Μήδεια, Κρείσσων των Εμών Βουλευμάτων(2014)

Πρώτη προβολή: 24-11-2016

Είναι μια ταινία η οποία με καθήλωσε. Με βύθισε μέσα στα μεγάλα ερωτήματα του Ευριπίδη για τη φιλοδοξία, την αγάπη, τη ζήλια, το μίσος, τον πόνο, τη εξουσία, το πάθος, την εκδίκηση, την τιμή. Και στο τέλος με άφησε με τη θλιβερή αλήθεια, πως "μερικά πράγματα ξεπερνούν τη θέλησή μας", όπως αναφέρει και ο τίτλος της ταινίας (κρείσσων των εμών βουλευμάτων).

Με σεβασμό και αυτοσαρκασμό, με ανοιχτή μπροστά του όλη την παλέτα των συναισθημάτων του δημιουργού, από τα πιο σκοτεινά και ιδιοτελή μέχρι το δέος που έχει κανείς μπροστά στη θεϊκή ποιότητα κάποιων κειμένων, ο Νίκος Γραμματικός στο τελευταίο του φιλμ δημιουργεί μία κινηματογραφική εμπειρία που διαπερνά το θεατή.

Αυτό που τελικά δημιουργεί, ενώ εκ πρώτης όψεως έμοιαζε με ένα υπερφίαλο, εμμονικό πρότζεκτ που δεν έπρεπε να αφορά κανέναν άλλο πέρα από τον ίδιο, είναι ένα αξιόλογο docudrama που παραμερίζει τον ίδιο και στέκεται περισσότερο στη θέση της Μήδειας τη σημερινή εποχή.

Καθώς μισό-δραματοποιημένες εικόνες από πρόβες για ένα ανέβασμα της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και κουβέντες με ηθοποιούς, μελετητές και θεωρητικούς εναλλάσσονται με ρεπορταζιακού τύπου συνεντεύξεις περαστικών στον δρόμο, τα διαχρονικά θέματα του ευρυπίδειου κειμένου πάλλονται όλο και αδρότερα ως αντανάκλαση της νεοελληνικής νοοτροπίας.

Μέσα από το αυθεντικό κείμενο, πρόβες με ηθοποιούς, συνεντεύξεις με φιλολόγους και απλούς ανθρώπους αλλά κι έναν εξομολογητικό λόγο του ίδιου του σκηνοθέτη, ξεπηδά ένα πρωτότυπο, συγκινητικό και πολυδιάστατο κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στη φράση του ποιητή: «Ξέρω προς ποια κακά βαδίζω, αλλά το πάθος μου είναι ισχυρότερο από τη θέλησή μου». Αλλά και πάνω στη σχέση ιδιωτικού και δημόσιου βίου, ενστίκτου και λογικής, μύθου και Ιστορίας.

Οι καταρτισμένοι στο γνωστικό πεδίο ίσως απογοητευθούν από το «τι θέλει να πει ο ποιητής» αλλά θα ιντριγκαριστούν σε τέτοιον βαθμό ώστε το φιλμ μπορεί κάλλιστα να έχει μέλλον ως βοηθητικό εκπαιδευτικό υλικό στις τάξεις ανά την επικράτεια. Όσοι αποφεύγετε (ή πάτε αλλά δεν καταλαβαίνετε) παρόμοια θεάματα σε Επιδαύρους, Ηρώδεια κ.λπ., υφίστασθε μια παρεμφερή τράτζικ «φάση» στο πιο doc και mash-up.

Αυτό που πραγματικά σε συνεπαίρνει εδώ είναι το γνήσιο πάθος του σκηνοθέτη για το αντικείμενο της ταινίας του.

Υπάρχουν στιγμές και ιδέες που είναι αναμφίβολα μαγνητικές και δεν μπορείς παρά να γοητευθείς από αυτή την απόπειρα ανάλυσης ενός έργου με τρόπο τόσο διαφορετικό, όμως πέρα από το γεγονός ότι αυτό το φιλμ που πήρε 7 χρόνια να ολοκληρωθεί μοιάζει τελικά να μην ξέρει πως να ταξινομήσει και να δομήσει αυτές τις ιδέες και τις στιγμές σε κάτι λειτουργικό, ένα ουσιαστικότερο πρόβλημα του βρίσκεται ίσως είναι κάπου αλλού.