Μια Επικίνδυνη Μέθοδος(2011)

(A Dangerous Method) | Πρώτη προβολή: 24-11-2011

Η Επικίνδυνη Μέθοδος, μια εξαιρετική αναπαράσταση της Βιέννης του 1900 και των ρευμάτων που άλλαξαν την κατανόησης της συμπεριφοράς του σύγχρονου ανθρώπου, στις παρυφές μιας σειράς καταστροφικών πολέμων, είναι το χρονικό μιας σφοδρής τριπλής σύγκρουσης όπου το μπαμ δεν χρειάζεται να ακουστεί.

Ο Κρόνενμπεργκ, δημιουργός, του DEAD RINGERS, του NAKED LUNCH και του CRASH, αλλά και κάποιου... VIDEODROME, για όσους θυμούνται, γνωρίζει παρα πολύ καλά πως να παράγει ατμόσφαιρα μέσα στην ψυχική διατάραξη των προσώπων που κινούν τις λειτουργίες στις ταινίες του. Εδώ το πετυχαίνει με έναν τρόπο που ξεπερνάει πολλές από τις δουλειές του πρόσφατου παρελθόντος, η ανάπλαση της εποχής είναι εντυπωσιακή, όπως και η εκμαίευση των ερμηνειών, της Νάιτλι, του Μίκαελ Φασμπίντερ (του οποίου οι μετοχές ανεβαίνουν ταχύτατα) και του Μόρτενσεν.

Το θέμα, η σκηνογραφία, η φωτογραφία και η επιλογή των ηθοποιών –καθώς και οι περισσότερες απ τις ερμηνείες με έμφαση σe αυτήν του Michael Fessbendeρ που υποδύεται τον Καρλ Γιουνγκ- είναι σίγουρα από τα καλά στοιχεία της ταινίας, που όμως υστερεί στο σενάριο και στη σκηνοθετική προσέγγιση.

Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη ταινία, που κεντρίζει το ενδιαερον του θεατή και αν μερικές ενδιαφέρουσες θεωρίες αναλυόνταν περισσότερο, τότε θα μιλούσαμε για ένα αριστούργημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι μια πολύ καλή ταινία.

Πολλά βάζετε, πολλά χάνετε, δηλαδή βλέποντας το «Μια Επικίνδυνη Μέθοδος» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, με την αυξημένη προσδοκία που αυτό προϋποθέτει, η απογοήτευση είναι αναλόγως μεγάλη.

Ενδιαφέρουσα ταινία για τρεις χαρισματικές φιγούρες της Ιστορίας, συμπεριλαμβανομένης της Σαμπίνα, δοσμένο όμως με ένα άκρως πληκτικό τρόπο. Μέτρια, λοιπόν, η γνώμη μου για μια ταινία την οποία δεδομένου των συντελεστών περίμενα σαφώς πολύ καλύτερη.

Πάθη και ψυχανάλυση, μερικές ξυλιές στα πισινά της Κίρα Νάιτλι, αλλά το πάθος και το ενδιαφέρον δεν ανάβει σε αυτή τη μάλλον άνευρη ταινία που παραμένει νυσταλέα σαν βαρετή συνεδρία σε βολικό καναπέ.

Η έλλειψη κεντρικού άξονα αποτελεί ένα από τα μεγάλα μείον της ταινίας, η οποία γίνεται καλύτερη στο δεύτερο μέρος που η ιστορία κάνει focusστη σχέση των δύο πατέρων της ψυχανάλυσης. Λείπει, πάντως, μια μεγαλύτερη ενδοσκόπηση στις αρχές της επιστήμης.

Εκείνο που αφήνει τελικά το «A Dangerous Method» είναι μία αντιφατική αίσθηση.