Το Τραγούδι του Φοίνικα(2014)

(Phoenix) | Πρώτη προβολή: 19-03-2015

Μία ιστορία αγάπης σε καιρούς που έχουν βομβαρδιστεί οι «Καζαμπλάνκες», τόσο κυριολεκτικά όσο και μέσα μας, πλάθει ο Πέτσολντ.

Σκηνοθετικός ρυθμός και πλάνα που καθηλώνουν, σε συνδυασμό με τις εξαίρετες ερμηνείες και την πιστή αναπαράσταση της εποχής δημιουργούν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ταινία.

Μια από τις καλύτερες ταινίες της περασμένης χρονιάς ανήκει σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες σκηνοθέτες του νέου γερμανικού σινεμά, ο οποίος τοποθετεί στο μεταπολεμικό Βερολίνο μια παραλλαγή στον χιτσκοκικό «Δεσμώτη του Ιλίγγου και ταυτόχρονα μια πολυδιάστατη ιστορία αγάπης, απάτης και εκδίκησης.

Στο Τραγούδι του Φοίνικα το θρίλερ παίρνει άγρια τροπή, εσωτερική και πολύ έξυπνα υπολογισμένη μέχρι το τέλος.

Μια ταινία για τον επαναπροσδιορισμό ενός ανθρώπου και κατ' επέκταση ενός λαού, μέσα από μια αλληγορική ιστορία που προκαλεί δυσπιστία, αλλά παράλληλα χαρίζει σασπένς, συγκίνηση κι ένα δυνατό, λυτρωτικό τέλος.

Αν και δεν έχει γίνει ο ντόρος που της αρμόζει ως ταινία, σίγουρα αποτελεί ευχάριστη έκπληξη και την συνιστούμε ανεπιφύλακτα!

Ενώ η ιστορία διαθέτει μια κάποια χιτσκοκική νότα και η εξέλιξή της οικοδομείται θαυμαστά μέσα από τις εξαπατήσεις, τις ενοχές και τις τύψεις των ηρώων, ο Κρίστιαν Πέτσολντ σκηνοθετεί εντελώς παθητικά το φιλμ, λες και θέλει να αποφύγει οποιοδήποτε στοιχείο που ευνοεί το σασπένς ή το μυστήριο, περιορίζοντας το «Τραγούδι του Φοίνικα» σε ένα ψυχολογικό δράμα «δωματίου», ρυθμών μάλλον προβληματικών, τηρώντας και μια παγερή αποστασιοποίηση από τα πρόσωπά του.

Αν και η ιδέα της πλήρους μεταμόρφωσης είναι σεναριακά προβληματική, η ταινία ξεπερνά με δραματική στιβαρότητα (σχεδόν ) κάθε χάντικαπ αληθοφάνειας και ανεβάζει σταδιακά το σασπένς μέχρι το περίτεχνα στημένο, γλυκόπικρο φινάλε.

Με χαμηλότονη μα αποπνικτική ένταση, το φιλμ κρατά για το φινάλε μια σκηνή εξαιρετικής δύναμης, που μπορεί να μην κλείνει την «ιστορία» μα ανοίγει τη σκέψη του θεατή σε μια σειρά από ενδιαφέρουσες διαδρομές.

Συνολικά πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον, μα άτολμο έργο, που εκ του ασφαλούς και γενικολογώντας πραγματεύεται για ακόμα μια φορά για τις καταστροφικές επιρροές του πολέμου στην μεταπολεμική Γερμανία, χωρίς να διεισδύει αποτελεσματικά στους χαρακτήρες ή στην κοινωνική πραγματικότητα που τους περιβάλλει.