Χαμένος Παράδεισος(2014)

(Paradise Lost) | Πρώτη προβολή: 21-05-2015

Εθιστική ταινία που σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός πολύπλοκου χαρακτήρα που καταφέρνει μέσα στο σκοτάδι του να γίνεται σχεδόν συμπαθής.

Καλή η σκηνοθεσία, αλλά το πνεύμα της ταινίας "ηρωοποιεί" την πλεόν εγκληματική προσωπικότητα του διεθνούς υποκόσμου, του βαρώνου της κοκαΐνης Πάμπλο Εσκομπάρ, άθελά της περνώντας σε πρώτο επίπεδο την ρομαντική ιστορία αγάπης ενός συγγενικού του προσώπου και σε δεύτερο το ενδιαφέρον από την περιπετειώδη δράση.

Συμπερασματικά το Escobar: Paradise Lost είναι καλό για όσους δίνουν μεγαλύτερη αξία στην αφήγηση, αλλά ενδέχεται να κουράσει αυτούς που αναζητούν περισσότερη δράση και αγωνία.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία που έχει στοιχεία θρίλερ, ρομαντισμού και δράματος. Και αυτή η μείξη κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή. Η ερμηνεία του ντελ Τόρο είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική, αποκαλύπτοντας έναν άντρα που εμφανίζεται τόσο σίγουρος για τον εαυτό του που δεν φοβάται τίποτα, ενώ και ο Χάτσερσον δεν περνά απαρατήρητος ως ένας καλός και τίμιος νεαρός που για χάρη της γυναίκας του δεν μιλάει σε κανέναν.

Συμπυκνώνοντας το τι είναι σε μια φράση, θα έλεγα το εξής: το «Χαμένος Παράδεισος» είναι ένα αξιοπρεπές και αγωνιώδες θρίλερ εύκολα παρακολουθήσιμο, αν και λίγο ήπιο αναλογιζόμενοι το εκρηκτικό του θέματος του. Δείτε το!

Αν είσαι από εκείνους που πάνε σινεμά και μπορούν να αρκεστούν στον θαυμασμό εμπνευσμένης δεξιοτεχνίας στις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία, το μοντάζ και το σασπένς, δεν θα σε απογοητεύσει. Αν, όμως, ποθείς συναρπαστική δράση, ζουμερό, διαπεραστικό, οργανικά ισορροπημένο σύνολο χαρακτήρων, πρωτότυπο, ατρόμητο και τολμηρό σινεμά, που μπορεί να γίνει ανεξίτηλο βίωμα, δεν αξίζει τον κόπο.

Το Paradise Lost είναι μια συμπαθητική ταινία που βλέπεται και δεν το αμφισβητεί κανείς. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του Pablo Escobar όπως έπρεπε, παρά την παραπάνω από φιλότιμη προσπάθεια του Del Toro. Με διαφορετικό περιεχόμενο, θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερη. Ωστόσο κρατάμε πέρα από την ερμηνεία του πρωταγωνιστή και την καλή σκηνοθετική προσπάθεια, ειδικά στο δεύτερο μισό.

Χαμένος Παράδεισος, χαμένη ευκαιρία για μια μεγάλη ταινία.

Μια μεγάλη σκηνή αγωνιώδους καταδίωξης προς το φινάλε και η αύρα του Ντελ Τόρο δεν αρκούν για να κάνουν το όλο θέαμα πραγματικά συναρπαστικό.

Μια αντίφαση με μεγάλο κοινωνικοπολιτικό ενδιαφέρον, που όμως ο σκηνοθέτης περνά ξόφαλτσα, για να επικεντρωθεί στο πρίσμα ενός (καθαρά μυθοπλαστικού) Καναδού τουριστικού μικροεπιχειρηματία που κάνει το λάθος να ερωτευθεί σφόδρα την ανιψιά του Εσκομπάρ και να εισαχθεί ούτως στους κόλπους της επικίνδυνης φαμίλιας.

Ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο είναι αναμφίβολα το ατού της ταινίας, αλλά από μόνος του δεν αρκεί για να τη σώσει από τον ίδιο της τον εαυτό και το πόσο προβλέψιμα αντιμετωπίζει τους ήρωές της και τη διαδρομή τους.

Ενώ πολύ άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό τέχνασμα για την αφήγηση αληθινών γεγονότων που αφορούν στη ζωή του βαρόνου, καταλήγει να παίρνει τη θέση του. Να ανατρέπει την εισαγωγή της ταινίας και να μετατρέπει μια δραματική ταινία με έναν τιτάνιο Benicio Del Torro στο ρόλο του διαβόητου εγκληματία σε μια απλή περιπέτεια, και εν τέλει να περιστρέφεται εξολοκλήρου γύρω από τα (μυθοπλαστικά) σκηνικά που προκύπτουν από τη μεταξύ τους σχέση.

Το πρόβλημα στον Χαμένο Παράδεισο είναι πως ο χαρακτήρας του Εσκομπάρ, τον οποίο υποδύεται συνετά ο Μπενίτσιο ντελ Τόρο, μακράν πιο συναρπαστικός και λαβυρινθώδης από εκείνον του χαμογελαστού Καναδού ερασιτέχνη σέρφερ Νικ, που νομίζει πως βρήκε τον επίγειο παράδεισο στις καταγάλανες παραλίες της Κολομβίας, ιχνογραφείται ελλιπώς και αφήνει πολύ περισσότερα στη φαντασία και στην απορία απ' ό,τι θα επέτρεπε μια καλλιτεχνικά ανοιχτή ερμηνεία.