Somnia(2016)

(Before I Wake) | Πρώτη προβολή: 07-04-2016

Το φιλμ, όταν δεν θέλει να τρομάξει τον θεατή, ειδικά με ανούσιες ξαφνικές σκηνές που μόνο καλό δεν του κάνουν, πραγματεύεται τη διαχείριση της απώλειας από ενήλικες και παιδιά και το πώς αυτή μπορεί να στοιχειώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τον καθένα. Μέσα από τα παιχνίδια της μνήμης ξετυλίγεται σιγά-σιγά το μυστήριο της πλοκής, κάτι που ολοκληρώνεται όμως κατά το ήμισυ, καθώς το υπερφυσικό στοιχείο της ταινίας (το «χάρισμα» του παιδιού) δημιουργεί σεναριακές τρύπες που δεν μπαλώνονται ποτέ, ούτε από το υπέρ το δέον συναισθηματικό φινάλε που έρχεται σε μια στιγμή που ο τρόμος έχει σχεδόν χάσει το νόημά του και βελτιώνει μερικώς την όλη κατάσταση.

Ενδιαφέρον κράμα ταινίας τρόμου και φαντασίας, με τον νέο μικρό – μεγάλο σταρ της μεγάλης οθόνης: τον 9χρονο Τζέικομπ Τρεμπλ.

Πρωτότυπη ιδέα, που ομολογουμένως έχει κάποιες πολύ καλές στιγμές, μια αισθητική ταιριαστή με το σύνολο της ταινίας και σασπένς. Αλλά, για τα' όνομα του Θεού, όχι άλλα jumpscares. Έχουν καταλήξει βαρετά και αν αυτά ορίζουν πλέον το θρίλερ ως ιδίωμα, τότε καταλαβαίνουμε γιατί μοιάζει να βρίσκεται σε κώμα.

Το θέμα είναι ψυχολογικό και γενικά εφιαλτικό, αλλά δεν έχει τη δύναμη να σε πείσει. Ίσως εάν οι εφιάλτες του μικρού ήσαν λιγότερο εμφανείς και οι σκηνές φρίκης και τρόμου, πιο αφαιρετικές και όχι τόσο απτές και συγκεκριμένες, η ταινία να «τρόμαζε» κάπως το θεατή. Δεν είναι όμως....

Πρόκειται για ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ που δεν αρνείται τις καταβολές ή τα δάνεια του από το χώρο του φανταστικού αλλά ταυτόχρονα αρνείται να υποκύψει στα κλισέ και τις πρόχειρες λύσεις. Μέχρι και την ευρηματική τελική σεκάνς η ταινία πηγαινοέρχεται έξυπνα μεταξύ του ψυχολογικού και του μεταφυσικού τρόμου, με την πλάστιγγα να γέρνει υποχρεωτικά προς τη μεριά του δεύτερου όσο κυλάει ο χρόνος.

Τα όνειρα και οι εφιάλτες ενός υιοθετημένου πιτσιρίκου γίνονται πραγματικότητα τρομοκρατώντας τους θετούς γονείς του, καταφεύγοντας σε φτηνά κινηματογραφικά κλισέ και παραπαίοντας μεταξύ ψυχολογικής λογικοφάνειας και υπερφυσικού ψευτο-τρόμου.

Το δραματικό κομμάτι της ταινίας λειτουργεί σίγουρα καλύτερα και το φινάλε του είναι σχετικά δυνατό και συγκινητικό. Όταν όμως έρχεται αυτό, θα διαπιστώσεις πως όλα όσα έχουν προηγηθεί δεν στέκουν 100% και κάπως έτσι το Somnia καταλήγει να είναι μια χαμένη ευκαιρία για κάτι πραγματικά δυνατό.

Κουρασμένη η ματιά του θεατή, να δώσει τις εξηγήσεις της και να βγάλει ένα κάποιο συμπέρασμα, όταν εν μέσω γιγάντιων σεναριακών οπών στο σεντόνι, πάρει σερβιρισμένο το τι ακριβώς τρέχει, είναι πλέον πολύ αργά. Το paranormal αίσθημα έχει πάει περίπατο παίρνοντας μαζί του και το Somnia, που όπως συμβαίνει κατά κόρον με τους εκπροσώπους του είδους, άφησε πάμπολλες υποσχέσεις, μα εντέλει στο φινάλε δεν τήρησε ούτε καν τις βασικές...

Προτιμότερο από τα τυποποιημένα προϊόντα τρόμου των τελευταίων χρόνων, με τους έφηβους που πέφτουν θύματα ψυχοπαθών και τερατόμορφων πλασμάτων, αλλά και πάλι ξεφεύγει πολύ λίγο από τη μετριότητα.

Ένα απόλυτα κοινότοπο θρίλερ με υποσχόμενη αρχή, προβλέψιμη εξέλιξη και ανόητο φινάλε.

Πατώντας πάνω στη λογική των «Insidious» (και του ένα και του δύο και του τρία), με έμφαση στα ειδικά εφέ που ανασυνθέτουν τα όνειρα του μικρού αγοριού στην πραγματικότητα και ένα μπαμπούλα με κρυφό νόημα που θα μάθεις μόνο στο τέλος, το «Somnia» αναπαράγει όλα τα κλισέ που δεν θέλεις να ξαναδείς και ονειρεύεται διαρκώς την ταινία που θα ήθελε να είναι, μένοντας τελικά μόνο ως ένας εφιάλτης που εύχεσαι να περάσει το γρηγορότερο.

Μοιάζει με ταινία τρόμου. Θα ήθελε να είναι. Αλλά δεν το σώζει με τίποτα. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα που βασίζεται πάνω στην παιδική ψυχολογία, ενδεχομένως να ήταν και η αρχική γύρω από την οποία «χτίστηκε» το όλο στόρι. Το οικοδόμημα, πάντως, στο πλαίσιο ενός φιλμ τρόμου καταρρέει ολοκληρωτικά, αφήνοντας το μεταφυσικό στοιχείο να μοιάζει με κακό ανέκδοτο, δίπλα σε ένα δράμα αρκετά ανθρώπινο.

Eντελώς κοινότοπο και προβλέψιμο θρίλερ ψευτοτρόμου, με άθλιες ερμηνείες από το δίδυμο των γονιών (ειδικά ο Τόμας Τζέιν με πολύ μεγάλη δυσκολία αντέχεται για μία ακόμη φορά), σε αντίθεση εμ τον πιτσιρικά Τζέικομπ Τρεμπλέι (από το Room) που παίζει τόσο όσο. Ο σκηνοθέτης του συμπαθούς "Oculus", εδώ μας εξαντλεί με τα κλισέ του και σχεδόν μας ξεκαρδίζει με το φινάλε του.