Χάιντι(2015)

(Heidi) | Πρώτη προβολή: 07-04-2016

Η πασίγνωστη γελαστή παιδίσκη των ελβετικών Άλπεων επιστρέφει για πολλοστή φορά στη μεγάλη οθόνη σε μια πολύ προσεγμένη κι αρκετά πιστή σινεμεταφορά με καλό καστ και ωραία φωτογραφία.

Γοργή σε ρυθμούς, διασκεδαστική, έξυπνη, με αυξομειώσεις συναισθηματικές και βεβαίως το απαιτούμενο χάπι εντ, είναι η πιο πρόσφατη εκδοχή της Heidi, που με συνεπήρε ευχάριστα για δυο ωρίτσες, παρότι δεν ήμουν και τόσο θετικά προκατειλημμένος.

Λίγη κωμωδία, λίγο δράμα και υπερβολικά καλή διάθεση συνθέτουν ένα φωτογενές και ανώδυνα συμπαθητικό οικογενειακό θέαμα.

Είναι ακριβώς αυτό που περιμένετε: παιδική και χαρούμενη, απλή και αφελής, ηλιόλουστη και οικολογική, παραμυθένια και διδακτική. Σε στιγμές του τηλεοπτικού manga πάντως, είχαμε συγκινηθεί περισσότερο...

Η νέα Χάιντι δεν είναι από τις ταινίες που εύκολα θα τις προσάψεις το μεγάλο σφάλμα. Δεν ρισκάρει ποτέ, κάνει την προσπάθεια να μην αποκλείσει καμία ηλικία, και κινείται σε μια ευθεία γραμμή, έστω και κομμένη σε δύο θεματικές ενότητες. Σίγουρα, όμως, διαφαίνεται και η έλλειψη δημιουργικής έγνοιας προς κάτι το ανώτερο κινηματογραφικά, αλλά κάτι μου λέει πως δεν είναι αυτή η τελευταία ευκαιρία μιας αληθινά σπουδαίας κινηματογραφικής Χάιντι.

Οι περιπέτειές της, πάντως, επιλέγονται αποσπασματικά, ως μια βιαστική συρραφή ενός μεγαλύτερου έργου, γυρισμένου σχεδόν στον αυτόματο πιλότο, με ελάχιστες οπτικές ιδέες που θα υποστήριζαν το δίλημμα μεταξύ της ζωής στην ανοιχτή φύση και στο κλειστό, καθωσπρέπει περιβάλλον των υψηλών κοινωνικών τάξεων της εποχής, αλλά και χωρίς καμία προσπάθεια αναγωγής αυτού του διλήμματος στη σημερινή εποχή.

Αν λατρεύεις το best seller (ή/και τα κινούμενα σχέδια του franchise), σαλάγα το και, μάλλον, θα του συγχωρέσεις τις πολλές αταξίες. Αν έχεις λιλιπούτειους συνοδούς με παραδοσιακά γούστα στο entertainment, μπορεί να καθήσουν κι αυτοί φρόνιμα μια φορά αντί να κάνουν σαν τα κατσίκια (μη σου πω ότι θα μάθουν και ποια είναι τα συγκεκριμένα ζώα, αν είναι τέκνα του κλεινού άστεως χωρίς εμπειρία απ' την ύπαιθρο). Οι ουδεμία σχέση έχοντες με το σελιδοποιημένο πρωτότυπο, οι εχθροί τού εν γένει rustique, όσοι ψάχνονται με την Έβδομη Τέχνη θα το βρουν τραχανοπλαγιά με σαλόνι σε period καλλιγραφία για την πρώτη ηλικία.

Η νέα μεταφορά είναι, όμως, παλιακή και θυμίζει ηθικοπλαστική τηλεταινία, ενώ ελάχιστα έχει να προσφέρει σε ένα σύγχρονο κοινό. Για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι ένα από τα καλύτερα στοιχεία έχει αφαιρεθεί: ούτε ένας σκύλος (και δη Αγίου Βερνάρδου που ήταν η ράτσα του σκύλου που είχε η Χάιντι) δεν εμφανίζεται στην ταινία.