Φερδινάνδος(2017)

(Ferdinand) | Πρώτη προβολή: 21-12-2017

Ο Κάρλος Σαλντάνα («Η Εποχή των Παγετώνων», «Ρίο») σκηνοθετεί μία χορταστική -αφού διαρκεί σχεδόν δυο ώρες- ιστορία με οικολογικά και φιλοζωικά μηνύματα, που θα σας κάνει να δείτε με άλλο μάτι τις ταυρομαχίες και θα σας πείσει ότι και τα ζώα αξίζουν τον σεβασμό μας.

Το αστείο ισορροπεί με το δράμα, ο Φερδινάνδος γίνεται ένας αξιολάτρευτος ήρωας για το παιδικό κοινό και ο καθένας προβάλλει την αλληγορία που του ταιριάζει­ πάνω στο φιλειρηνικό πρότυπο­ τού... αντιρρησία συνείδησης ταύρου.

Διασκεδαστικό αν και κάπως αφελές και απλοϊκό σήμερα το μήνυμα, υπηρετείται ευσυνείδητα από τον Σαλντάνια και την ομάδα του και το σύνολο ξεπερνά πολύ το μέσο όρο του παιδικού θεάματος, δίνοντας επίσης βάρος στην εφευρετική απεικόνιση και των δεύτερων χαρακτήρων, ιδιαίτερα της κατσίκας manager και της πονηρής συμμορίας των σκαντζόχοιρων. Τα παιδιά θα αγαπήσουν αυτόν τον αγαθό ταύρο και την παρέα του και θα περάσουν καλά.

Αυτό το καρτούν πλέκει το εγκώμιο της παγκοσμιοποίησης και είναι φανερό – το κάνει όμως μέσα από μια ιστορία που έχει πολύ χιούμορ, αγωνία και αφηγηματική χάρη. Ε, και στο τέλος σε τουμπάρει. Τι τα θες, μάστορες σε αυτά οι Αμερικανοί.

Οπτική φαντασμαγορία, περιπέτεια, κωμικά γκαγκ, λογής-λογής χαρακτήρες ζώων, και προβλέψιμος ρυθμός «αφηγούνται» την (εκ της λογοτεχνίας προερχόμενη) ιστορία του ταύρου Φερδινάνδου, που προτιμούσε τα λουλούδια από τις ταυρομαχίες.

Τρυφερό και γλυκό animation, με έντονο διδακτισμό πάντως γύρω από την αξία και τη μοναδικότητα της οικογένειας, με ήρωα ένα τεράστιο ταύρο που προτιμά τα λουλούδια από τη μάχη στην αρένα, σε αντίθεση με τους ομοίους του.

Σαν πολλές ταινίες σε μία, η ιστορία του μικρού ταύρου Φερδινάνδου, που μεγαλώνει και γίνεται τρομακτικός στην όψη, αλλά παραμένει ένα γλυκύτατο πλάσμα στην καρδιά, περνάει από διάφορα στάδια και διακυμάνσεις μέχρι να καταλήξει σε μια συμβιβασμένη λογική που χωράει απλοϊκές θεωρίες περί της διαφορετικότητας, την ισπανική παράδοση της ταυρομαχίας αλλά και την κουλτούρα της χορτοφαγίας.

Η ταινία δεν ξεφεύγει βέβαια από την παγίδα του διδακτισμού, ούτε προσφέρει κάτι καινούριο που δεν περιμένεις να δεις, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα πρόταση, κυρίως για μικρότερα παιδιά.

Σίγουρα ο «Φερδινάνδος» δεν είναι μια από αυτές τις ταινίες που θα καταφέρουν να σταθούν επάξια μπροστά σε άλλα μεγαθήρια animation, όπως το «Coco» της Pixar - ακόμη και σχεδιαστικά, να το δει κανείς -, αλλά έχει μια ζεστή καρδιά που θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Και αυτό, μερικές φορές, είναι αρκετό.

...ένα ώριμο και εύληπτο μήνυμα για τη σημαντικότητα της συγχώρεσης, την αξία της ανθρωπιάς και τη σπουδαιότητα της αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφής εκφοβισμού, βίας και επιθετικού ανταγωνισμού.

Κεντρικό πρόσωπο ένας καλόκαρδος ταύρος. Η ταινία διεκδικεί τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων και πρωτότυπου τραγουδιού (Home).

Αποκλειστικά παιδική ταινία, που δεν κρύβει «κινδύνους» για τους μικρούς θεατές, οι οποίοι μπορεί να τη βρουν σχετικά διασκεδαστική. Οι ενήλικοι συνοδοί τους, όμως, θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα δίωρο στο οποίο το χιούμορ απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά, το animation είναι ανέμπνευστα επαναλαμβανόμενο, με τη χαριστική βολή να έρχεται με τα «τραγούδια» του Νικ Τζόνας.