Οι Ψίθυροι(1961)

(The Children's Hour) | 

Μέσα από άρτια πλάνα που περνάνε ακριβώς το μήνυμα που πρέπει στην κατάλληλη στιγμή, μας επιτρέπεται να μοιραστούμε τα συναισθήματα των δυο ηρωίδων καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους.

Ο Γουίλιαμ Γουάιλερ πραγματεύεται τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής υστερίας, της ομοφοβίας και της καταπίεσης της σεξουαλικής ταυτότητας, σε μία από τις καλύτερες και πιο επίκαιρες ταινίες που γύρισε ποτέ, με την Οντρεϊ Χέπμπορν και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν να παραδίδουν δύο εξαιρετικά δυνατές ερμηνείες.

Ο Γουάιλερ είναι δάσκαλος στην υπόνοια της σκηνοθεσίας μέσα απ' το άδηλο και την ατμόσφαιρα και η Σίρλεϊ Μακλέιν είναι τεράστια στο φιλμ, με διαφορά η καλύτερη σ' ένα καστ με ερμηνείες διαφορετικών σχολών.

Κάποιοι χειρισμοί μπορεί να φαντάζουν σήμερα παρωχημένοι, αλλά οι συγκλονιστικές ερμηνείες των Χέπμπορν – ΜακΛέιν και το κοφτερό βλέμμα του Γουάιλερ στην αποτύπωση του κοινωνικού περίγυρου παραμένουν ακλόνητες κλασικές αξίες.

Εξαιρετικές οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών, αλλά και της μικρής κακομαθημένης που ευχαρίστως θέλεις να της δώσεις ένα χέρι ξύλο, βλέποντας τις ραδιουργίες που μηχανεύεται για να γλιτώσει το σχολείο.

Τολμηρή για τα χολιγουντιανά δεδομένα της εποχής και υποψήφια για πέντε Όσκαρ διασκευή θεατρικού έργου της Λίλιαν Χέλμαν. Ένα σκηνοθετικό και δραματικό κομψοτέχνημα.

Πέρα από την προφανή στηλίτευση του συντηρητισμού και της μηδενικής ανοχής στη διαφορετικότητα, ο Γουάιλερ πραγματοποιεί μία υψηλού επιπέδου άσκηση κατανόησης και εμβάθυνσης στις έννοιες της αλήθειας και του ψέματος.

Τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ γυναικείας φιλίας και λανθάνουσας ερωτικής επιθυμίας —που λειτουργούν τρόπον τινά ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία— ο «συμβολικός ευνουχισμός» μιας ολόκληρης κοινότητας, αλλά και η αποκαθήλωση της «αθωότητας» των παιδιών, συνθέτουν μια ολότελα γνήσια πραγματεία, κάτι που έφερε τον σκηνοθέτη σε σύγκρουση με την αμερικανική λογοκρισία.

Παθαίνεις σοκ από την μοντέρνα όψη που αυτή η ασπρόμαυρη ταινία έχει – ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα.

Πυκνή αφήγηση που παραλείπει καθετί αυτονόητο και άψογες ερμηνείες – όχι μελοδραματικές – από όλους.

Αξιοπρεπές μελόδραμα πάνω σε ένα σχεδόν «απαγορευμένο», για την εποχή που γυρίστηκε, θέμα, η ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ δεν μπορεί, πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία της, να κρύψει την ηλικία της.