Τζάνγκο, Ο Βασιλιάς του Σουίνγκ(2017)
(Django) | Πρώτη προβολή: 21-12-2017
Γιάννης Φραγκούλης
Ο Comar ξέρει πώς να μας διηγηθεί αυτή την ιστορία. Μαζεύει εικόνες του Reinhardt και της ερωμένης του, της Louise de Klerk, δημιουργεί ένα εκτυφλωτικό διάκοσμο, κινηματογραφεί σε όμορφους χώρους, παίζει ανάμεσα το ρεαλιστικό και το δραματικό, βάζει μέσα το ποιητικό στοιχείο, έτσι ώστε η αφήγηση να αναπτύσσεται ικανοποιητικά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-12-20
Ο πρώην παραγωγός («Τιμπουκτού», «Περί θεών και ανθρώπων») Ετιέν Κομάρ, στην πρώτη του αυτή σκηνοθετική δουλειά, προσπάθησε, και σε ένα μεγάλο βαθμό, κατάφερε να δώσει το χαρακτήρα του Ντζιάνγκο, του πιο διάσημου, αναγνωρισμένου παγκόσμια για το ταλέντο του, τζαζίστα, στην ιστορία της τζαζ...
Ακης Καπράνος
2017-12-18
Είναι οι μουσικές σεκάνς που απογειώνουν στην κυριολεξία το φιλμ, σεκάνς που κουβαλούν μια ολοζώντανη αίσθηση, κάτι που σπανίως συναντάς στη μεγάλη οθόνη – και ειδικά όταν αφορούν ιδιοφυΐες σαν αυτόν. Φοβερός ο Ρεντά Κατέμπ στον πρώτο ρόλο.
Νεκτάριος Σάκκας
2017-12-16
Το φιλμ του Κομάρ αποδεικνύεται ικανό να μεταδώσει την ορμή των μπλουζ στη μεγάλη οθόνη, την ίδια στιγμή που πραγματεύεται γειωμένα τις έννοιες του ηρωισμού και της αντίστασης, θέτοντας αμφότερες στο ύψος που ο καθένας είναι σε θέση να σηκώσει, αναλόγως τις συνθήκες.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Η ταινία, προφανώς, δεν είναι η βιογραφική εξιστόρηση της ζωής του θρυλικού Τζάνγκο, αλλά το ιστορικό του αφανισμού μιας ολόκληρης φυλής από τις βαρβαρικές ορδές των Ούννων. Μόνο που αυτό περνάει ξώφαλτσα και άτεχνα, χαϊδεύοντας, απαλά, την επιδερμίδα την κτήνους, αναφερόμενος με μελό διάθεση στο φινάλε της ιστορίας στις χιλιάδες των τσιγγάνων που έχασαν την ζωή τους από το ναζιστικό καθεστώς.
Μάρω Κακοσίμου
Το φιλμ είναι καταρχήν η βιογραφία μίας μουσικής ιδιοφυΐας, ή καλύτερα, σύμφωνα με τον Comar, ένα "στυλιζαρισμένο ντοκυμαντέρ". Πάνω από όλα όμως το Django αποτίει φόρο τιμής στους τσιγγάνους που διώχθηκαν και εκτελέστηκαν από τους ναζί, ο ακριβής αριθμός των οποίων δεν έχει καταγράφηκε ποτέ.
Xριστίνα Καλογεροπούλου
Η ταινία μπορεί να έχει ειλικρινείς προθέσεις και να ρίχνει φως με τον τρόπο της και στους τσιγγάνους την εποχή εκείνη, μέσω του μεγάλου αυτού μουσικού, μα φαίνεται πως δεν κομίζει κάποια φοβερή νέα αλήθεια. Από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της είναι η μουσική που ξεχειλίζει από παντού και αποτελεί συνδετικό κρίκο των σκηνών.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-12-08
Το φιλμ ως σύζευξη ιστορικών γεγονότων και μυθοπλασίας γύρω από τη ζωή του Τζάνγκο έχει καλές και λιγότερες καλές στιγμές. Όταν όμως μπαίνει η μουσική στο πλατό (έχοντας επιπλέον συνοδευτικό αφηγηματικό ρόλο στην ταινία) τα πάντα μεταμορφώνονται σε ένα εκπληκτικό θέαμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-12-14
Το ξύπνημα του Τζάνγκο καθυστερεί υπερβολικά και πέρα από τις πολύ όμορφα κινηματογραφημένες σκηνές στα κλαμπ όπου βλέπουμε τον Τζάνγκο να συναρπάζει το κοινό με την τέχνη του, η ταινία μοιάζει να φλυαρεί ασκόπως.
