Μπλε Βασίλισσα(2017)

(Blue Queen) | Πρώτη προβολή: 19-04-2018

Να την δείτε. Αξίζει πραγματικά η προσπάθεια που κατέλαβαν οι συντελεστές και θα περάσετε ευχάριστα με μια ταινία γεμάτη δράση.

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σιπσίδη φροντίζει να κρατά όπου χρειάζεται το κάδρο σφιχτό, ώστε να βλέπουμε μόνο όλα όσα χρειάζονται, γεγονός όμως που και δραματουργικά εξυπηρετεί την αφήγηση, αφού ποτέ ως φαίνεται δεν βλέπουμε την πλήρη εικόνα.

Τέσσερα + ένα άτομα που σχετίζονται με την κλοπή ενός βαρύτιμου διαμαντιού δίνουν τη δική τους εκδοχή για τα καταιγιστικά συμβάντα, σε αυτή την καλοσκηνοθετημένη, αλλά όχι χωρίς αδυναμίες ταινία.

Η Μπλέ Βασίλισσα -για τα ελληνικά δεδομένα (πάντα)- κρατάει μια πρωτοτυπία, πατάει σε γνωστά χνάρια υψηλών προδιαγραφών (προς Hollywood μεριά), οι πολλές ανατροπές όμως δεν αρκούν για να κρατήσουν όλες τις φορές το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.

Μερικές ερμηνείες δεν κολλάνε, μερικές σκηνές («έχω μόνο ένα τσιγάρο») είναι κακογυρισμένες, γενικώς, είναι μία ταινία με προβλήματα. Δείχνω την συμπάθειά μου. Προτιμώ αυτήν την προβληματική ταινία από άλλες που ξεχειλίζουν από ναρκισσισμό και από ένα τεράστιο, φουσκωμένο εγώ και... τίποτε παραπάνω.

Παρά τις προσπάθειες του σκηνοθέτη να το «κλέψει» και να φτιάξει μια αξιοπρεπή περιπέτεια, η έλλειψη μέσων φαίνεται. Σίγουρα δεν μιλάμε για μια υπερπαραγωγή, αλλά για μια ταινία που προσπαθεί -και συχνά φαίνεται να μη καταφέρνει- να εντυπωσιάσει τον θεατή.

Σε αυτό το φιλότιμο και ως έναν βαθμό φιλόδοξο, λόγω της σεναριακής μετατόπισης του point of view, φιλμ είδους, που σπανίζει στο ελληνικό σινεμά, το πλαίσιο δράσης των ηρώων του υποκόσμου δεν φαίνεται ακριβώς αυθεντικό, αν και το στόρι ανανεώνει το ενδιαφέρον με τις ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή και τις δυνατές ερμηνείες του Μιχάλη Οικονόμου και του Δημήτρη Ήμελλου ‒ η υπερβολική, θεατρική εκφορά της Ράσμι Σούκουλη στον ρόλο της μοιραίας γυναίκας προδίδει τον χαρακτήρα της.

Είναι ένα ελληνικό αστυνομικό νουάρ, που απουσιάζει η γρηγοράδα που πρέπει να έχει μία αστυνομική ταινία και το μυστήριο που πρέπει να έχει ένα φιλμ νουάρ.

Παρά τη φιλόδοξη σεναριακή ιδέα, που ξεκινά από την ψυχρή προδοσία για να καταλήξει σε ένα απρόσμενο, ρομαντικό φινάλε, η ταινία ως αφηγηματικό κολάζ έχει κομμάτια που δένουν και αρκετά που δεν κολλάνε. Αποτελεί όμως ένα δείγμα ελληνικού σινεμά, που έχει την επιθυμία να συμπεριλάβει το κοινό με μία εμπορική απεύθυνση και δημιουργική εξωστρέφεια.

...είναι όμως τόσο έκδηλες οι σεναριακές αβλεψίες, και τόσο «άκυρες» οι ερμηνείες που μόλις και μετά βίας υπάρχει ταινία.

Φιλότιμη, αλλά φτωχή κι ελάχιστα πειστική απόπειρα για ένα νουάρ θρίλερ με φόντο τη σύγχρονη Αθήνα.

Μια σπείρα καταφέρνει να κλέβει την Μπλε Βασίλισσα, ένα από τα πολυτιμότερα πετράδια στον κόσμο. Το κάθε μέλος της όμως έχει ένα δικό του σχέδιο για τη συνέχεια, σε μια... κακομερεμετισμένη και άστοχη προσπάθεια για ένα μοντέρνο φιλμ νουάρ made in Greece.

Άλλη μια εγχώρια απόπειρα στο είδος της crime movie, με σεναριακές αφέλειες, φτηνιάρικες λύσεις σε γυρίσματα εξωτερικών locations και μη πειστικές (για τέτοιους ρόλους) ερμηνείες. Όχι ακριβώς μπιμουβάδικη προσέγγιση, αλλά τέτοιο καταλήγει να είναι το αποτέλεσμα... για τους εντελώς λάθος λόγους.

Άλλο κάνω σινεμά και άλλο κάνω πλακίτσα με την κάμερα.