Αναχώρηση για Παρίσι 15:17(2018)
(The 15:17 to Paris) | Πρώτη προβολή: 22-02-2018
Xenia Kousiniori
Ο αυθορμητισμός και ο αυτοσχεδιασμός τους προσδίδουν σίγουρα την πρέπουσα αυθεντικότητα και ζωντάνια στην ταινία ενώ το γεγονός ότι δεν είναι διάσημα πρόσωπα μεταδίδει μια φυσικότητα και μια οικειότητα στον θεατή που σίγουρα θα λατρέψει.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2018-02-20
Ο άλλοτε Dirty Harry, είναι μεν πιο ώριμος από ποτέ σε τρόπο σκέψης και ηθικές αξίες, ωστόσο ο τρόπος που σκηνοθετεί, είναι πλέον εντελώς φλατ και προβλέψιμος, μην μπορώντας να αντιμετωπίσει το πέρασμα του χρόνου, κάτι έντονο και εμφανές πάνω στο φιλμ.
Γιάννης Βασιλείου
Ο Ίστγουντ φτιάχνει ένα φιλμικό αξιοπερίεργο, κινούμενο μεταξύ μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, τόσο ενδιαφέρον που, πραγματικά, σε κάνει να στενοχωριέσαι που δεν το έστησε όλο έτσι, δεδομένου πως oι σκηνές, όπου επιχειρείται εμπλουτισμός του δράματος, σαν τις εισαγωγικές, είναι οι πιο αδύναμες.
Άγγελος Πολύδωρος
O βετεράνος και βραβευμένος με Όσκαρ δημιουργός, Κλιντ Ίστγουντ, μετά τις επιτυχημένες ταινίες «Ελεύθερος Σκοπευτής» και «Sully», έχει γυρίσει ταινία μια ακόμη αληθινή ιστορία και ανεβάζει τον πήχη πιο ψηλά, επιλέγοντας να σκηνοθετήσει τους πραγματικούς ήρωες ενός συγκλονιστικού περιστατικού που αναμεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μάνος Θηραίος
Είπαμε, φόρο τιμής σε αυτούς τους σύγχρονους ήρωες ήθελε να αποτίσει και αυτό έκανε. Οπότε είναι απόλυτα φυσιολογικό το τελικό αποτέλεσμα να είναι μια "μικρή" ταινία που όμως σώζεται από τη ματιά και το κινηματογραφικό ταλέντο του δημιουργού της.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-02-18
Πατώντας πλέον τα 87 του χρόνια, ο Ίστγουντ συνεχίζει με αξιοθαύμαστη ευκρίνεια στο βλέμμα να αναζητά τα θεμέλια του νέου αμερικανικού ηρωισμού.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-02-16
Το ότι οι Άλεκ Σκαρλάτος, Άντονι Σάντλερ και Σπένσερ Στόουν υποδύονται τον εαυτό τους όμως δεν προσδίδει περισσότερη αληθοφάνεια στην ιστορία, αλλά μια αμηχανία – κυρίως επειδή το σενάριο δεν τους βοηθάει καθόλου.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-02-12
Εκτιμώ απεριόριστα τις σκηνοθετικές αρετές του Κλιντ Ιστγουντ, όμως η «Aναχώρηση για Παρίσι 15.17» («The 15.17 to Paris», ΗΠΑ, 2018), δεν παύει να είναι μια απογοήτευση.
Τατιάνα Καποδίστρια
Με θέμα τους τρεις νεαρούς Αμερικάνους που απέτρεψαν τρομοκρατική επίθεση σε γαλλικό τρένο το 2015, η ταινία του γερο-Κλιντ είναι πιο λιποβαρής κι από τους ίδιους τους ερασιτέχνες πρωταγωνιστές της...
zerVo
2018-02-10
Είναι τρομακτικά άνισο αυτό που επιχειρεί να πραγματοποιήσει ο Clint, αν μη τι άλλο σε σχέση με τις φορές που το σέρβιρε στο παρελθόν, από το πολεμικό δίπτυχο της Ίβο Τζίμα ίσαμε το αδικημένο του Gran Torino. Τα δεκαπέντε σκάρτα λεπτουδάκια που διαρκεί ο πανικός σε καμία περίπτωση δεν ανταμείβουν τον θεατή που ενδεχόμενα η ενδιαφέρουσα ιστορία θα τραβήξει την ματιά του, ώστε να κόψει το μπιλιέτο στον γκισέ.
Ακης Καπράνος
2018-02-14
Ο Κλιντ Ιστγουντ αποφάσισε να αφηγηθεί την ιστορία τους και μάλιστα ζήτησε από τους ίδιους να παίξουν τους εαυτούς τους. Η επιλογή τολμηρή, αλλά ανώφελη όταν η ιστορία αυτή ξετυλίγεται τόσο αδιάφορα: οι ηθοποιοί δεν βοηθούν και όταν πλέον φτάνουμε στο (καλοσκηνοθετημένο) συμβάν, είναι ήδη πολύ αργά.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Η ταινία καταλήγει σε ένα ατελείωτο road trip των τριών φίλων (να μας υπενθυμίζει φυσικά ότι στην ζωή, τίποτα δεν είναι δεδομένο και η κάθε στιγμή μετράει), με κάποια flashback απο την γνωριμία τους στο Δημοτικό, με αποτέλεσμα να πλατιάζει τόσο άτσαλα, αλλά να σώζεται την ύστατη στιγμή με το συμβάν, το οποίο και παρακολουθούμε το τελευταίο 20λεπτο, χάρη σε αυτόν τον μεγάλο σκηνοθέτη.
