Stronger: Με τη Δύναμη της Ζωής(2017)
(Stronger) | Πρώτη προβολή: 16-11-2017
Γιάννης Παναγούλιας
Το «Stronger», ακόμα και αν πραγματεύεται φρέσκα γεγονότα, μπορεί να στηρίξει το δράμα του, όταν ως επιδίωξη του δεν είναι η συγκινητική «σύγκληση» που προκαλείται από τις εικόνες των γεγονότων ή των εμπλεκομένων αυτών κάθε αυτών. Είναι και εκείνη που επέρχεται από τη συνειδητή ανάγκη για μια καλύτερη ζωή, ανεξάρτητα. Την ανάγκη βλέπεις τούτη, την αναγνωρίζουμε όχι μόνον στον κ. Bauman, αλλά καθημερινά και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Χριστίνα Καλογεροπούλου
Το Stronger μας ξαναθυμίζει γιατί το Hollywood αρέσκεται στη δημιουργία τέτοιων ταινιών, και επισημαίνει κυρίως πως για να πετύχουν τέτοιες ταινίες, πρέπει να έχεις έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη, ένα καλογραμμένο σενάριο και ηθοποιούς στο καστ που να γνωρίζουν πώς να τσαλακώνονται και να γίνονται απόλυτα ο ρόλος τους. Και το Stronger, ευτυχώς, τα έχει όλα αυτά.
Νίκος Δρίβας
Το Stronger είναι μια καλή ταινία που βλέπεται με μεγάλο ενδιαφέρον έχει δυνατές στιγμές με δυναμισμό και ένταση, καλό ρυθμό ανά σημεία, σίγουρα ήθελε βελτίωση και μπορούσε καλύτερα, για να μπορέσει να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες.
Έλενα Χρηστοπούλου
2017-11-20
Η αληθινή ιστορία του Τζέφρι Μπόμαν, που έχασε τα δυο του πόδια στην τρομοκρατική επίθεση στο Μαραθώνιο της Βοστόνης, μεταφέρεται με συγκρότηση και αγάπη από τον Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, ο οποίος συγκρατεί με σχετική σύνεση τα γκέμια του πατριωτισμού και της αμερικανιάς σε μια κατεξοχήν αμερικανική ιστορία.
Γιώτα Τσιορβά
Ο David Gordon Green σκηνοθετεί τον Jake Gyllenhaal και την Tatiana Maslany στην κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Baumann, μιας ιστορίας που βασίζεται στην δύναμη της ψυχής και την συνεισφορά της αγάπης ώστε να πιστέψουμε ξανά στον εαυτό μας.
Μαριάννα Τσότρα
Μετά από ένα εξαιρετικά ελπιδοφόρο πρώτο μισό, απογοητεύει απροσδόκητα πολύ το θεατή, απέχοντας παρασάγγας από τη σπουδαία ταινία που θα μπορούσε να είναι. Αυτό που μένει όμως είναι μια σπουδαία ερμηνεία, αυτή του Jake Gyllenhaal, που σίγουρα θα αναδειχθεί ως μια από τις καλύτερες της χρονιάς και που αξίζει να βρει το δρόμο της μέχρι τα Όσκαρ.
kazanipouvrazei
Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν (Γελαστός Πρίγκηπας) κρατά ιδανικές ισορροπίες συγκινητικού οικογενειακού δράματος και πολιτικο-κοινωνικού σχολίου, ενώ έχει φροντίσει να πλάσει αυθεντικούς χαρακτήρες, δίπλα στον εξαιρετικό πρωταγωνιστή του.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2017-11-16
Δεν θα βρεις κάτι το αληθινά πρωτότυπο εδώ, όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση εξεζητημένη τούτη η ταινία. Βγάζει αληθινό συναίσθημα και η ισορροπία μεταξύ δράματος και χιούμορ δεν την κάνει ποτέ βαριά και καταθλιπτική. Αν μη τι άλλο, αξίζει για τις αξιαγάπητες ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-11-18
Την ιστορία του Τζεφ Μπόμαν, που επέζησε την τρομοκρατική, βομβιστική επίθεση στη Βοστώνη το 2013, αφηγείται στη δοσμένη με λεπτότητα, χιούμορ και χωρίς μελοδραματισμούς. ταινία του αυτή ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2017-11-14
Με σεναριακό επίκεντρο την προσπάθεια προσαρμογής του ήρωα στη νέα του κατάσταση, ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να αναδείξει χαρακτήρες και καταστάσεις, μένοντας σε μια επιφάνεια που δεν συγκινεί τον θεατή. Τιμιότατο το κεντρικό δίδυμο Gyllenhaal-Maslany.
