Ο Δρόμος Για Το Λα Παζ(2015)

(Camino a La Paz) | Πρώτη προβολή: 01-09-2016

Απρόσμενο, λιττό, έως και αγωνιώδες road movie αυτογνωσίας με όλη τη σοφία του συμπυκνωμένη στην εκφραστικότητα του ηλικιωμένου ηθοποιού του αργεντίνικου θεάτρου, Ερνέστο Σουάρεζ.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η εξέλιξη δεν είναι ποτέ προβλέψιμη και η ανθρωπιά είναι το πιο ισχυρό χαρτί της.

Αν και στη διαδρομή συμβαίνουν σχεδόν συμπαντικά ευτράπελα, η σκηνή-κλειδί της ταινίας, μια παρατεταμένη στάση για μια προσευχή με έναν σούφι και μια ομάδα πιστών, αναδίδει μια αναπάντεχη μυσταγωγική αύρα, ψύχραιμα, αλλά ευαίσθητα κινηματογραφημένη.

Το σενάριο του Βαρόνε είναι το μεγάλο του χαρτί. Εχει γράψει μία τόσο απλή, χιουμοριστική, ανθρώπινη δραμεντί, μία γλυκόπικρη προσωπική και πολιτική ιστορία που το μεγαλύτερό της μήνυμα (της θρησκευτικής, κοινωνικής, ηλικιακής διαφορετικότητας) δε χρειάζεται καν να στο ψελλίσει.

Παρά τα déjà vu, άχαστη ατραπός για τους amigos τόσο του genre όσο και του, με σπίντα στις ελληνικές αίθουσες φέτος, ιβηρόφωνου κινηματογράφου. Οι arthouseάδες θα νιώσουν (και θα ψιλογκρινιάξουν) στα σαμαράκια, αλλά οι περισσότεροι θα μείνουν ικανοποιημένοι στο κάθισμα. Οι mainstreamάδες, αν πάρουν το αμαξάκι, θα βρουν κι αυτοί έναν εναλλακτικό προορισμό. Μπάτε σκύλοι (και κυνόφιλοι) αλέστε, επίσης. Τα θηλυκά θα δυσφορήσουν με το άγαρμπο έμφυλο STOP, οι κόντρα στη θεολογία με το σχετικό (μολονότι πιο «όλα μέσα» απ' ό,τι περιμένει κανείς) chic.

Το χαμηλότονο φιλμ, διαθέτοντας χιούμορ και αβίαστους προβληματισμούς, θα έφτανε με μεγαλύτερη επιτυχία στον κινηματογραφικό προορισμό του αν ήταν πιο απρόβλεπτο, απέφευγε τις σεναριακές ευκολίες (οι ληστές-καρικατούρες) και, κυρίως, τη φολκλορική απεικόνιση της μουσουλμανικής κοινότητας της Αργεντινής.