Χωρίς Αγάπη(2017)
(Nelyubov) | Πρώτη προβολή: 19-10-2017
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ο 53χρονος Σιβηριανός σκηνοθέτης της «Επιστροφής» τιμά την τέχνη της δραματουργίας και την καδράρει στον μουχλιασμένο τοίχο της σύγχρονης ανθρώπινης συμπεριφοράς. Λιτός, περιγραφικός, τολμάει με χειρουργικές κινήσεις να περάσει τα όρια και να αναδείξει την αθλιότητα του ανθρώπου στο σύμπαν της υποτιθέμενης προόδου. Δίποδα όντα με χρονολογία λήξης. Ολοστρόγγυλο, μεστό δράμα, καυτό σαν βόλι όπλου, να σε κτυπά κατάστηθα. Το σινεμά στα καλύτερα του.
Γιώργος Κωστίδης
Μια από τις καλύτερες ταινίες του 2017, τεχνικά άρτια και ηθικά μεστή, μπορεί να μην αποτελεί από τις πιο ευχάριστες προβολές, όμως, οι προβληματισμοί που θέτει, την καθιστούν άξια της προσοχής μας.
Ακης Καπράνος
2017-10-20
Ο Αντρέι Ζβγιάγκιντσεφ ανασυνθέτει με μοναδική σκηνοθετική μαεστρία ένα συναρπαστικό μοιρολόι για τη Ρωσία σήμερα, έντονο και βραδυφλεγές, λυρικό και υπόκωφα απεγνωσμένο.
Άρης Λεχουρίτης
Δίκαια φέτος κατέκτησε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στις κάννες και δίκαια βρίσκεται πλέον στους κορυφαίους δημιουργούς. Κινηματογράφος με ψυχή, σάρκα και αίμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-10-18
Ο Αντρέι Ζβιάνγκιντζεφ στήνει τρομερές σκηνές, κάτι που υποψιάζεσαι ότι θα κάνει βλέποντας την εισαγωγή της ταινίας, μια σειρά από κάδρα χιονισμένων τοπίων - νεκρής φύσης. Πολύ απλά καθηλώνεσαι.
High Voltage
Σκηνοθετημένο σαν θρίλερ, με ψυχρά πλάνα και εξαιρετικές ερμηνείες, το Loveless είναι το καλύτερο δράμα του 2017, με όλη την σημασία της λέξης.
Χριστίνα Καλογεροπούλου
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ δημιουργεί ένα μεγαλειώδες έπος, και δικαίως απέσπασε το βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Ο συμβολιστικός του τρόπος να ασκεί υποδόρια την κριτική του, με μία απαράμιλλη ωστόσο φυσικότητα, οδηγεί σε ένα σφίξιμο στο στομάχι, που ακολουθεί τους θεατές μέρες μετά την προβολή της.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ένα ζοφερότατο πορτρέτο της σημερινής ρωσικής κοινωνίας –όλο εγωκεντρισμό, κατανάλωση, και έλλειψη αγάπης ή νοιαξίματος– καταθέτει ο σπουδαίος ρώσος σκηνοθέτης με αφορμή τη διάλυση μιας τριμελούς μοσχοβίτικης οικογένειας.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Μεγάλος μαέστρος ο Zvyagintsev. Τεράστιος σκηνοθέτης. Οικοδομεί ένα σύμπαν με τόσο βαθιά θεμέλια και τόσο περίτεχνη αρχιτεκτονική, που υπάρχουν στιγμές όπου απλά παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα.
Ιάκωβος Γωγάκης
Απίστευτης ομορφιάς κινηματογραφικά κάδρα, ακόμα και στις ερωτικές σκηνές και βέβαια στις αποπνικτικές, της ενδοοικογενειακής σύγκρουσης και στις στιγμές της αναζήτησης του παιδιού.
Τάσος Ντερτιλής
Μπορεί εκ πρώτης όψεως η ταινία να σου φανεί αργή αλλά αν αφεθείς στην υπνωτιστική δύναμη των πλάνων της θα σε παρασύρει ολοκληρωτικά στο δυσοίωνο σύμπαν της και θα σε εμπλέξει συναισθηματικά με την αναζήτηση του αγοριού-συμβόλου μιας χαμένης ευκαιρίας για μια άλλη ζωή με νόημα και ψυχικό πλούτο.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-10-14
Με μεθοδικότητα, με ένα απλό στιλ (που θυμίζει τις ταινίες του Μπέργκμαν), από το οποίο όμως δεν λείπει και ένας λυρισμός (ιδιαίτερα στις σκηνές που εκτυλίσσονται στη φύση, στο χιονισμένο δάσος, στο ποτάμι όπου βρίσκει στην αρχή καταφύγιο το αγόρι), ο Ζβιαγκίντσεβ αφηγείται το συναρπαστικό αυτό δράμα του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-10-16
Η νέα ταινία του κορυφαίου σύγχρονου ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ που βραβεύτηκε στις Κάννες (βραβείο Επιτροπής) είναι ένα συγκλονιστικό έργο γύρω από την αγάπη. Ή, καλύτερα, την ανυπαρξία της.
Ιωάννα Παπαγεωργίου
2017-10-12
Αν και μεγαλούτσικο σε διάρκεια, είναι εξαιρετικά άμεσο, προσβάσιμο και χορταστικό για πωρωμένους κινηματογραφόφιλους ή θεατές ευρείας γκάμας, πλην μονάχα όσων αναζητούν ανάλαφρες, εύπεπτες και περαστικές κινηματογραφικές αποδράσεις.
