Βασιλιάς Αρθούρος: Ο Θρύλος Του Σπαθιού(2017)

(King Arthur: Legend of the Sword) | Πρώτη προβολή: 11-05-2017

Χορταστικό υπερθέαμα επικών καταβολών και μύθων που πολλοί από τους θεατές γνωρίζουν (και μπορούν να ταυτιστούν καλύτερα μαζί τους από το κάθε επόμενο super-whatever με κολάν...), το νέο φιλμ του Γκάι Ρίτσι κάνει στον Αρθούρο αυτό ακριβώς που πέτυχε και με τον Σέρλοκ Χολμς, έστω κι αν εδώ ο κεντρικός ήρωας δεν δύναται να αυτοσαρκάζεται ή να πουλάει ένα κάποιο αστεϊστικό πνεύμα.

Ολα αυτά τα στοιχεία που ο Ρίτσι χειρίζεται με στυλ καταλήγουν σε ένα πληθωρικό, ασυνήθιστο για επική περιπέτεια θέαμα, απευθυνόμενο σε σκεπτόμενο κοινό.

Με τούρμπο μοντάζ και αφηνιασμένες σεκάνς οπτικού θεάματος και σεναριακής συμπύκνωσης, ο Ρίτσι στριμώχνει πολλές πληροφορίες ως prequel των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης και συνέχεια της σχέσης του μάγου Μέρλιν με τους θνητούς, ακόμη και μικρές δόσεις κοινωνικής αναστάτωσης που ενώνει την αντίσταση στην άδικη απολυταρχία με την ανάγκη ενός νέου αυθεντικού ηγέτη στο Λονδίνιουμ και την Αγγλία (ωδή και κριτική στο Brexit), διότι δεν ξεχνά πως η πλειονότητα του νεανικού κοινού δεν έχει ιδέα από το θρυλικό αυτό παραμύθι κι επιπλέον θέλει να το δει με όρους Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και όχι ως ρετρό αναπαράσταση.

Αυτό που παρέδωσε ο σκηνοθέτης του Δυο Καπνισμένες Κάνες και Σέρλοκ είναι μια επική περιπέτεια (που θυμίζει άλλοτε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, άλλοτε Game of Thrones) με μπόλικες δόσεις βίας, αισθητική που δανείζεται στοιχεία από videogame και κυριαρχία των εφέ.

Ο Γκάι Ρίτσι φτιάχνει, από τεστοστερόνη κι αλητεία, ένα μεταμοντέρνο θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου, χωρίς αρκετή γενναιοδωρία στο χιούμορ και το μπρίο.

Το νευρικό μοντάζ με τις υπερβολικά γρήγορες εναλλαγές πλάνων, καθώς και τα φλύαρα εφέ, αποσπούν την προσοχή του κοινού από την όποια πλοκή, πράγμα που αναπόφευκτα δημιουργεί μια κουραστική κινηματογραφική θέαση.

Βιντεοκλιπίστικη, χαβαλετζίδικη και προβλέψιμη μεταμοντέρνα διασκευή της αρχής του μύθου των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.