150 mg(2016)

(La Fille de Brest) | Πρώτη προβολή: 17-08-2017

Σε γενικές γραμμές η τρικολόρ αναπαράσταση της Erin Brokovich, πάνω σε ένα ζήτημα που διακυβεύονται πολλαπλάσια ποσά από εκείνα του αμερικάνικου στόρι, συνεπώς με αυξημένα κάτω από το τραπέζι ύπουλα κτυπήματα.

Μέσα σ' αυτό, το ενδιαφέρον, συμπαθές, αλλά άνευρο πλαίσιο, η Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν μεγαλουργεί, γεμίζοντας την ηρωίδα της με όλη τη συναισθηματική γκάμα από την οργή ως το χιούμορ και αποδίδοντας μια γυναίκα τόσο σαρωτική, τόσο εθιστική, που αρκεί για να κρατήσει το ενδιαφέρον ολόκληρης της ταινίας.

Η σκηνοθετική τόλμη πάντως απουσιάζει σε αντίθεση με αυτή της κεντρικής ηρωίδας – μια υποδειγματικά σφριγηλή Σιντσέ Μπαμπέτ Κνούντσεν- αφήνοντας το θησαυρό που έχει στα χέρια της να κυλήσει σε μια εύκολη και προβλέψιμη ταινία που δεν κρύβει τον καταγγελτικό χαρακτήρας της.

Εν κατακλείδι πάντως η δουλειά αυτή κατορθώνει να ενημερώσει, να προβληματίσει, ακόμη και να ψυχαγωγήσει όταν ξαποσταίνει από την υπερφόρτωση πληροφοριών με την οποία φλερτάρει το σενάριο σε κάποιες στιγμές.

Σαν τελικό αποτέλεσμα έχουμε μια ταινία που παρουσιάζει ενδιαφέρον, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει ή να πρωτοτυπεί κινηματογραφικά.

Μια αληθινή ιστορία που προκάλεσε σάλο στην κοινή γνώμη της Γαλλίας μεταφέρεται στο σινεμά ως μια στιβαρή αλλά ενδεχομένως άνευρη ταινία καταγγελίας.

Αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια, επιστημονική ορολογία που ξενίζει, μπλέξιμο με τα μονοπάτια του δικαστικού θρίλερ, αλλά ταυτόχρονα εύστοχο σχόλιο περί διαπλοκής εξουσίας, νοσηλευτικού συστήματος και φαρμακευτικού κλάδου, καθώς και μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία από την Δανή πρωταγωνίστρια Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν.

Η προδιαγεγραμμένη έκβαση της υπόθεσης σε συνδυασμό με την άτολμη σκηνοθεσία της Μπερκό αποδυναμώνουν την ταινία, η οποία πάσχει από έλλειψη σφρίγους κι ευρηματικότητας, βγάζοντας έτσι έναν απλοϊκό, διαδικαστικό χαρακτήρα.