Ζήσε Με Ρυθμό(2016)

(High Strung) | Πρώτη προβολή: 21-04-2016

Λαμπερές χορογραφίες, ερμηνείες στα μέτρα των περιστάσεων και γενικά ό,τι συγκινεί τους λάτρεις των χορευτικών ταινιών βρίσκεται εκεί.

Η απάντηση είναι "απρόσμενα απολαυστικά", καθώς, κάθε φορά που ο (σκηνοθέτης/σεναριογράφος) Μάικλ Ντάμιαν αφήνει στην άκρη την ιστορία του για να στρέψει τον -υπερκινητικό- φακό του στους απίθανους χορευτές του (κάτι που, ευτυχώς, κάνει συχνά), είτε μιλάμε για την -επαγγελματία μπαλαρίνα- Κίναν Κάμπα (την οποία, κάποια στιγμή, απολαμβάνουμε και σε ένα υπέροχο solo), είτε για την εκρηκτική hip-hop κολεκτίβα των SwingSteps, το μόνο σίγουρο είναι πως αποκλείεται να μην παρασυρθείτε από τους ρυθμούς τους.

Για τα (άφθονα) χορευτικά μέρη της ταινίας τα είπαμε ήδη –εντυπωσιάζουν σε επίπεδο χορογραφίας, εκτέλεσης και μοντάζ. Ειδικά το πάντρεμα χιπ-χοπ και μπαλέτου. Συμπαθές και το πρωταγωνιστικό ζεύγος. Γύρω τους, όμως, το απόλυτα προβλέψιμο σενάριο στήνει σκιώδεις δεύτερους χαρακτήρες –με την αυστηρή χοροδιδασκάλισσα της βετεράνας Σίμορ να ξεχωρίζει κάπως από το σωρό.

Μουσική, χορός και glossy έρωτας στο «Ζήσε με ρυθμό» που ακολουθεί την επιτυχημένη συνταγή ταινιών όπως το «Step up» και οι συνέχειές του.

O Damian δεν δημιουργεί κάποιο κινηματογραφικό έπος ούτε φέρνει την πρωτοπορία στο είδος του μουσικοχορευτικού νεανικού δράματος αλλά βοηθά τους πρωταγωνιστές του να λάμψουν. Το φινάλε της ιστορίας είναι τελείως προβλέψιμο αλλά η ταινία στο σύνολο της είναι διασκεδαστική και σίγουρα μία καλή λύση για να περάσει κάποιος δύο ώρες, ιδίως αν του άρεσαν τα Step up.

Αρκετές φορές το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, τόσο στον ήχο όσο και στην εικόνα, εκεί κάπου όμως τελειώνει και το ενδιαφέρον, καθώς το περιεχόμενο της ιστορίας όχι απλώς δεν αποφεύγει τα κλισέ αλλά προσπαθεί να γαντζωθεί από αυτά, μην αφήνοντας ούτε περιθώριο ελπίδας πως έστω και σε μια σκηνή μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που περιμένεις.

Ακτινογραφεί ξεδιάντροπα κι ανέμπνευστα τη ραχοκοκαλιά τού ρεπερτορίου από παλιότερα μονδέρνα φιλμ του genre, παίρνοντας χειροκρότημα για 2-3 φιγούρες αλλά αδυνατώντας να πείσει ως ψυχαγωγικό υβρίδιο Πλισέτσκαγια και Rocksteady Crew για το πανί των 2010′s.

Συνδυάζοντας το χιπ χοπ με τον σύγχρονο και τον κλασικό χορό, οι δυο συνδημιουργοί του φιλμ, Michael και Janeen Damian, έχουν την γνώση να αφηγηθούν «χορευτικά» μια ιστορία όσο ρηχή κι απλοϊκή κι αν είναι αυτή.

Αφόρητα cheesy και σε σημείο λιποθυμίας μελοδραματική, να ακόμη μια ταινία λογικής «So you Think you Can Dance» που κανείς δεν θα θυμάται – σχεδόν την ώρα που την παρακολουθεί.