Albert Nobbs(2011)

Αν και σε μερικά σημεία μπορεί να κουράσει με την σχετικά αργή εξέλιξη, το "Albert Nobbs" είναι μια αρκετά καλή ταινία με αριστουργηματική ερμηνεία από την Glenn Close, που επιβεβαιώνει περίτρανα την υποψηφιότητά της για Oscar.

Οι ζωηρές ερμηνείες και η λεπτομερής παραστατικότητα εποχής, υπερβαίνουν την ακαδημαϊκότητας της αφήγησης.

Η επιλογή του γνωστού για την συμπάθειά του προς τη γυναικεία ψυχοσύνθεση Garcia αποδεικνύεται μετριοπαθής, μιας και ναι μεν δεν οδηγείται σε υστερικούς μελοδραματισμούς, δίνει όμως την εντύπωση ότι μια διαφορετική, πιο διεισδυτική σκηνοθετική προσέγγιση να είχε, ενδεχομένως, απογειώσει το τελικό αποτέλεσμα.

Η Γκλεν Κλόουζ και η Τζάνετ Μακτίαρ -θηρίο υποκριτικής στο αγγλικό θέατρο- λάμπουν όποτε μοιράζονται τις σκηνές, εμβαθύνοντας στην πραγματική αιτία, πέρα από το αξιοπερίεργο του θέματος, που το έργο έχει λόγο ύπαρξης: το όνειρο για αυτοδιάθεση και βελτίωση δεν σταματά, ακόμη και σε ακραίες συνθήκες καταπίεσης.

Η πολυαναμενόμενη επιστροφή της Γκλεν Κλόουζ στο σινεμά και στις υποψηφιότητες των Όσκαρ διέπραξε, δυστυχώς, το λάθος να ποντάρει τα πάντα σε ένα αναιμικό δράμα εποχής, στο οποίο η σπουδαία ηθοποιός κρατά ρόλο συν-σεναριογράφου και συμπαραγωγού.

Η αφοσίωσή της στο ρόλο είναι αξιοθαύμαστη, όμως η ερμηντικά κλειστή φύση του χαρακτήρα -και η ανησυχητική ομοιότητά της με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς ως ρομπότ στο «Bicentennial Man»- ίσως κάπου να λειτουργούν εναντίον της, και είναι η Τζάνετ ΜακΤιρ (ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος) που κλέβει την παράσταση.

Το Albert Nobbs δεν είναι για όλους. Είναι μια περίεργη ταινία που ποτέ δεν φαίνεται να αξιοποιείται πλήρως ή να αναπτύσσεται εξολοκλήρου. Αποπνέει μια μελαγχολία και η πραγματικά λυπηρή κατάληξη της μας υπενθυμίζει μια μικρή, απλή κι αυταπόδεικτη αλήθεια ... ότι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ποτέ τη δύναμη της αγάπης καθώς και τη δυστυχία της μοναξιάς, και πως πολλές φορές η ζωή μπορεί να μην μας τα φέρνει όπως θέλουμε γι'αυτό καλυτέρα θα ήταν να ζούμε στο τώρα.

Πέμπτη οσκαρική υποψηφιότητα και έργο ζωής για την Γκλεν Κλόουζ, αυτή η ήσυχη, μελαγχολική, εύθραυστη ταινία παραθέτει συγκλονιστικές ερμηνείες, αλλά στο τέλος θυμίζει λίγο περισσότερο το ήρωά της από όσο θα έπρεπε: όπως και ο Αλμπερτ Νομπς, έτσι κι εκείνη, δεν βρίσκει ποτέ την πραγματική της ταυτότητα, την ελεύθερη της ανάσα, τον μεγαλειώδη σκοπό της.

Φιλμ ερμηνειών, με μια συγκλονιστική Κλόουζ, που παρακολουθείται μ' ενδιαφέρον, χωρίς να κουράζει, παρόλο που ποτέ δεν αποκτά πραγματικά κινηματογραφικές διαστάσεις.

Η ταινία είναι αδιάφορη, τόσο στον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέμα της, όσο και σκηνοθετικά.

Η τραγικότητα αυτού του ανθρώπου είναι σχεδόν τρομαχτική ενώ στην προσπάθειά του να μην βρεθεί στον δρόμο αντανακλάται ο βαθύς κοινωνικός προσανατολισμός της ταινίας η οποία παρότι εποχής, σήμερα ηχεί άκρως επίκαιρη.

H όχι και τόσο παράξενη ιστορία μιας γυναίκας που δουλεύει σαν άντρας σε ένα ξενοδοχείο, στο Δουβλίνο του 19ου αιώνα, γίνεται στα χέρια του Ροντρίγκο Γκαρσία και της Γκλεν Κλόουζ ένα εργαλείο για μερικές εξαιρετικές ερμηνείες, αλλά με μια μάλλον επιφανειακή ματιά στις κοινωνικές δομές και τους μηχανισμούς του φύλου και της σεξουαλικής ταυτότητας.