Σιωπή(2016)

(Silence) | Πρώτη προβολή: 05-01-2017

Ο Σκορσέζε καταθέτει τη σκέψη του με λιτότητα και δέος, χωρίς κινηματογραφικούς εκβιασμούς και άσχετα με το θέμα διλήμματα.

Ένας υπαρξιακός, τελετουργικών ρυθμών και υποβλητικών εικόνων Σκορσέζε διασκευάζει με φιλοσοφικό σεβασμό και σκηνοθετικό δέος ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Σιουσάκου Έντο πάνω στη σιωπή του θεού και στο εκκωφαντικό ανθρώπινο μαρτύριο.

Ας κρατήσουμε 161 λεπτά σιγής για το έργο ζωής του Μάρτιν Σκορσέζε, μια ταινία που μιλάει με όρους σπουδαίου σινεμά για όλα όσα θα χωρίζουν πάντα τους ανθρώπους από την πίστη τους.

Με βασικό σύμμαχό του τις υποβλητικές οπτικές συνθέσεις του διευθυντή φωτογραφίας Ροντρίγκο Πριέτο, ο Σκορσέζε μεγεθύνει στην οθόνη μια αγωνία ψυχολογική, σωματική και βαθιά πνευματική. Το κάνει, όμως, με παροιμιώδη εγκράτεια, προσγειώνοντας για σπάνια φορά την τέχνη του στα απολύτως απαραίτητα.

Ένα απαιτητικό κινηματογραφικό έργο που εξερευνά τη σχέση πίστης, εξουσίας και πολιτισμικής σύγκρουσης, αφήνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με ένα βασανιστικό ερώτημα: τι σημαίνει να πιστεύεις όταν ο Θεός δεν απαντά;

Σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία του Ροντρίγκο Πριέτο και την υπέροχη κινηματογράφηση, το Silence αποτελεί ταινία - τροφή για σκέψη που αναμένεται να πυροδοτήσει παθιασμένες συζητήσεις.

Ο Σκορσέζε ξέρει πολύ καλά το θέμα του αλλά στην πραγματικότητα τα έχει πει όλα από την πρώτη κιόλας ώρα σε μια ταινία που διαρκεί περίπου δυόμισι.

Must για τους εκκλησιαστικούς γενικά και τους λαϊκούς του master ειδικά, αλλά αντιευλογημένο στην πλοκή του. «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν», θα ακουστεί από τους φονταμενταλιστές multiplexάδες. Οι πιο κουλτουριάρηδες δεν θα περάσουν «Τα Πάθη του Χριστού», όμως θα ευλογήσουν μόνο σποραδικά. Οι ακραιφνείς εικονολάτρες μπορεί να μετανιώσουν.