Τάσος Ντερτιλής
Μπορεί κατά διαστήματα να γίνεται μελοδραματική, μπορεί οι αμερικάνικες σημαίες να μη λείπουν σχεδόν από κανένα πλάνο ωστόσο η ταινία του τέως indie σκηνοθέτη Ντέιβντ Γκόρντον Γκρην είναι πλούσια σε χαμηλότονο γνήσιο συναίσθημα, ανθρωπισμό, χιούμορ και αγάπη για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας με το αίμα του οποίου ενίοτε γράφεται η Ιστορία.
Χρήστος Μήτσης
2017-11-12
Ευαίσθητη προσέγγιση μιας αληθινής ιστορίας, η οποία δεν αντέχει να μείνει μέχρι το τέλος μακριά από τα χολιγουντιανά, δακρύβρεχτα στερεότυπα.
Τατιάνα Καποδίστρια
2017-11-08
Μια αξιοπρεπής μα όχι αξιομνημόνευτη ταινία, της οποίας το μεγαλύτερο ατού είναι η χημεία μεταξύ του Τζίλενχαλ-Τζεφ και της Μασλάνι-Έριν.
Τάσος Μελεμενίδης
2017-11-10
Ισορροπημένη ανάμεσα στις πρακτικές δυσκολίες της κινητικής αδυναμίας και την εικόνα μιας Αμερικής «που αντιστέκεται στον εχθρό», όπως χαρακτηριστικά ακούγεται, η ταινία ακολουθεί το προσωπικό ταξίδι του Μπάουμαν από την απορία των ζητωκραυγών προς το πρόσωπό του στην αποδοχή του ηρωικού ρόλου του.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Η αιθαλομίχλη που αφήνει πίσω του ο Τζίλενχαλ από την πολύ καλή ερμηνεία του στην ταινία, καλύπτει πανηγυρικά την αδιάφορη δραματική ιστορία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και άλλαξε όλη την ζωή του ήρωα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Συγκινητικό αλλά και αμήχανο ως προς τις γνήσιες προθέσεις του δημιουργού του ψυχόδραμα, με ρεαλισμό και δυνατές σκηνές που αφορούν κυρίως στην επόμενη μέρα της νέας ζωής του άτυχου άντρα.
Χρήστος Μπακατσέλος
2017-11-02
Χωρίς τον Τζίλενχαλ, αλλά ακόμη και με αυτόν, η ταινία του Γκριν μοιάζει λειψή, γεμάτη κλισέ και αρκετά ακαδημαϊκή σε πολλά σημεία της, με το μελόδραμα να ρέει σε αφθονία και την κλασική ιστορία για τον θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος κάτω από αντίξοες συνθήκες να μοιάζει τόσο κοινότοπη και αδιάφορη ταυτόχρονα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-11-06
...οπωσδήποτε έχει ενδιαφέρον αλλά συγχρόνως μπορεί να γίνει πολύ δυσάρεστη στην παρακολούθησή της.
Λήδα Γαλανού
2017-11-04
Ατμοσφαιρική αποτύπωση της κλειστής βοστονέζικης κοινότητας κι ένα θαυμάσιο καστ, δεν προσφέρουν κάτι στη συμβατική αφήγηση μιας κλασικής ιστορίας του απλού ανθρώπου που γίνεται ήρωας αλλά δυσκολεύεται να σώσει τον εαυτό του.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο θεατής, εκτός από τη μελό ερμηνεία του Γκίλενχαλ και των συμπρωταγωνιστών του, παρακολουθεί την τελειότητα του αμερικανικού συστήματος (αστυνομική έρευνα, νοσοκομειακή περίθαλψη, ψυχολογική υποστήριξη, κοινωνική επιρροή) σε βαθμό προπαγάνδας.
