Ένας Μικρός Παράδεισος(2011)

(A Little Bit of Heaven) | Πρώτη προβολή: 11-08-2011

Οι ατάκες και τα ¨αστεία¨ περιστατικά κατά την εξέλιξη της ταινίας είναι πολύ κλασικά και θα τα έλεγε μέχρι και ο τελευταίος ξενέρωτος Άγγλος.

Η ταινία αν και χαριτωμένη δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Προσφέρει κάτι που έχουμε ξαναδεί σε μια εποχή που το κοινό έχει ανάγκη κάτι διαφορετικό. Η αλήθεια είναι ότι η εναλλαγή μεταξύ των κρεβατιών του νοσοκομείου και του κρεβατιού του σπιτιού του γιατρού είναι λίγο απότομη. Όλο το φιλμ είναι βασισμένο στο συναίσθημα το οποίο όμως αδυνατεί να αποτυπωθεί με επιτυχία.

Τα κλισέ του Hollywood είναι διακριτά καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας και οι αστείες σκηνές δεν κολλάνε και θα λέγαμε ότι χαλάνε έως ένα σημείο την ουσία του σεναρίου.

Η ταινία ακολουθεί τα ανιαρά κλισέ μιας επίπεδης αφήγησης, που και να μη την δεις, μαντεύεις πως θα εξελιχθεί διαβάζοντας τη σύνοψη ή βλέποντας το τρέιλερ. Καμία ένταση, καμία ανατροπή, καμία σύγκρουση χαρακτήρων, όλα βαίνουν μονοδιάστατα και μεις δυστυχώς, είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάξουμε "κανάλι".

Ξεκινάει με νοοτροπία ρομαντικής κομεντί, πιάνει και λίγο από φαντασία, για να καταλήξει σε έναν νεροχύτη γεμάτο κλάμα. Αν, βέβαια, όλα αυτά δίνονταν χωρίς προσπάθεια επιτήδευσης, θα μιλούσαμε αλλιώς. Αλλά εδώ έχουμε το βασίλειο του «δεν έχω κάτι το πρωτότυπο να πω, γι' αυτό ας εκβιάσω καταστάσεις». Το χειρότερο, δε, είναι οι ερμηνείες.

Καλό θα ήταν να προσπεράσει κανείς αυτή την μέγιστη μπαρούφα και να μην χαραμίσει ούτε ένα πεντάλεπτο, για να δεί ίσως μια από τις χειρότερες κομεντί των τελεταιων ετών (και θέλει πολύ προσπάθεια για να το επιτύχει αυτό).