La La Land(2016)

Πρώτη προβολή: 22-12-2016

Η ταινία που θα σε κάνει να τρέξεις στην αίθουσα (ξανά και ξανά) για να τη δεις όπως της πρέπει – σε μεγάλη οθόνη, ανάμεσα σε ανάσες ξένων και πνιχτά αναφιλητά. Κι ένας κινηματογραφικός έρωτας αφιερωμένος σε σένα προσωπικά που δεν σταμάτησες ποτέ να ονειρεύεσαι ασυμβίβαστα και σε σινεμασκόπ.

Ο σκηνοθέτης Ντέμιαν Σαζέλ του Whiplash αντλεί έμπνευση από τα μιούζικαλ των δεκαετιών '50 και '60 και μάς καλεί να... πετάξουμε στα αστέρια με μια ταινία γεμάτη χρώμα, μουσική και μαγεία.

Ο Σαζέλ μας λέει, με όλα τα μέσα που έχει στα χέρια και τη φαντασία του, πως η φόρμα δεν έχει ηλικία, πως σημασία έχει ο καθαρισμός της συνείδησης από το μπέρδεμα που φέρνει η αναμονή και η έλλειψη επιλογών αλλά και πως η κατάκτηση ενός ονείρου, παρ' ότι φέρνει τεράστια ικανοποίηση, δεν εγγυάται την ευτυχία, όπως την αποτυπώνει το σινεμά της υπόσχεσης και της διαφυγής.

Μιλάμε λοιπόν για ένα αρχετυπικό love story, όχι δηλαδή κάτι πρωτότυπο, αν και την πρωτοτυπία εδώ την κάνει η ίδια η φρέσκια κινηματογράφησή του με τον Σαζέλ να υποκλίνεται ευγενικά στην Ιστορία ανεκπλήρωτων ερώτων του αμερικανικού κινηματογραφικού ρομάντζου κλείνοντας το μάτι σε διάφορες κλασικές ταινίες.

Ο σκηνοθέτης του «Χωρίς Μέτρο» θυμάται τα μιούζικαλ της χρυσής εποχής και με φαντασμαγορικά μεταμοντέρνο (και βαρυφορτωμένο) τρόπο διασκευάζει άλλο ένα γλυκόπικρο success story με φόντο τον κόσμο του θεάματος.

Φωτογραφημένο μέσα σε θεσπέσια παστέλ χρώματα και παραμυθένια σκηνικά που παγιδεύουν μεμιάς το βλέμμα, το φιλμ μοιάζει με το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός λαχταριστού γλυκίσματος.

Αξίζει να το έχει δει κανείς, απλώς είναι προτιμότερο να πας στην αίθουσα με λιγότερες προσδοκίες από αυτές που έχει δημιουργήσει η φήμη της ταινίας.