Γιώργος Νυκταράκης
Με αυτά και με εκείνα ο προσωπικά αγαπημένος Clint απογοητεύει πολύ. Στα σχεδόν 88 του χρόνια βέβαια είμαστε σε θέση να ξεχάσουμε γρήγορα αυτό που είδαμε, και να φέρουμε στο μυαλό ταινίες που πρωταγωνίστησε και σκηνοθέτησε, και τον έκαναν τον ζωντανό θρύλο που είναι σήμερα. Ακόμα και αν εδώ αυτοτσαλακώνεται αρκετά.
Βασίλης Παπαστεργίου
Συνεχίζουμε να τον αγαπάμε, συνεχίζουμε να θαυμάζουμε την ενέργεια ενός ογδονταοχτάρη που βγάζει μία ταινία την χρονιά, και που πιθανόν να ξαναβγάλει ένα αριστούργημα. Αλλά εδώ το έχασε και το έχασε χοντρά.
Γιάννης Φραγκούλης
Για το Stone, το Skarlatos και το Sadler ο θαυμασμός μας δεν έχει όρια. Η παρουσία τους όμως στην ταινία; Έχει συμβεί πολλές φορές στην υποκριτική η ρεαλιστική απεικόνιση ενός προσώπου ή μιας δράσης να εκλαμβάνεται από το κοινό ως κακή ηθοποιία. Αν, αντί μιας ταινίας μυθοπλασίας, είχαμε ένα ντοκιμαντέρ, τότε θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα. Πολύ πιθανόν η πραγματική υποκριτική θα ταίριαζε στο Γάλλο Πρόεδρο παρά σε αυτά τα δρώντα πρόσωπα.
Θανάσης Πατσαβός
2018-02-06
Ίσως η πιο άστοχη στιγμή στην καριέρα του Κλιντ Ιστγουντ ως σκηνοθέτη, αυτή η κινηματογραφική μεταφορά μιας αληθινής ιστορίας, με αποκορύφωμα την αποτροπή της τρομοκρατικής επίθεσης στο τρένο Thalys #9364 με προορισμό το Παρίσι, το 2015, είναι μια συλλογή ατυχών και σχεδόν ανεξήγητων καλλιτεχνικών επιλογών.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-02-08
Η πιο ντεφορμέ στιγμή του Κλιντ Ίστγουντ τα τελευταία χρόνια, που κυριαρχείται από τις αδέξιες ερμηνείες των ερασιτεχνών ηθοποιών και τη φλύαρη σκηνοθεσία.
Τάσος Ντερτιλής
Συνολικά μια λανθασμένη κίνηση-ανορθογραφία σε μια μεγάλη καριέρα. Ένα ντοκιμαντέρ θα ήταν απείρως προτιμότερο!
Νίκος Παλάτος
2018-02-04
Υπόκλιση ασφαλώς στον Κλιντ Ίστγουντ, που σε τέτοια ηλικία έχει το σθένος να παίρνει σβάρνα την Ευρώπη, πλην όμως το τρένο του φτάνει σχεδόν αγκομαχώντας στον τελικό σταθμό, παρά τις ευγενείς προθέσεις (και το σύντομο της διαδρομής του).
Αγγελική Αντωνίου
Το The 15:17 to Paris (Αναχώρηση για Παρίσι 15:17) είναι μια κουραστική αναπαράσταση του Αμερικανικού ιδεαλισμού και ηρωισμού, βασισμένη σε ένα πραγματικό γεγονός που ποτέ δεν αγγίζει ουσιαστικά.
Νίκος Δρίβας
Το The 15:17 To Paris είναι μια άνευρη ταινία, που είναι δεδομένο ότι θα ξεχαστεί γρήγορα, με πολλά πράγματα να έχουν γίνει λάθος και σίγουρα σε ένα είδος στο οποίο έχουμε δει πολλές καλές ταινίες, η συγκεκριμένη σε καμία περίπτωση δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-02-02
Κάκιστες ερμηνείες και μια τρύπα στο νερό για ένα αλλοπρόσαλλο φιλμ που μπάζει από παντού.
Αντώνης Γκούμας
To «Αναχώρηση για Παρίσι 15:17» πέραν του ότι είναι μακράν η χειρότερη δουλειά του στο σύνολο της ως τώρα καριέρας του και μια προβληματική ταινία που με τον τρόπο που γυρίστηκε τελικά δεν απευθύνεται σε κανέναν και δεν έχει λόγο ύπαρξης στους κινηματογράφους, τουλάχιστον όχι της χώρας μας.