Αντώνης Αντωνιάδης
O Zvyagintsev μας χαρίζει ακόμη ένα αριστούργημα το οποίο συγκλονίζει σιωπηλά καθώς μας παρουσιάζει το ψυχογράφημα μια κοινωνίας στα πρόθυρα της καταστροφής. Μια πανέξυπνη, άψογα γυρισμένη, ταινία που σίγουρα αξίζει την προσοχή σας.
Χρήστος Μήτσης
2017-10-08
Πρόκειται για μια αγωνιώδη και βλοσυρή διασκευή των «Σκηνών Από Ένα Γάμο», μια πεντακάθαρη περιγραφή των αδιέξοδων σύγχρονων σχέσεων (σε επίπεδο προσωπικό, οικογενειακό και βαθιά πολιτισμικό) και μια επώδυνα ειλικρινή ταινία...
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-10-10
Το Χωρίς Αγάπη ξετινάζει τα πάντα, από τον χριστιανισμό και τον νεοπλουτισμό ως τον άρρητο καπιταλισμό και τη σκιά του κομμουνισμού.
Αγγελική Στελλάκη
Ο Ζβιάγκιντσεφ δεν μασάει τα λόγια του. Οι άνθρωποι που δείχνει είναι άνθρωποι χωρίς αγάπη. Χωρίς αγάπη στις οικογένειές τους, χωρίς αγάπη προς τον συνάνθρωπό τους. Άνθρωποι σκληροί και απόλυτοι.
Γιάννης Αποστολίδης
Το απαισιόδοξο φινάλε έρχεται να επισφραγίσει ένα πολύ βαρύ σκληρό αλλά και ρεαλιστικό έργο που εστιάζει με επώδυνο αλλά δυστυχώς εύστοχο τρόπο τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου προβληματίζοντας βαθέως για την συνέχεια του στον κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε.
Δωροθέα Ανδρικάκη
Αποδεικνύεται τελικά ότι ο δημιουργός της ταινίας είναι και ο πιο ψυχρός πρωταγωνιστής της, καθώς αρνείται να τους δώσει απαντήσεις, αρνείται να τους δώσει ελαφρυντικά αλλά κυρίως, αρνείται να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, αδιαφορώντας για το αν, ή όχι, την αξίζουν.
Dimitris Dx
Εκπληκτική χρήση της κάμερας και το κάδρου, φυσικά υπέρμετρος ντοστογιεφσκισμός (υπάρχει αυτή η λέξη;), εξαιρετικό τελικό πλάνο για κλείσιμο της ταινίας.
Κωστής Θεοδοσόπουλος
2017-10-06
Αυτό που ξεκινάει ως ένα μπεργκμανικής υφής οικογενειακό δράμα με καλογραμμένους διαλόγους και στιβαρές ερμηνείες μετατρέπεται σταδιακά σε ένα βραδυφλεγές θρίλερ μυστηρίου το οποίο διαθέτει έναν εσωτερικό ρυθμό ικανό να καθηλώσει.
Μανώλης Κρανάκης
2017-10-04
Πραγματικά αναρωτιέσαι για τις επιλογές του Ζβιάγκιντσεφ, σε μια ταινία που όταν δεν είναι φορτωμένη από σύμβολα και από υποδείξεις του τι πρέπει να προσέξεις μέσα στο κάδρο που κοιτάς, μιλάει με τον πιο σπαρακτικό τρόπο μέσω ενός υποδειγματικού αστυνομικού θρίλερ για έναν κόσμο που έχει ξεχάσει να αγαπά και μια σύγχρονη εποχή που έχει παραδοθεί στον κυνισμό.
kazanipouvrazei
Είναι ένα σκληρό και μισάνθρωπο περιβάλλον αυτό που χτίζει ο Αντρέι Σβιάγκιντσεφ στην νέα του ταινία (Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών), στην οποία πέρα από τους νωχελικούς ρυθμούς και τα υπέροχα σχολαστικά πλάνα με τα οποία μας έχει συνηθίσει, εξακολουθεί να υπαινίσσεται την θλίψη και την απογοήτευσή του για τη σύγχρονη Ρωσία.
Σταύρος Γανωτής
Μια σίγουρα γερή όσο και λιτή ταινία, με έγκυρο νόημα που γίνεται όμως κατανοητό από πολύ νωρίς, και μία ακόμα ταιριαστή προσθήκη στη φιλμογραφία του Zvyagintsev, που δεν αγγίζει όμως σε επίπεδο κάποιες από τις προηγούμενες του αναζητήσεις.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ο Andrey Zvyagintsev...καταφέρνει να κρατήσει έναν ξεκάθαρο άξονα που να συνδυάζει το ψυχολογικό, το υπαρξιακό και το θρησκευτικό στοιχείο, φανερά επηρεασμένος από τη ποιητική φιλμογραφία του μεγάλου ρώσου δασκάλου Andrei Tarkovsky.
Άγγελος Πολύδωρος
Η ταινία παρακολουθεί με αργό μπεργκμανικό ρυθμό, το δράμα των κεντρικών ηρώων και ο θεατής βλέπει μεταξύ άλλων, πως έχει εξελιχθεί η μετακομμουνιστική Ρωσία. Βλέπεται με αρκετό ενδιαφέρον.
Λήδα Γαλανού
2017-10-02
Ένας μισογυνισμός πολύ έντονος για να μη γίνει αντιληπτός, αλλά και μια υπερβολική επιθυμία επεξήγησης των προθέσεών του να σχολιάσει κριτικά τη σημερινή Ρωσία, οδηγούν την ταινία σ' ένα απογοητευτικό φινάλε, που ισοπεδώνει μεμιάς –και τόσο απόλυτα όσο με την εμφάνιση μιας σημαίας– τον σκελετό αμφιβολιών, υποψιών, γκρίζων περιοχών και ενδιαφέροντων αινιγμάτων που έχει ως τότε χτίσει.
