Babadook: Οι Σελίδες Του Τρόμου(2014)

(The Babadook) | Πρώτη προβολή: 09-04-2015

Η ατμόσφαιρα και ο τρόμος στο Babadook επιτυγχάνεται κυρίως από τους ανθρώπινους χαρακτήρες και όχι τόσο από τα ειδικά εφέ. Όσοι όμως παρακολουθήσουν την ταινία μόνο γιαυτό και αγνοήσουν το ψυχολογικό/συμβολικό κομμάτι θα απογοητευτούν.

Η ταινία αυτή δεν υπακούει στα κλασσικά τεχνάσματα που πλαισιώνουν μία ταινία θρίλερ ή τρόμου. Δεν προσπαθεί να προκαλέσει τρόμο μέσω των ξαφνιασμάτων και των πεταγμάτων. Δε το χρειάζεται άλλωστε.

Είναι ένα δυνατό οικογενειακό δράμα ανεπτυγμένο υπό το πρίσμα μιας ταινίας τρόμου ή ανάποδα, μια φοβιστική ταινία τρόμου που εκτυλίσσεται μέσα σε ένα οικογενειακό δράμα. Όπως κι αν το αντιληφθεί ο θεατής, η ταινία εκπληρώνει το στόχο της με μεγάλη επιτυχία.

Με ένα μήνυμα που σε εμψυχώνει να καταπολεμάς τα απωθημένα που σε κατασπαράζουν ή τους δαίμονες που αρνείσαι να δεις έως και πιθανούς... συγκάτοικους μέσα σου, το «The Babadook» αποτελεί μια ψυχολογική δοκιμασία για τον θεατή, πολύ πιο ουσιαστική από το περιστασιακό τρόμαγμα ή τίναγμα στο κάθισμα ενός κινηματογράφου. Ναι, μια ταινία τρόμου μπορεί να είναι και κάτι παραπάνω από αυτό που (σου) δείχνει...

Το φιλμ της Κεντ βρίσκει την υφή και το σημείο που του δίνει το ξεχωριστό ειδικό του βάρος: την υπόσταση του όχι απλά ως μια ταινία τρόμου μα σαν ένα πολύ πιο πολύπλοκο φιλμ για την παράξενη σχέση μια μητέρας κι ενός παιδιού, για την κατάσταση μιας ραγισμένης ισορροπίας, για την σκιά της λύπης και της ενοχής που αποτελεί στην ουσία τον μεγαλύτερο μπαμπούλα όλων.

Πέρα από μια εξαιρετική αντι-πρόταση απέναντι στο κυρίαρχο σινεμά τρόμου των τελευταίων ετών, το Babadookαποτελεί μια εξαιρετική, ολοκληρωμένη και καλογραμμένη παραβολή για την πάλη μιας γυναίκας – εξαιρετική η Έσι Ντέιβις, όπως και ο μικρός NoahWisemanΠου υποδύεται τον γιό της- με τους δαίμονες και τις φοβίες της, αλλά και με μια τραυματική εμπειρία που ξεκάθαρα δεν μπορεί να διαχειριστεί ψυχολογικά. Και είναι αυτή η ουσιώδης, γεμάτη ένταση αλλά και απόλυτα πετυχημένους συμβολισμούς ιστορία , που απογειώνει πραγματικά το επιχείρημα της Κεντ, και την καθιστά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες φωνές του είδους.

To «The Babadook», που θα έρθει εξ Αυστραλίας μετά Βαΐων και Κλάδων για να στοιχειώσει (και) τις ελληνικές αίθουσες, έχει ένα υπέροχο τερατάκι, που παραπέμπει ευθέως στο "Εργαστήρι του Δόκτορος Καλιγκάρι", διακριτικά ενταγμένες σινεφιλικές αναφορές και μια αίσθηση του τρόμου που βασίζεται περισσότερο στην εφευρετική κινηματογράφηση του χώρου και στην συστολή και διαστολή του κινηματογραφικού χρόνου και λιγότερο στο τίναγμα και την κατάχρηση της ηχητικής μπάντας.

Η μάνα με τον μικρό, δηλαδή η Έσι Ντέιβις με τον Νόα Γουάιζμαν, ανεβάζουν περίφημα το ποντεσιόμετρο της κλειστοφοβικής παράνοιας και η Τζένιφερ Κεντ δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι σημαίνει όλο το πανηγύρι, παρά το ίδιο το show – που το τιμά, χωρίς να υπάρχει αμφιβολία...

Πέρα από τα σημειολογικά παραφερνάλια και το συμβολικό κομμάτι, ως θρίλερ καθαυτό τι έχει να προσφέρει στον φιλόδοξο θεατή; Τον πιο αγνό τρόμο που έχει ζήσει τα τελευταία χρόνια.

Ο Μπάμπαντουκ δεν είναι παρά η «αντανάκλαση» μιας τραυματικής απώλειας η οποία μετατρέπεται σε οδυνηρό φόβο της μητρότητας. Το σινεμά των Ζακ Τουρνέρ («Οι Άνθρωποι Γάτες» ) και Ρομάν Πολάνσκι (από την «Αποστροφή» μέχρι το «Μωρό της Ρόζμαρι» ) είναι η πρώτη και βασική αναφορά της σκηνοθέτιδας, η οποία εκμεταλλεύεται­ τις έντονες φωτοσκιάσεις και τις υποβλητικές γωνίες λήψης για μια εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα που δίνει «υλική υπόσταση» στην αιωρούμενη απειλή.

Δικαίως η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές όπου προβλήθηκε, καθώς ανανεώνει το είδος του τρόμου, χρησιμοποιώντας την αλληγορία για να μιλήσει για τον χειρότερο τρόμο από όλους (αυτόν της πραγματικότητας), χτίζοντας παράλληλα μία υποβλητική ατμόσφαιρα.

Θυμόσαστε το «Rec» το οποίο ήταν μια ενδιαφέρουσα ταινία με μια κορυφαία τρομακτική σκηνή που τελικά όλοι την θυμόμαστε λόγω αυτής; Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι και το «Babadook» χωρίς zombies όμως.

Το φιλμ της περιέχει γνήσια ανατριχιαστικές στιγμές και σε πείσμα των περισσότερων πρόσφατων δημιουργιών τρόμου δίνει τη μεγαλύτερη έμφασή του στην προσεκτική υποβολή, όχι στα απότομα τινάγματα και στην εύκολη χειραγώγηση του κοινού.

Το The Babadook είναι μια ταινία που ενώ τρομάζει το μάτι και το αυτί, αποτυγχάνει να πείσει το μυαλό ακολουθήσει. Είναι μια ταινία που τόλμησε να πρωτοτυπήσει, πέτυχε το στόχο της αλλά βυθίστηκε στο hype των horror fans που εντυπωσιάστηκαν πέραν του μέτρου.

Η Kent κατορθώνει να παραμείνει πιστή στο νοηματικό της βάθος μέχρι και στην τελευταία σκηνή. Κι ενώ αυτό από μόνο πρόκειται για ένα αληθινά αξιέπαινο επίτευγμα, εκείνο που η σκηνοθέτιδα δεν καταφέρνει είναι να διατηρήσει εξίσου αποτελεσματικά την ισορροπία με το είδος που υπηρετεί.

Το Babadook είναι μια από τις ταινίες που βλέπεις χωρίς να δυσανασχετείς στο μεγαλύτερο διάστημα και σου χαρίζει στιγμές τρόμου (κάτι που έχει εκλείψει σε άλλες του είδους), ωστόσο σου μένει το «γαμώτο» επειδή μπορούσε ακόμα καλύτερα, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση.