι το «Julia' s Eyes» είναι μια αξιόλογη ταινία ψυχολογικού τρόμου και μυστηρίου ταυτόχρονα, ανώτερη από πολλές χολιγουντιανές παραγωγές παραπλήσιας λογικής κι ας μην καινοτομεί. Ωστόσο, απέχει πολύ απ' το να την χαρακτηρίσουμε αριστούργημα αφού παρά κάποιες ενδιαφέρουσες ανατροπές, τα κραυγαλέα ελαττωματικά σημεία του σεναρίου και η παράλογα μεγάλη διάρκεια περιορίζουν την ακτινοβολία της.

Συμπερασματικά, το Julia's Eyes δεν είναι ένα τέλειο φιλμ, αλλά είναι σκηνοθετημένο από ένα νεαρό σκηνοθέτη με άποψη, έχει μια ιστορία κατά βάθος ευαίσθητη και ιντριγκαδόρικη με πολλές εναλλαγές και ανατροπές, ατμόσφαιρα που θυμίζει πολύ del Toro, κάποιες εκπληκτικά δοσμένες σκηνές και ένα πειστικό και ανατρεπτικό σχετικά φινάλε.

Αν και η ταινία δεν κάνει την υπέρβαση, υπηρετώντας με υψηλή αίσθηση του στυλ και εμπιστοσύνη στην πλοκή το είδος του ψυχολογικού τρόμου, καταφέρνει να φοβίσει και να προκαλέσει ταύτιση με την εκφραστική πάσχουσα. Φλερτάρει με την άσκηση ύφους, αλλά δεν ξεπέφτει στην κουρασμένη μηχανική παρόμοιων φιλμ. Η ατμόσφαιρα είναι αναγκαστικά ψυχρή, αλλά ποτέ κλινική και άδεια περιεχομένου.

Με την αγωνία, την διαρκή απορία και την αμφισβήτηση του θεατή για το ποιος είναι ποιος, ποιος λέει την αλήθεια και ποιος όχι κλπ να αυξάνονται συνεχώς, ο Μοράλες αξιοποιεί όλες τις έξυπνες ιδέες του σεναρίου και, με αποτελεσματικά σκηνοθετικά ευρήματα, σκαρώνει ένα πανέξυπνο παιχνίδι πάνω στο σκοτάδι και το φως, σε αυτό που βλέπεις και εκείνο που δεν μπορείς να δεις, την άγνοια και την γνώση ή, καλύτερα, αυτό που ξέρεις, αυτό που δεν ξέρεις και αυτό που νομίζεις ότι ξέρεις...

Η ταινία είναι αρκετά άνιση, διαφορετική ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μέρος της. Ανόμοια θαρρείς τακτική, σαφώς αφηγηματικής παραπλάνησης, και μία συνεχώς μεταβαλλόμενη σκηνοθετική γλώσσα, που λειτουργεί ως κράχτης, γιατί βρίθει σε πρωτοτυπία και δελεαστικά οπτικά πυροτεχνήματα, καλά τοποθετημένα στα 120' λεπτά που διαρκεί η ιστορία. Σίγουρα είναι απολαυστική, όμως για μένα αυτή η ταινία αποτελεί μία προσεκτική επίδειξη στυλ, μία άσκηση ύφους, μία δημιουργία με άψογο οπτικό σχεδιασμό. Έχει όλα τα φόντα για μία εξαιρετική εμπορική πορεία, παρόλα αυτά είναι ικανή να σου προκαλέσει τόση αμηχανία, ώστε να σε αναγκάσει να την παρακολουθήσεις και δεύτερη φορά για να αποφασίσεις τελικά εάν σου άρεσε.

Δυστυχώς, τα Μάτια της Χούλια (και όχι Τζούλια) είναι μια συνολικά απογοητευτική ταινία. Μπορεί να έχει καλές ερμηνείες και μερικές εντυπωσιακά σκηνοθετημένες σεκάνς αλλά δε θα καταφέρει να ικανοποιήσει ούτε τον φαν του μυστηρίου και ακόμα λιγότερο τον φαν του τρόμου.

Συνδυάζει το ατμοσφαιρικό θρίλερ στο οποίο έχει διακριθεί η ισπανική ομάδα με στοιχεία από το ιταλικό giallo. Εκμεταλλεύεται με επιδεξιότητα την κατάσταση της ηρωίδας που χάνει την όρασή της και χρησιμοποιεί αποτελεσματικά χώρους και φωτισμούς. Στην εξέλιξή του, το σενάριο δείχνει τα όρια και τις αδυναμίες του, συνολικά όμως πρόκειται για ένα ικανοποιητικό θρίλερ.

Και δυστυχώς, αντίθετα από την πρώτη ώρα του φιλμ που δουλεύει με λεπτομέρεια την ατμόσφαιρα και δίνει προσοχή στους χαρακτήρες, το δεύτερο μισό βιάζεται να χωρέσει τόσες πολλές ανατροπές, προσπαθεί τόσο σκληρά να επιταχύνει που καταλήγει να μοιάζει με καρικατούρα θρίλερ, ένα τραβηγμένο λίγο πριν τα όρια του αθέλητα αστείου, ασθμαίνων, arty b movie.