Ο Πιστός(2016)

((M)uchenik) | Πρώτη προβολή: 15-12-2016

Έξυπνο φιλμ που σε κάνει να ψαχτείς επάνω στα όρια των δικών σου πεποιθήσεων, θρησκευτικών ή μη. Αν το τελευταίο της κεφάλαιο δεν ήταν τόσο απογοητευτικό στον αντίκτυπό του, θα μιλούσαμε αδιαμφισβήτητα για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις της χρονιάς – αλλά κι έτσι αποτελεί μια καλή επιλογή.

Στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ και μαύρης κωμωδίας συνδυάζονται σε μια πρωτότυπη προσέγγιση της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό της.

Μαύρη σαν τα ράσα της ορθοδοξίας σάτιρα της ολοκληρωτικής συντηρητικοποίησης της Ρωσίας του Πούτιν.

Ενδιαφέρουσα -και θαρραλέα- ρωσική ταινία για τον φανατισμό της θρησκείας και τον συντηρητισμό.

Προσεγγίζοντας από διαφορετική κατεύθυνση αλλά με την ίδια νοηματική βαρύτητα τον δυσβάσταχτο θεματικό πυρήνα των ταινιών του ομοεθνή του Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ, το...ενοχλητικό δημιούργημα του Κίριλ Σερεμπρένικοφ, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι προς έναν κόσμο που μοιάζει έτοιμος να αγκαλιάσει το παράλογο, προσφέρει τροφή για σκέψη με μια αλληγορική εξέταση πάνω στον θρησκευτικό φανατισμό.

Μ' ένα σινεμά φιλόδοξο και πομπώδες σκηνοθετεί την ιστορία του ο Σερεμπρένικοφ. Η θεατρική καταγωγή του σεναρίου γίνεται εμφανής, όχι στην εικόνα, που απελευθερώνεται θεαματικά στην πόλη και στα φυσικά τοπία, αλλά στους επιτηδευμένους, στατικούς διαλόγους. Οι ερμηνείες είναι βγαλμένες από τελενοβέλα, η αισθητική του εντυπωσιασμού πανταχού παρούσα και οι σημαντικές στιγμές διατυπωμένες με μια υπερβολική δραματικότητα που καλύπτει τον στόχο του.

Με «οδηγό» του το θεατρικό έργο του Μάριους Βον Μάγενμπεργκ «Μάρτυρας», ο Σερέμπρενικοφ δείχνει αποφασισμένος να καταδικάσει τη χειραγώγηση της θρησκείας και τολμά να οδηγήσει την ταινία του στα άκρα λούζοντάς την με αίμα.

Μέσω του Βενιαμίν, ο σκηνοθέτης εξαπολύει ένα είδος κοινωνικής σάτιρας χωρίς χιούμορ και ανάσες που δεν πιάνει τα επίπεδα της κινηματογραφικής μεγαλοπρέπειας του Σβιάγκιντσεφ στον Λεβιάθαν και, προδίδοντας τη θεατρική του πηγή, υπερβάλλει εξακολουθητικά. Η εξαίσια μουσική του Ίλια Ντεμούτσκι, που βραβεύτηκε πρόσφατα από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία, τον υποστηρίζει τονικά, αλλά ο Μαθητής σκορπίζει τις τοξικές του απειλές άνισα και τεχνητά.