Success Story(2017)

Πρώτη προβολή: 02-11-2017

Το Success Story είναι μια ταινία που έχει συγκεκριμένα πράγματα να προσφέρει, ενώ παράλληλα κρατάει τον ρυθμό και το στυλ της, σε μια προσπάθεια που αναμφίβολα δίνει κάτι καλό στον Ελληνικό κινηματογράφο, έστω και αν δεν σφύζει πρωτοτυπίας, αν μη τι άλλο όμως έχει πολύ θετικά πράγματα.

Με το cast να υποστηρίζει με κέφι τους ρόλους τους, ο Περάκης με το γνωστό του "καυστικό" του στύλ, ξεμπροστιάζει τα πρόσωπα "βιτρίνες" των ηρώων του και μπήγει βαθιά το μαχαίρι στις αιτίες των φαινομένων που εξετάζει, με την ποπ αισθητική που τον έχει καθιερώσει, στερώντας όμως έτσι τις σκοτεινές πλευρές που εμφανώς έχουν.

Αξιοπρεπέστατο όπως και να 'χει.

Ο πλέον εμβληματικός, μεταπολιτευτικός σκηνοθέτης της χώρας με τρεις κορυφαίες ταινίες στον χώρο της σάτιρας και της κωμωδίας, αυτός που σήκωσε ψηλά τον κινηματογραφικού πήχη του γέλιου, για μια ακόμα φορά, δυστυχώς, γλιστράει στο ολισθηρό οδόστρωμα του εύπεπτου και σωριάζεται με παφλασμό στα νερά της σαπουνόπερας, που ούτε κωμωδία είναι, γιατί δεν γελάς καθόλου στην ταινία, ούτε δράμα, καθώς το τρελελέ διάκοσμο της ιστορίας τραυματίζει επιπόλαια, μέχρι αιμορραγίας, κάθε τι το δραματοποιημένο.

Οι φίλοι των ταινιών του Περάκη μάλλον ξέρουν τι θα δουν και πιθανότατα θα μείνουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Οι λιγότερο φανατικοί όμως μάλλον θα αναπολούν τη Λούφα φεύγοντας από την αίθουσα.

Σε φίλια κινηματογραφικά ύδατα, ο Περάκης σατιρίζει για άλλη μία φορά τη διαπλεκόμενη νεοελληνική πραγματικότητα, υπογράφοντας –πιο συγκεντρωμένος αφηγηματικά– την καλύτερη ταινία του τα τελευταία χρόνια.    

Ο επεισοδιακός, καρμικός έρωτας ενός χάι ψυχιάτρου και μιας πτωχής ηθοποιού με φόντο την χλιδολαμογιά της σύγχρονης Ελλάδας, σε μια πρόχειρη, και πολύ καλογραμμένη ταινία τηλεοπτικής λογικής.

Το πρόβλημα με την ταινία είναι πως το χιούμορ δεν λειτουργεί πάντα και βγαίνει βεβιασμένα – και όποτε το χιούμορ πυροβολεί χωρίς βάση στο συναίσθημα, γίνεται άκαρδο και σχετικά μηχανικό, σαν παράθεση ατάκας.

Με ταχύτατο ρυθμό, διαρκή flash backs και αφήγηση από τον Παναγή και την Τζο, ο Νίκος Περάκης ξεκινά μια επίκαιρη, εύστοχη και χαριτωμένη κωμωδία-ηθογραφία, με την οξυδέρκεια που τον χαρακτηρίζει – την οποία σταδιακά μετατρέπει σε κοινωνικό δράμα με νότες μυστηρίου και στιγμές υστερίας, χάνοντας την κατεύθυνση και το ενδιαφέρον του.

Οι προθέσεις είναι σίγουρα... πετυχημένες, αλλά δυστυχώς η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει να έχει ξεπεράσει προ πολλού αυτό το «Success Story».

Μια μαύρη κωμωδία σε γενικές γραμμές καλύτερη από τις πρόσφατες προηγούμενες προσπάθειές του, αλλά και πάλι σχετικά ημιτελής και κάπως ξεθυμασμένη.

Αγαπάω τον Νίκο Περάκη, όχι μόνο για τις ταινίες που μας έχει χαρίσει, αλλά και γιατί είναι ένας άνθρωπος που παραμένει φρέσκος στο πνεύμα, κοντά στους νέους και είναι ένας από τους λίγους σκηνοθέτες που θα δούμε συχνά σε κινηματογράφους, σε πρεμιέρες και φεστιβάλ να παρακολουθεί πολλές και διαφορετικού είδους ταινίες, να θέλει να είναι στην εποχή του και να εξελίσσεται. Δε θα κρύψω όμως, με κάθε ειλικρίνεια, ότι απογοητεύτηκα από τη νέα του ταινία, μια «γκρίζα» κωμωδία, όπως τη χαρακτήρισαν, που ενώ είχε καλές προθέσεις, μοιάζει κάπου στο δρόμο να το χάνει.

Περισσότερο μελόδραμα παρά πολιτικό θρίλερ με σατιρικές προεκτάσεις, η νέα, all star cast ταινία του Νίκου Περάκη πασχίζει να μιλήσει για τα πάντα, πατώντας ατυχώς σε ένα θεαματικά αδύναμο και υπερφορτωμένο σενάριο.

Στην πράξη και ως σύνολο έχουμε μπροστά μας ένα χαοτικό, υστερικό έργο που χοροπηδά χωρίς ιδιαίτερο λόγο στον χρόνο, σε σημείο που χάνεις τον μπούσουλα, που δεν έχει τόση πλάκα όσο περιμένεις και που θέλει να χώσει βίαια ό,τι μπορεί στην ιστορία για να καταλήξει σε ένα άκρως επιδερμικό και εδώ που τα λέμε άκρως βαρετό σχόλιο για την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης.    

Όταν μια κωμωδία καταντά «γκρίζα», αυτά συμβαίνουν. Χιούμορ παγερής αδιαφορίας, που δεν πέφτει στα κατώτερα επίπεδα λαϊκισμού διότι ο Περάκης έχει ένα κάποιο μέτρο (πόσω μάλλον παρελθόν στο είδος), αλλά με στείρο χιούμορ που κριτικάρει τα αυτονόητα της ελληνικής κοινωνίας και του «πως φτάσαμε ως εδώ».

Μπροστά σε τέτοιες ταινίες, ορισμένα σίριαλ της ένδοξης εποχής της ελληνικής τηλεόρασης μοιάζουν με αριστουργήματα.