Η Σιδηρά Κυρία(2011)

(The Iron Lady) | 

Από την πρώτη στιγμή κιόλας σε καθηλώνει, δίνοντας μια απίστευτη ενεργεία σε έναν σχετικά μουντό και κρύο άτομο όπως ήταν η Thatcher (ομολογουμένως). Όχι μονό την υποδύεται απίστευτα ως βαθιά ηλικιωμένη, αλλά δείχνει και όλο τον δυναμισμό αλλά και τον παραλογισμό της Thatcher ως πρωθυπουργού της Αγγλίας.

Να πω ότι ξετρελάθηκα με την ταινία αυτή; Θα πέσει φωτιά να με κάψει. Θα μπορούσα όμως να πω ότι ξετρελάθηκα με την ερμηνεία της Μέριλ Στριπ στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Μάργκαρετ Θάτσερ.

Στη Σιδηρά Κυρία όλες οι καλές στιγμές έρχονται από κοντινά πλάνα της Στριπ: στον γιατρό, στο υπουργικό συμβούλιο και στο ήσυχο φινάλε, στο σπίτι της. Μόνη της σηκώνει το βάρος μιας θρυλικής γυναίκας και μετατρέπει τη μίμηση σε ερμηνεία με στοχασμό.

Σαν σύνολο, η ταινία μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα, ωστόσο είναι μια καλή ταινία που καταλήγει σε ένα ανεπανάληπτο και απολαυστικό ερμηνευτικό show.

Εάν βάλουμε σ΄ένα μίξερ ... μάρκας "Φιλίντα Λόιντ", τον "Λόγο του Βασιλιά" και την "Βασίλισσα" το αποτέλεσμα θα είναι 100% συνταγή τύπου "Σιδηράς Κυρίας".

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, το ότι το φιλμ δεν εξελίχθηκε σε δακρύβρεχτο μελο-μιούζικαλ, οφείλεται απλά και μόνο στην αξία της μεγαλύτερης ηθοποιού που έχουν αναδείξει τα εκατό (plus) χρόνια ζωής της Έβδομης Τέχνης.

Σίγουρα η Meryl Streep καταφέρνει για άλλη μια φορά το ακατόρθωτο στην υποκριτική αλλά το σενάριο της ταινίας απογοητεύει μιας και θα θέλαμε να δούμε περισσότερο τη Σιδηρά Κυρία στην πολιτική της δράση αλλά και τη σχέση της με τον λαό που πίστευε ή όχι σε αυτήν.

Η Φίλιντα Λόιντ το διαπράττει οικειοθελώς, μετατρέποντας την ταινία της σε ένα καλοπροαίρετο αλλά εντελώς αφελές μάθημα ιστορικής λήθης.

Και ενώ αυτό το μπρος-πίσω μπορεί να είναι έξυπνα δομημένο και δοσμένο, με τις σκηνές να προσθέτουν πόντους στο όμορφο και νοσταλγικό ύφος της ταινίας, είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κανείς τι βρίσκει η Lloyd τόσο συναρπαστικό σε αυτό το υλικό που την αναγκάζει, ξανά και ξανά, να διακόπτει τη δραματική δράση της ταινίας για να μας μεταφέρει πίσω στην αποπροσανατολισμένη γριά Θάτσερ.

Η Φιλίντα Λόιντ, η άχρωμη σκηνοθέτις του «Mamma Mia», αρκείται στο να ακολουθεί το δικό της βηματισμό. Από τη μια, η απόφασή της δίνει το ελεύθερο στη Στριπ να μεγαλουργήσει, αλλά από την άλλη στερεί από το φιλμ τη δυνατότητα να γίνει κάτι παραπάνω από μια συνοπτική περιγραφή μιας πολιτικής καριέρας, δίχως βάθος ή καθαρή ματιά για τη γυναίκα που βιογραφεί, και την εποχή της.

Η διάρκεια φυσικά είναι μια παρατεταμένη μπραβούρα για τον γκροτέσκο πια μιμητισμό της Meryl Streep, σκηνοθετικά η Phyllida Lloyd ψάχνει μάλλον απελπισμένα να την τοποθετήσει (τη Streep) ως συρρικνωμένο όγκο Μαργαρίτας στο πλάνο, για να μη την μπερδεύεις με τη Julia Child, παρολαυτά, η δεκάξι φορές υποψήφια για Όσκαρ πρωταγωνίστρια, γεμίζει κάθε σκηνή με μανιέρα και τικ, κάνοντας κατάχρηση της (υστερικά εκτεταμένης είπαμε) ευκαιρίας να υποδυθεί μια ιστορική φιγούρα ως θλιβερή υπερήλικη καρικατούρα.

Με τη δημιουργό του «Mamma Mia!» στο σκηνοθετικό τιμόνι και την προφανή φυσιογνωμικά επιλογή της Μέριλ Στριπ στον πρώτο ρόλο, η «Σιδηρά Κυρία» αγγίζει ακόμη και τα όρια του camp μελοδράματος ή της τηλεοπτικής σαπουνόπερας.

Το Iron Lady ήταν από τις πιο εκνευριστικές, πιο ανούσιες, τις πιο εφιαλτικά ουδέτερες, τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς, σε σημείο να με κάνει να αποχωρήσω κυριολεκτικά τρέχοντας από την αίθουσα.