Passengers(2016)

Πρώτη προβολή: 29-12-2016

Ενδιαφέροντα θέματα θίγει η ταινία του Μόρτεν Τίλντουμ (The Imitation Game), δυστυχώς, όμως, τα θίγει επιφανειακά. Και ενώ σε σκηνικά, κοστούμια και εφέ εντυπωσιάζει, το αφελές σενάριο και οι αδιάφορες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, έχουν ως αποτέλεσμα η ταινία να μην απογειώνεται.

Ίσως το πιο ελκυστικό κομμάτι της ταινίας να είναι ότι επισημαίνει το πόσο εύθραυστη αποδεικνύεται τελικά η τεχνολογία.

Όπως και οι «Σύμμαχοι» των Πιτ-Κοτιγιάρ, το «Passengers» των Λόρενς-Πρατ είναι ένα grand folly, μια τεράστια τρέλα, από εκείνες που παλιά θυσίαζαν για χάρη των σταρ. Μόνο που πλέον το concept έχει σημασία, και εδώ το concept δεν έχει και τόση...

Διαστημική περιπέτεια με μια πολύ καλή ιδέα, που όμως περιπλέκεται σε ένα άχαρο, χωρίς έμπνευση, ρομαντικό λάβ στόρι, που ούτε η Τζένιφερ Λόρενς καταφέρνει να ζωντανέψει. Μοναδική απόλαυση οι σκηνές του Τζιμ με τον Άρθουρ, το ρομπότ γκαρσόνι στο μπαρ του διαστημοπλοίου.

Ο Νορβηγός Μόρτεν Τίλντουμ («Το Παιχνίδι της Μίμησης») συντονίζει με άψογη αίσθηση των χώρων δράσης και των χρόνων αφήγησης, χωρίς, όμως, να κατορθώνει και να στοχαστεί σοβαρά πάνω στη μόνη ενδιαφέρουσα θεματική αιχμή του σεναρίου-κόνσεπτ –το κόστος του να επιβάλλεις στον άλλον τη δική σου καταδίκη για να μπορέσεις να την αντιμετωπίσεις.

Ο προορισμός πρέπει να ήταν ένα sci-fi ρομάντζο με φιλοσοφικές διαστάσεις για το ταξίδι της ζωής. Δυστυχώς όμως το αποτέλεσμα είναι γεμάτο μαύρες τρύπες, σεναριακές ιδέες που δεν λειτουργούν, ενώ η χημεία του λαμπερού πρωταγωνιστικού ζεύγους... χάνεται στο διάστημα!

Ρομάντζο, περιπέτεια, υπαρξιακά ερωτήματα και οι πλέον κοινότοπες απαντήσεις τους με φόντο ένα εντυπωσιακό hi-tech ντεκόρ και το απέραντο Διάστημα.

Με τη νέα του ταινία, ο σκηνοθέτης Μόρτεν Τίλντουμ γίνεται το ζωντανό παράδειγμα της έκφρασης «από το ζενίθ στο ναδίρ».