Lion(2016)

Πρώτη προβολή: 01-12-2016

Το Lion είναι μια καλή, διαφορετική, ταινία που παρουσιάζει ευθέατα μια σπαρακτική, αληθινή ιστορία. Αν και σε ορισμένα σημεία πλατειάζει, αξίζει τον χρόνο της για αρκετούς διαφορετικούς λόγους.

Παρ' όλες τις αντιδράσεις που μπορεί να εγείρει το μυαλό και η σχετική ευκολία με την οποία μπορείς να δεις την «κατασκευή» πίσω από αυτό το μεγαλοπρεπές μελόδραμα, μοιάζει πολύ δύσκολο να αντισταθείς στην ακρίβεια με την οποία η ταινία λειτουργεί και στο πόσο καλοφτιαγμένη είναι.

Μην περιμένετε τη μεγάλη έκπληξη, αφού το έργο δεν θέλει να προδώσει σε κανένα σημείο το αληθινό του υλικό, ποντάροντας όμως με απόλυτη επιτυχία στην ανθρωπιστική διάσταση. Και καλύτερη ερμηνευτική βοήθεια δεν μπορούσε να ζητήσει, μεταμορφώνοντας ακόμα και τη Νικόλ Κίντμαν για χάρη του ρεαλισμού.

Λείπει το στοιχείο της έκπληξης, αυτό που θα έκανε τη διαφορά. Γι' αυτό αν και το τελικό προϊόν είναι άρτιο, μην παίρνοντας δημιουργικά ρίσκα, μένει τελικά σε λιμνάζοντα νερά.

Το «Lion» είναι ένα οικογενειακό δράμα που θυμίζει σε σημεία τη συναισθηματική χειραγώγηση των ταινιών του '80, οι οποίες ταυτόχρονα είχαν την άρτια τεχνική και την αφηγηματική δεινότητα να παραμένουν στη μνήμη των θεατών ακριβώς για αυτό το λόγο.

Συγκινητικό φιλμ, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία από μόνο του, καθώς η πραγματική ιστορία στην οποία βασίζεται είναι όχι μόνο απολύτως τέτοια, αλλά και από εκείνες που συνήθως λέμε πως μόνο στο σινεμά συμβαίνουν.

Μια αληθινή ιστορία μεταφέρεται στην οθόνη συμβατικά και μάλλον άνευρα, καταλήγοντας σε μια προβλέψιμα δακρύβρεχτη κορύφωση.

Φτιαγμένο σαν ένα μεγάλο promo ανθρωπιστικής οργάνωσης που προωθεί τη δουλειά της, αυτό το δράμα αναζήτησης ενός νεαρού Ινδού που ψάχνει επίμονα, παρά τα ελάχιστα στοιχεία που διαθέτει, την αληθινή του οικογένεια πάσχει από την ανάγκη να παρουσιαστεί ως ένα σύγχρονο μελόδραμα που θα συγκινήσει όσους το δουν αλλά ξεχνά βασικά αφηγηματικά συστατικά που θα το έκαναν ένα αληθινά σπουδαίο φιλμ.

Από τη στιγμή όμως που ο Σαρού βρίσκει κατάλυμα στο σπίτι των ενάρετων λευκών, η ταινία παραδίδεται στη φλυαρία σκηνών στις οποίες τον βλέπουμε να παλεύει με τους δαίμονές του και που δεν εξυπηρετούν ιδιαίτερα την εξέλιξη της ιστορίας.