Καρδιά Βουνό(2015)

(Fúsi) | Πρώτη προβολή: 10-11-2016

Μια γλυκόπικρη δραμεντί που σφύζει από ειλικρίνεια, τρυφερότητα και κινηματογραφική απλότητα.

Ο Κάρι αντιμετωπίζει με κατανόηση και σεβασμό τον Φούζι, παρακολουθεί με υπομονή την προσπάθειά του να βρει λίγη χαρά μέσα σε έναν άδικο και σκληρό κόσμο. Η γυναίκα που γνωρίζει σε μαθήματα χορού η οποία πιστεύει στα όνειρα («δεν κοστίζουν τίποτε») θα παίξει ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, όμως ο Κάρι δεν κάνει ποτέ χατίρια στον θεατή με αποτέλεσμα το στοιχείο του απρόβλεπτου να είναι πάντα παρόν.

Ο Γκούναρ Γιόνσον είναι εξαιρετικός. Μου φέρνει στο μυαλό έναν άλλο "Γίγαντά", αυτόν του Johannes Nyholm. Αληθινός αγωνιστής.

Πράγματι, δεν επιφυλάσσει σοβαρές εκπλήξεις τούτη η προσωπογραφία ενός «παρθένου ετών 40» εξ Ισλανδίας, ούτε όμως και σε χοντράδες εκπίπτει ποτέ, έτσι απλά, άμεσα και διακριτικώς τρυφερά που βουτά στον ιδιαίτερο ψυχισμό του ήρωά του.

Η ιστορία του Φούσι, ενταγμένη σε αυτές της μοναχικότητας που συχνά σχολιάζει το βορειοευρωπαϊκό σινεμά, άρα αναμφίβολα όχι πρωτότυπη, είναι δοσμένη με ένα ιδιότυπο, μαύρο χιούμορ αλλά και ατέλειωτη συμπάθεια προς το μονίμως σκυθρωπό πρόσωπό του, ενώ λειτουργεί πολύ εύστοχα και ως κριτική των υπολοίπων που δυσκολεύονται να ξεφύγουν από τα στερεότυπα σχετικά με την εμφάνισή του.

Από τον σκηνοθέτη του «Nói Albinói» και του «Dark Horse», μια ακόμη ιδιοσυγκρασιακή ισλανδική κομεντί που ταλαντεύεται ανάμεσα στην τρυφερότητα, το υπόγειο χιούμορ και τον ρεαλισμό.

Ταινία που φωνάζει «arthouse», είναι για σένα αν σ' αρέσουν οι ασυνήθιστες ιστορίες αγάπης και ωρίμανσης με ιδιαίτερους χαρακτήρες. Φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με mainstream ή εντυπωσιακό θέαμα.