Το Φως Ανάμεσα Στους Ωκεανούς(2016)

(The Light Between Oceans) | Πρώτη προβολή: 10-11-2016

Ό, τι δεν κατάφερε με το φιλόδοξο και παραφορτωμένο δράμα-ποταμό «Στο τέλος του δρόμου» ο Ντέρεκ Σιανφράνς, το επιτυγχάνει εδώ, με τούτη την πανέμορφη μεταφορά στην οθόνη του ομώνυμου μπεστ σέλερ της Μ. Λ. Στέντμαν.

Λιτά, ήρεμα και χωρίς υπερβολές, η ταινία αναμοχλεύει με ουσιαστικότητα δύσκολες έννοιες όπως η αυτοθυσία, η συγχώρηση αλλά και οι τολμηρές αποφάσεις που μπορούμε να πάρουμε στον βωμό του αληθινού έρωτα.

Ο Σιανφράνς στήνει πειστικά, αν και χωρίς καμιά έξαρση, την ιστορία, εκμεταλλευόμενος τους χώρους (η εξαίρετη μουσική είναι του ελληνικής καταγωγής Αλεξάντρ Ντεπλά) και καθοδηγώντας σωστά τους ηθοποιούς του.

Μελόδραμα με τα όλα του, με έρωτες, θανάτους, πάθη κι ενοχές. Το κάπως αργό στην εξέλιξη ξετύλιγμα του μητρικού δράματος θα συγκινήσει πιο εύκολα το γυναικείο κοινό, με την αστυνομική αύρα που παίρνει η υπόθεση να είναι ικανή να κεντρίσει και το ενδιαφέρον των αρρένων συνοδών. Όλοι, πάντως, ανεξαρτήτως φύλου, θα υποκλιθούν στον Μάικλ Φασμπέντερ.

Ο Ντέρεκ Σίανφρανς εικονογραφεί με ακρίβεια τις συναισθηματικές εντάσεις, αλλά στο δεύτερο μέρος αφήνει το βαρύ και ανώφελο μελοδραματικό βάρος να «λυγίσει» τη μέχρι τότε αυστηρή, μίνιμαλ κινηματογραφική του κατασκευή.

Το Φως ανάμεσα στους ωκεανούς πνίγεται σε μια θάλασσα από μελό περιττολογίες που υποτίθεται πως ενισχύουν την κοινή ζωή ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που ζει απομονωμένο και δοκιμάζεται μετά από μια (ατελείωτη) σειρά ατυχών περιστατικών.

Δύο μεγάλοι σταρ, μια δυνατή δραματική ιστορία και μια καλογυαλισμένη παραγωγή που θα έπρεπε να είναι το must μελόδραμα της χρονιάς. Γιατί στο τέλος δεν λειτουργεί απολύτως τίποτα;