Glory(2016)

(Slava) | Πρώτη προβολή: 02-03-2017

Η πολιτική διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, η βαρβαρότητα των μίντια, η απάνθρωπη γραφειοκρατία και η ολική απαξίωση των δικαιωμάτων του αδύναμου σαρώνονται με ακρίβεια αγέρωχου... ρολογιού από ένα σενάριο που καθρεφτίζει όλα τα παραπάνω στο πρόσωπο της Τζούλια μέσα από μια δαιμόνια αντίστιξη με τη μόνη ουσιαστική πτυχή της ιδιωτικής της ζωής, μια πιθανή εγκυμοσύνη, η οποία ενσωματώνεται ιδιοφυώς στην πλοκή μέχρι το φινάλε-νοκάουτ.

Το ανοιχτό τέλος, πιθανόν να εκνευρίσει όσους περιμένουν απαντήσεις και ηθικά διδάγματα. Η διακοσμητική παρουσία όλων των υπολοίπων χαρακτήρων, ίσως να κάνει κάποιους άλλους να αμφισβητήσουν την μαεστρία των δημιουργών. Η αλήθεια είναι πως ακόμη κι έτσι, καταφέρνουν ήδη τόσα πολλά, που άλλες ταινίες, πιο προηγμένων, κινηματογραφικά χωρών, θα ονειρεύονταν για τον εαυτό τους.

Κοινή θεματική και των δύο ταινιών είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο που συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τις χαμηλότερες τάξεις -την ίδια θεματική είχαμε δει και στο Μάθημα. Εξαιρετική η πρωταγωνίστρια Μαργκίτα Γκόσεβα.

Οι δημιουργοί του νταρντενικού «Μαθήματος» σκηνοθετούν μια εξίσου διεισδυτική, πικρή κοινωνική σάτιρα.

Όχι δυσκολοχώνευτο, αλλά σίγουρα αρκούντως βαρύ βαλκανικό δράμα με στιβαρές ερμηνείες, που πιθανότατα θα σε φέρει ακριβώς εκεί που θέλει, στη θέση του πρωταγωνιστή, δηλαδή, προκειμένου να αγανακτήσεις και να απαιτήσεις την υποτυπώδη δικαιοσύνη που του πρέπει.

Στα χνάρια των Νταρντέν και του Μουντζίου, δυο σκηνοθέτες από τη Βουλγαρία παρουσιάζουν το δικό τους μελανό πορτρέτο μιας κοινωνίας που κινδυνεύει να χάσει την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά της.

Με νατουραλισμό και απλότητα, το Glory κινείται χωρίς επιδεικτικές χειρονομίες και εμβαθύνει στους δύο χαρακτήρες, ξεπερνώντας το στενό βαλκανικό πλαίσιο.