Café Society(2016)

Πρώτη προβολή: 25-08-2016

Οπως είχε ξανακάνει στις «Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ», ο Αλεν βουτά με όρεξη και στον κόσμο των γκάνγκστερ με σκηνές βίας που, ΟΚ, δεν λέω ότι θα ζήλευε ο Μάρτιν Σκορσέζε αλλά σίγουρα θα τον έκαναν να χαμογελάσει.

Σίγουρα η καλύτερη ταινία του Γούντι Άλεν από το «Blue Jasmine» και μία από τις αξιότερές του, της πρόσφατης περιόδου του έργου του.

Σαν μια κομεντί σαν αυτές που βλέπουν οι ήρωες της, το «Café Society» έχει ένα γοητευτικό παλιομοδίτικο αέρα, αν και χωρίς το ειδικό βάρος που θα ήθελες.

Με το «Café Society» ο αδιάλειπτος εσωτερικός διάλογος του Άλεν με το έργο του μοιάζει να ξαποσταίνει - προς στιγμήν πάντα - σε μία κατάσταση ειρήνευσης με το παρελθόν.

Νοσταλγική και στιλάτη δραμεντί με φόντο την απατηλή λάμψη του αμερικανικού ονείρου. Τυπικός Γούντι Άλεν, αλλά πιο συμπαγής από ό,τι στις τελευταίες του ταινίες, με σπουδαία δουλειά από τον φωτογράφο Βιτόριο Στοράρο.

Η ταινία ακολουθεί τα αναμενόμενα μονοπάτια, εκ του ασφαλούς, δεν συναντά καμία ουσία, δεν προτείνει μια στάση απέναντι στα ηθικά διλήμματα των χαρακτήρων, φλυαρεί ευχάριστα και κάποτε... τελειώνει.

Το Cafe Society αποτελεί μια κλασσική woody-allen-ική ταινία, την οποία θα απολαύσουν οι φανατικοί του είδους, με τους υπόλοιπους να περιμένουν από τον συγκεκριμένο δημιουργό να κάνει την έκπληξη με κάποιο μελλοντικό του έργο!

Η αφήγηση κουράζει, καθώς μοιάζει να χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για να μας θυμίσει ότι είναι ταινία του Woody Allen, το φίλτρο της εικόνας, που μοιάζει σα να έχει επιλεγεί από το Instagram, μοιάζει παντελώς ψεύτικο και οι αλλαγές πλάνων άλλοτε γίνονται με τη χρήση όλων των τεχνικών, τη μια μετά από την άλλη, ενώ για μεγάλα κομμάτια ξεχνιούνται εντελώς.