Αμερικανικό Ειδύλλιο(2016)

(American Pastoral) | Πρώτη προβολή: 08-12-2016

Ο σκηνοθέτης ΜακΓρέγκορ καταφέρνει να αποσπάσει από αξιοπρεπείς έως καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, με το οξύμωρο να είναι πως προδίδεται από τον ίδιο τον εαυτό του, κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς δεν πείθει ως σπαραχτικός πατέρας που, σε πείσμα των υπολοίπων μελών της οικογένειάς του, δεν παραδίδει ποτέ τα όπλα, αλλά προσπαθεί συνεχώς και με κάθε τρόπο να ανακαλύψει αφενός τι έχει συμβεί στην κόρη του και αφετέρου να τη φέρει πάλι κοντά του.

Ο Μακ Γκρέγκορ να σχολιάσει τα πάντα: οικονομία, πολιτική, οικογένεια, θρησκεία, ρατσισμό. Ομως η ταινία σού δίνει διαρκώς την εντύπωση ότι βρίσκεται εκτός εστίασης και σίγουρα δεν μπορεί να αποκτήσει την πυκνότητα που έχει το ομότιτλο μυθιστόρημα του Φίλιπ Ροθ στο οποίο βασίστηκε.

Όσο περνάει η ώρα και αθροίζονται καταστάσεις, είναι φανερό πως η ταινία ξεφεύγει από τα κυβικά του. Έστω κι έτσι, το Αμερικανικό Ειδύλλιο παραμένει μια σπουδαία ιστορία που δεν καταστρέφεται εύκολα. Η δύναμη των νοημάτων της ξεπερνά την ολιγωρία του χειρισμού.

Το ταρακούνημα του εφησυχασμένου μεγαλοαστισμού από τον κυκεώνα των όσων συντελούνται γύρω του και η συντριβή του από το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι - την ίδια την Ιστορία- είναι ο θεματικός καμβάς, τον οποίο ο ΜακΓκρέγκορ ακολουθεί πιστά μεν αλλά χωρίς διάθεση υπείσδυσης και μέσα από μια προφανή σημειολογία που παρατίθεται ξερά κι ανέμπνευστα όπως η ίδια ερμηνεία του –ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία του φιλόδοξου εγχειρήματός του.

O Γιούαν ΜακΓκρέγκορ αναμετριέται με το αριστούργημα του Φίλιπ Ροθ και, δυστυχώς, αποτυγχάνει.

Μετρημένος ως σκηνοθέτης και ανεπαρκέστατος ως πρωταγωνιστής, ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ διασκευάζει άνευρα ένα εμβληματικό μυθιστόρημα του Φίλιπ Ροθ.