Η Κλούβα(2016)

(Eshtebak) | Πρώτη προβολή: 09-02-2017

Μιλάμε για σινεμά που θα θυμάσαι εδώ, φυσικά και είναι για εσένα, απλά καλό είναι να είσαι έτοιμος να δεχθείς μερικές σκληρές αλήθειες για τον κόσμο όπου ζούμε (ναι, το σινεμά το κάνει αυτό), αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλο.

Κάπου ανάμεσα στον αδυσώπητο ρεαλισμό ενός ντοκιμαντέρ και στο αγωνιώδες σασπένς μιας ταινίας τρόμου, το φιλμ που άνοιξε το τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών αποτελεί την εκκωφαντική κραυγή απελπισίας μιας χώρας που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Ο Ντιάμπ αποδίδει το κλίμα καχυποψίας και απογοήτευσης των μαντρωμένων στην αστυνομική κλούβα, με την κάμερα να «μεταδίδει» την αντάρα και την ελπίδα στις περιορισμένες, κλεφτές ματιές έξω από το ιδρωμένο huis clos. Αναπόφευκτα, οι αντιδράσεις υπολογίζονται για να καλύψουν το φάσμα των αντιθέσεων και να τονίσουν τη συγκεχυμένη ατμόσφαιρα, αλλά η δεξιοτεχνία του Ντιάμπ είναι δεδομένη, όπως και η αίσθηση του επείγοντος που φέρει η πολιτική του χειρονομία.

Γεμάτη ένταση και αγωνία, η ταινία καταφέρνει να παρουσιάσει τις διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις, χωρίς να λαμβάνει θέση. Αυτό εν μέρει είναι και ένα από τα μειονεκτήματα της ταινίας, καθώς μοιάζει να μην επιθυμεί να κακοχαρακτηρίσει και τη στάση της αστυνομίας.

Παρά τις υπέρ του δέοντος διδακτικές στιγμές και τους «προεπιλεγμένους» προσαχθέντες στην κλούβα, μας βάζει μέσα στον παλμό των γεγονότων μιας πολύ δύσκολης πολιτικής κατάστασης.

Θεατρικό στη σύλληψή του και σχεδόν σχηματικό στις αλληγορίες του, αλλά σκηνοθετημένο με νεύρο, αγωνία κι ένταση κοινωνικό θρίλερ.

Το ερώτημα είναι αν κατά πόσο κάτω από αυτές τις συνθήκες, τα προσωπικά μπορούν να μείνουν στην άκρη για χάρη της επιβίωσης. Καθόλου εύκολο, όπως καθόλου εύκολη δεν είναι και η παρακολούθηση της γενναίας αυτής ταινίας, πού τόσο μέσα στην κλούβα όσο και έξω από αυτήν αποτυπώνει λεπτό προς λεπτό, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο μια κοινωνία απόλυτου χάους.