Λήδα Γαλανού
2017-12-12
Με τον Ρεντά Κατέμπ να ξεχωρίζει ως, έτσι κι αλλιώς, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες Ευρωπαίους ηθοποιούς της εποχής μας, η ταινία ξετυλίγεται επιφανειακά και σχηματικά, δίνοντας μόνο μια αίσθηση από τα τρανταχτά ζητήματα που θίγει και πνίγοντάς τα σε, ομολογουμένως εύηχες, νότες μελοδράματος.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-12-10
Η νομαδική του φύση, ο έρωτας και η σχέση του με συναδέλφους, οικογένεια και γνωστούς εκτυλίσσονται μάλλον τυπικά, περισσότερο σαν διάλειμμα στη μουσική του παρά σαν δράμα που εξιτάρει.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Μια χαρά τα πάει ο Etienne Comar σκηνοθετικά. Ελέγχει το υλικό του, αναδεικνύει το σενάριο που έχει γράψει ο ίδιος βασισμένος στο βιβλίο «Folles de Django» του Alexis Salatko (που βοήθησε επίσης στο να πάρει η ταινία την τελική της μορφή) και εννοείται ότι πλημμυρίζει την ταινία με την υπέροχη μουσική του Django Reinhardt. Δεν δίνει όμως το κάτι παραπάνω, που θα απογειώσει την ταινία του.
Τάσος Ντερτιλής
Ίσως αν η διάρκεια της ταινίας ήταν μικρότερη, το σύνολο να λειτουργούσε καλύτερα. Δεν παύει όμως να είναι μια πλούσια παραγωγή με υψηλά στάνταρ, προσεγμένη αναπαράσταση της εποχής και άριστη προσαρμογή των κλασσικών τζαζ στάνταρ συνθέσεων του Τζάνγκο.
Βικτωρία Μιχαήλ
2017-12-02
Βαράτε βιολιτζήδες περίπτωση δεν είναι, ειδικά αν την ακούς με τα εποχής μπούστα ντο-ρε-μι VIP, αλλά μην περιμένεις ούτε την αισθητική πολυφωνία ούτε το ψυχολογικά προσωπικό άλμπουμ του «Ciao Amore... Dalida», πιο πρόσφατου παρεμφερούς long play που είδαμε στα μέρη μας.
Χρήστος Μήτσης
2017-12-06
Ο καλλιτέχνης απέναντι στην Ιστορία, μέσα από μια ευπρεπή και γεμάτη υπέροχη μουσική μα αναποφάσιστη ως προς τους στόχους της βιογραφία.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2017-12-04
Η απειρία του Κομάρ να χτίσει κάτι παραπάνω από μια σχεδόν τηλεοπτικής λογικής βιογραφική ταινία είναι προφανής, αφού το «Django» αποτελεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο και η προϋπηρεσία του στο σινεμά είναι μόνο σεναριακή και από την θέση του παραγωγού σε φιλμ όπως το «Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων».
Τατιάνα Καποδίστρια
Παρά τις μουσικές (βλέπουμε τρεις τουλάχιστον συναυλίες του Ράινχαρντ), παρά τον Κατέμπ (την παλεύει μια χαρά και με την κιθάρα), παρά την θεάρεστη αναφορά στο ναζιστικό ξεκλήρισμα των Ρομά, ή την προσεγμένη ανασύσταση εποχής, η ταινία δεν έχει χυμούς, δεν έχει χαρακτήρες. Ούτε καν κακούς χυμούς και χαρακτήρες.
Αγγελική Στελλάκη
Δυστυχώς, ούτε ο Ρεντά Κατέμπ, ο οποίος ερμηνεύει συγκρατημένα τον μουσικό δεν καταφέρνει να σώσει την ταινία που μοιάζει να έχει καταληφθεί από την κατάρα της αδιάφορης μουσικής βιογραφίας...
Γιώργος Νυκταράκης
Οι προσωπικές στιγμές είναι αρκετά άνευρες, οι μεταστροφές του δεν δικαιολογούνται επαρκώς, κάποια γεγονότα που σχετίζονται με την καταγωγή του περνάνε αδιάφορα, ενώ ένα love story που προσπαθεί να χτίσει δείχνει πολύ αδύναμο.
