Το Σπίτι των Ονείρων(2011)

(Dream House) | Πρώτη προβολή: 24-11-2011

Ακόμα και μετά την βασική ανατροπή στη μέση της αφήγησης, η δυναμική δε χάνεται, αποκτάς σα θεατής, μαζί με τον Craig, μια καινούρια οπτική, η οποία εξηγεί και συμπληρώνει την πολιορκητική αποσπασματικότητα της προηγούμενης διάρκειας, οι φευγαλέες συγκινητικές στιγμές γίνονται σπαραχτικές και εξελίσσονται σε σπαραχτικότερες, και μετά.. σε κοπανάει μια εκτεταμένη κατάληξη που τα μετατρέπει όλα σε φτηνούς μηχανισμούς πλοκής, χρησιμοποιεί νεκρά παιδάκια σα πατσαβούρες για να σκουπίσει και να φύγει, και βάζει μπουρλότο στο σκηνικό κατά την αποχώρηση.

Γενικά έχουν χαθεί τα μέτρα και τα σταθμά, τόσο από άποψη σεναρίου, όσο –κυρίως- σκηνοθεσίας, που πραγματικά αυτό το "Ονειρικό Σπίτι" δεν έχει καμία θέση στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Κι εκεί που έχουμε καλοκάτσει όλο «χαρά», το έργο κουράζει, κουράζει ακόμα περισσότερο, σε σημείο να παρακαλάμε να τελειώσει, αφού ήδη όλα είναι προδιαγεγραμμένα. Σαν να τέλειωσε κάθε έμπνευση από τους δημιουργούς και είπαν να το αποτελειώσουν κακήν-κακώς.