Ο Πλανήτης Των Πιθήκων: Η Σύγκρουση(2017)

(War for the Planet of the Apes) | Πρώτη προβολή: 13-07-2017

Και δεν είναι μόνο τα πρωτοποριακά εφέ, αλλά και οι αναζητήσεις περί φύσης και ανθρώπου που θα ενθουσιάσουν τον θεατή, προσφέροντας παράλληλα τροφή για σκέψη.

Αν και το σενάριο οδηγεί προς τη σύγκρουση, ο τόνος δεν είναι μιλιταριστικός, καθώς ο Ριβς σκύβει πάνω στην ανθρωπιά των πιθήκων.

Το σενάριο, αν και όχι ακριβώς αδιάτρητο, υποστηρίζει τους δραματικούς τόνους, η σκοτεινή αισθητική της ταινίας υποβάλλει μια πεσιμιστική αίσθηση και ο Ριβς κάνει διαρκώς αναφορές σε ιστορικές και κινηματογραφικές μνήμες (από το Ολοκαύτωμα ως τον «Σπάρτακο»), με τον Άντι Σέρκις να εντυπωσιάζει, αναδεικνύοντας με την ερμηνεία του τον Σίζαρ σε κανονικό... σαιξπηρικό ήρωα.

Περισσότερο μια περιπέτεια επιβίωσης στη συσκευασία ενός δράματος φυλακών παρά ένας οργασμός μαχών και εκκωφαντικών κραυγών, η «Σύγκρουση» δεν κρύβει (άλλωστε επιλέγει να το κάνει και γκράφιτι) πως πατάει με το ένα πόδι στο «Ape-pocalypse Now!» και με το άλλο στην «Απόδραση από το Αλακατράζ» με τρομερή επιτυχία και στις δύο σταθερές της.

Το capture performance των ηθοποιών που υποδύονται τους πιθήκους έχει εξελιχθεί τρομερά, τίποτε δεν δείχνει ψεύτικο, οι μάχες είναι εντυπωσιακά χορογραφημένες αλλά η αίσθηση που εν τέλει αφήνει πίσω της η ταινία είναι (αναπόφευκτα) του déjà vu.

Το πιο ευγονισμένο δείγμα της 00′s γενεαλογίας του πιλαλάει πάνω σου είτε στους μουλτιπλεξάδες (το κοινό του Αττικού Πάρκου λυσσάει) είτε στους διαβασμένους (θεωρία του Δαρβίνου κι έτσι) ανήκεις.