Demonic(2015)

Πρώτη προβολή: 07-05-2015

Καμία πρωτοτυπία, κανένα σημάδι ανανέωσης στο είδος του στοιχειώματος και του δαιμονισμού... Εκτός κι αν θεωρούμε καινοτόμα τη σκηνή όπου ξεπετάγονται... πουλιά μέσα από το στόμα ενός χαρακτήρα.

Η πιτσιρικαρία με χαβαλεδιάρικη μανία κι οι ορεξάτοι για σφάγια, βασικά, είναι που μπορεί να ενώσουν χέρια για το «Demonic». Ακόμη κι έτσι, πολύ μακριά απ' το να σου πάρει τα μυαλά...

Ο σκηνοθέτης του «Brotherhood» που, το 2010, είχε προκαλέσει μια σχετική φεστιβαλική αίσθηση κι είχε προβληθεί στις Νύχτες Πρεμιέρας, αξιοποιεί τον Τζέιμς Γουαν ως παραγωγό (και ατραξιόν) και όλα τα γνώριμα κόλπα των ταινιών μεταφυσικού τρόμου που βρίσκει στο τεφτέρι του, για να κάνει μια ταινία από εκείνες που σε κάνουν, μεν, να πηδήξεις από τη θέση σου κάθε τόσο, αλλά μετά δεν μπορείς να θυμηθείς ακριβώς ποια ήταν ανάμεσα στις τόσες παρόμοιες.

Χαζούλικο θριλεράκι της σειράς από αυτά που οι φαν του είδους μπορεί να σπεύσουν να παρακολουθήσουν σε ένα multiplex, το οποίο όμως ούτε τρομακτικό είναι, ούτε ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό -αλλά ούτε και πρωτότυπο.

Τελικά το μόνο που καταφέρνει είναι να "εξοργίσει" το κινηματογραφικό κοινό από την κοινότυπη αφέλειά του και να εξορκίσει τους cult δαίμονες των φιλμικών του προγόνων με το πιο αναμενόμενο σενάριο και κλισέ του είδους ever.

Ένα déjà vu με πολλά κοντινά, καθόλου φαντασία, τετριμμένες ερμηνείες και επανάληψη των στοιχειωμένων μοτίβων.

Οι παράξενες γωνίες λήψεις, ο ήχος και η εικόνα που τροφοδοτούν αλλεπάλληλα jump scares, η χρήση αρχειακού υλικού και η προβλεπόμενη βεβιασμένη ανατροπή του φινάλε, αποτελούν μία πρωτόλεια συντακτική βάση. Αν προστεθεί η κάκιστη ερμηνεία του βασικού πρωταγωνιστή Ντάστιν Μίλιγκαν και η αίσθηση πως παρακολουθείς ένα teaser μεγάλου μήκους, συνειδητοποιείς πως το «Demonic» εξαντλήθηκε στην πρόθεση. Και κάπως έτσι τα ουρλιαχτά μεταλλάσσονται σε χασμουρητά.

Αδιάφορο θριλεράκι που δεν διαθέτει ατμόσφαιρα και αδυνατεί να κάνει τον θεατή να τρομάξει, καθώς στην ουσία αποτελεί μία συρραφή κλισέ.

Όταν ήμουν φοιτητής, μαζευόμασταν τα μεσημέρια σε σπίτια με φίλους και μετά το φαγητό, βάζαμε ταινία και ξαπλώναμε στους καναπέδες για να κοιμηθούμε. Η ταινία που επιλέγαμε βοηθούσε πάντα στον ύπνο. Έχω λοιπόν δει τα πρώτα 3-4 λεπτά από καταπληκτικές ταινίες, όπως το «Φονικό Ροτβάιλερ», το «Komodo vs Cobra» και άλλες γαμάτες. Δυστυχώς το «Demonic» το είδα όλο.

Άχρωμη, μιμητική σε βαθμό πιθηκισμού, χωρίς καμία δόση προσωπικού στίγματος ακολουθεί την πεπατημένη όχι με τρόπο ασφαλή, αλλά πλήρως ανασφαλή.

Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα εδώ που να μην έχουμε ήδη δει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι τόσο απλή κι αδιάφορη η πλοκή, ώστε ακόμα και η μικρή διάρκεια των 88 λεπτών να μοιάζει μεγάλη και κουραστική.

Ταυτόχρονα handicam footage (των ίδιων των πρωταγωνιστών υποτίθεται ), στοιχειωμένο σπίτι, κακόβουλα πνεύματα, απόκρυφο παρελθόν, φίλοι με προβλήματα μεταξύ τους σχέσεων και όλες οι παραλλαγές των «μπου!» δίνουν ραντεβού σε μια αφόρητα βαρετή παρέλαση από τρομο-κλισέ και αυθαίρετες «ανατροπές». Ο επόμενος...

Ειλικρινά δεν υπάρχουν πολλά λόγια να περιγράψουν αυτό το χάλι και όσο γυρίζονται ταινίες τρόμου σαν το Demonic, άλλο τόσο θα παίρνει την... κατηφόρα το είδος, αποδεικνύοντας ότι θέλει τεράστιες αλλαγές και όχι απλά αναμάσημα από τα ίδια.