Λόραξ(2012)

(The Lorax) | 

Αν το «The Lorax» χάνει από κάπου, είναι στο αισθητικό του κομμάτι –φαντάζει σχεδιασμένο με υπερβολική απλοϊκότητα και παιδικότητα. Τα υπέροχα μηνύματά του από την άλλη, το καθιστούν, για το παιδικό κοινό, αυτομάτως must, αλλά και ένα άκρως απολαυστικό παραμύθι για τους ενήλικους συνοδούς –με εξαίρεση (κάποια από) τα υπερβολικά παιδικά μουσικοχορευτικά του. Συνολικά αποτελεί μία ταινία ηχηρά οικολογική, αλλά και βαθιά ανθρώπινη, γεμάτη με κοινωνικά σχόλια.

Υπάρχουν πολλές στιγμές γέλιου κατά τη διάρκεια, αλλά επίσης η ταινία καταφέρνει να περάσει επιτυχώς και κοινωνικά μηνύματα.

Γεμάτη οικολογικά μηνύματα και χαριτωμένους χαρακτήρες, η ταινία των Κρις Ρενό και Κάιλ Μπαλντά μεταφέρει το βιβλίο του Δρ. Σους στην οθόνη για ένα κοινό πρωτίστως παιδικό, αν και ο έμφυτος σουρεαλισμός του υλικού δεν αποξενώνει τους ενήλικες.

Είναι μια περιβαλλοντική ταινία με ένα εύστοχο και πολύ όμορφα δοσμένο μήνυμα. Μια πολύ απλή παραβολή για το πόσο εύθραυστος και πολύτιμος είναι ο φυσικός κόσμος γύρω μας και πόσο εύκολο είναι να κάνουμε το λάθος πράγμα.

Πολλά από τα γκαγκ θα λειτουργήσουν και στους μεγάλους, ο πανζουρλισμός χρωμάτων κρατά το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη, όμως, ο καλός σκοπός αγιάζει την... αντοχή στη θέαση;

Το ωραίο με τη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι κρατά μια λιτότητα που μας έχει λείψει –τελικά- και δεν βάλλεται από την εμμονή των εφέ και των τρικ που έχουν κατακλίσει το "παιδικό" σινεμά. Αυτό βέβαια μπορεί να αποδειχτεί και παγίδα αφού το κοινό – πλέον- έχει μάθει σε άλλου... βεληνεκούς παραγωγές.

Η δημιουργική ομάδα του «Despicable Me» παίρνει ένα βιβλίο του πολυαγαπημένου στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δόκτωρος Seuss, το αμπαλάρει με φανταχτερά χρώματα, που αντιτίθενται στην απλότητα της ιστορίας και του ηθικού της διδάγματος, προσθέτει με το στανιό δυο-τρία set-pieces χλιαρού ενδιαφέροντος, για να μη βαρεθούν τα πιτσιρίκια και πλάθει ένα εξαιρετικά άνισο animation.