Άννι(2014)

(Annie) | Πρώτη προβολή: 02-04-2015

Το reboot της Αννυ στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Will Gluck (Easy A και Friends With Benefits) και με παραγωγούς τον Jay-Z και τον Will Smith, είναι μια χαρούμενη οικογενειακή ταινία που από την πρώτη κιόλας σκηνή ξεκινάει ο ρυθμός και η μουσική σε συνδυασμό με το οτιδήποτε.

Σκηνοθετημένη straightforward και προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την κινηματογραφική αύρα της ηλιόλουστης Νέας Υόρκης, η ταινία του Γκλουκ μοιάζει και αυτή αποπροσανατολισμένη, μπερδεμένη ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες, αλλά άκρως ενήλικες αναφορές, φτωχής χορογραφίας μουσικά νούμερα, άτεχνα διεκπεραιωμένες υποπλοκές κι ένα αταίριαστο καστ – μόνο ο Τζέιμι Φοξ έχει μπει τόσο στο τραγουδιστικό όσο και στο ερμηνευτικό πετσί του ρόλου του, με την Κουβενζανέ Γουάλις των «Μυθικών Πλασμάτων του Νότου» να χοροπηδά δεξιά και αριστερά χαριτωμένα, αλλά ακαθοδήγητα.

Αφαιρώντας το προσωπικό στοιχείο του γούστου, η νέα «Annie» μου θυμίζει ένα «Κοριτσάκι με τα Σπίρτα» που κυκλοφορεί με αναπτήρες ή έναν Oliver Twist που παίζει στοίχημα το χαρτζιλίκι του και στη συνέχεια ζητιανεύει για να πάρει σάντουιτς με σολομό.

Μιούζικαλ σημαίνει ερμηνευτικές, χορευτικές και φωνητικές ικανότητες, κάτι που περιμένουμε να δούμε από σκηνή σε σκηνή από τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι σκουντουφλάνε άχαρα, τραγουδάνε ελάχιστα, ενώ ερμηνευτικά αγγίζουν το όριο του μετρίου.

Το μόνο που απομένει είναι αντανακλαστικές συναισθηματικές αντιδράσεις σε υπέροχα τραγούδια σαν το «It's the Hard-Knock Life» και το «Tomorrow» κι η αίσθηση μιας ευκαιρίας χαμένης μέσα στην προχειρότητα και την ισοπεδωτική πολιτική ορθότητα.

Κρίμα που το φιλμ δεν έχει τίποτα καινούργιο ή ενδιαφέρον να πει.

Ακόμη και για τους φανατικούς του μιούζικαλ, η εμπειρία δεν προβλέπεται εντελώς ανώδυνη.

Τούτη η θεαματικά... άχαρη απόπειρα εκσυγχρονισμού του φημισμένου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ (είχε πρωτομεταφερθεί στην οθόνη το 1982 από τον Τζον Χιούστον), τοποθετημένη στη Νέα Υόρκη του σήμερα (κι όχι της μεγάλης κρίσης του '30), αναπτύσσει τη σχέση μεταξύ της 11χρονης ορφανής και του βαθύπλουτου υποψήφιου δημάρχου που αναλαμβάνει πρόσκαιρα την κηδεμονία της σαν ένα αδιάκοπο παιχνίδι εξαγοράς συναισθημάτων εκατέρωθεν, κάτι που, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες-καρικατούρα και τα ξερά ερμηνευμένα τραγουδιστικά νούμερα, στερεί από τον πρωτότυπο μύθο όλη τη γοητεία του.

Όσο κι αν πρόκειται για ταινία, το Annie είναι εντελώς παραπλανητικό και καταφέρνει να «περάσει» ύπουλα όλα όσα θέλει, χωρίς ωστόσο να διασκεδάσει για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο τον θεατή, οποιασδήποτε ηλικίας.

Γεμάτη γλυκανάλατα μουσικά νούμερα και μια ιστορία γεμάτη αφέλεια, αυτή ήταν μία ταινία που θα ήταν καλύτερα να είχε μείνει κλειδωμένη στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων.

Η ταινία παραμένει αφελής και αδιάφορη, γεμάτη χρώμα μεν, αλλά χωρίς ψυχή, ενώ ο Τζέιμι Φοξ δεν πείθει ως ακοινώνητος (αλλά ευγενικός πολυεκατομμυριούχος). Η Κάμερον Ντίαζ συνεχίζει το σερί των κακών της ρόλων.

Για μελετητές αποτυχημένων remakes ή για όσους δεν έχουν ακούσει ποτέ στη ζωή τους το «Tomorrow» σε οποιαδήποτε άλλη εκτέλεση, η νέα «Annie» ίσως ξεγελάσει ως ικανή οικογενειακή (παίζει και με ελληνική μεταγλώττιση) ψυχαγωγία. Όλοι οι άλλοι, καλύτερα να ξαναδείτε το παλιό φιλμ σε sing-a-long βραδιά.