Θέλμα(2017)
(Thelma) | Πρώτη προβολή: 19-04-2018
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Ο δημιουργός του «Louder than Bombs» και του «Oslo, August 31st», Joachim Trier, σκηνοθετεί για ακόμη μια φορά, μια πολύ παραπάνω από μέτρια ταινία, η οποία αν και διαθέτει όλες τις αξιώσεις, εισχωρώντας βαθιά στον ψυχισμό του θεατή, δεν καταφέρνει να «εκτοξευθεί» στην επιθυμητή διάσταση μιας αριστοτεχνικής σκηνοθετικής απόπειρας...
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ, με άρτιες εικόνες και ατμόσφαιρα, όμορφο στήσιμο και ρυθμό, μα και με τη λανθασμένη απόφαση του σκηνοθέτη, να μην παίρνει θέση στα δρώμενα, κάτι που το αδικεί κάπως.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-04-20
Η ταινία καταγράφει την οδυνηρή, εφιαλτική συχνά, πορεία ενός έφηβου καταπιεσμένου κοριτσιού προς την ενηλικίωση, βουτηγμένη σε μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει τις ταινίες του Μπράιαν Ντε Πάλμα («Κάρι») με εκείνες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (ιδιαίτερα αυτές που ασχολούνται με τη θρησκεία και τα καταπιεσμένα αισθήματα).
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Η ψύχρα της σκανδιναβικής μεταλαβιάς μπολιάζεται με νουάρ αισθητηριακή αισθητική, τολμάει τομές στη θρησκοκεντρική μενταλιτέ του προπάππου Καρλ Θίοντορ Ντράγερ, καταπίνει τα φίδια και τις καθρεφτισμένες φοβίες του Μπέργκμαν, αλλά παραμένει κυρίως πρωτεπίπεδη κι αφήνει χαίνουσες υπόνοιες για το άδηλο μέλλον με ένα οιονεί χάπι εντ αλά Χάνεκε.
Μαρία Ιωάννου
Ένας εξαιρετικός «μαέστρος» που έχει φτιάξει ένα τρελό κονσέρτο γεμάτο αλληγορίες και υπονοούμενα. Τα κομμάτια που ενώνει έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους και ξεσηκώνουν τον θεατή. Επιστήμη με θρησκεία για κουπλέ και στο ρεφρέν το μεταφυσικό κομμάτι, μαζί με πολλές και σημαντικές σιωπές που ξεκουφαίνουν με τους υπαινιγμούς τους.
Νίκος Γαργαλάκος
Εξετάζοντας με προσοχή τα σημεία-κλειδιά της γεμάτης σασπένς πλοκής διακρίνεται ο αλληγορικός χαρακτήρας της ταινίας, η οποία αφενός πραγματεύεται τις ενοχοποιημένες απολαύσεις και τη σεξουαλική καταπίεση και αφετέρου αναδεικνύει τη σημασία του αυτοπροσδιορισμού.
Ιωάννα Παπαγεωργίου
2018-04-18
Όπως έκανε ο σπουδαίος Δανός συνονόματός του με το αξεπέραστο «Δαμάζοντας τα Κύματα», ο Γιόαχιμ Τρίερ πλάθει μια εξαιρετικά ανατρεπτική, αβίαστα φεμινιστική και αναπάντεχα επίκαιρη (στην εποχή τού #metoo) παραβολή, που βγάζει ευθαρσώς γλώσσα στη βαθιά ριζωμένη στη Δυτική (και όχι μόνο) κουλτούρα, χριστιανική παράδοση.
Γιάννης Αποστολίδης
Ακόμη κι αν η ατμόσφαιρα είναι υπνωτιστική, η μουσική υποβλητική και η σκηνοθετική βιρτουζιτέ του θεαματική, ο Trier υποπίπτει εύκολα σε αυτάρεσκες, στιλιστικές επιδείξεις και χάνει τελικά την ευκαιρία που ο ίδιος δημιουργεί στερώντας από αυτό το αξιόλογο φιλμ την υπέρβαση που του αξίζει.
Νίκος Δρίβας
Υπήρχαν σημεία που επιδέχονταν βελτίωσης και στερούν κάτι ακόμα καλύτερο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την εμποδίζουν από το να ξεδιπλώσει τις αρετές της, όσο αυτό είναι εφικτό.
Τάσος Ντερτιλής
Ένα ασυνήθιστο μείγμα art house cinema και παραδοσιακού καθαρόαιμου μεταφυσικού θρίλερ όπου η αφυπνιζόμενη σεξουαλική ταυτότητα της ηρωίδας είναι το μόνο φυσιολογικό πράγμα που της συμβαίνει σε ένα κόσμο πλασμένο από ενοχή και λογική.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Είναι επίσης ένα ρομαντικό, ψυχολογικό θρίλερ, μια ιστορία απελευθέρωσης, η οποία παίζει παράλληλα με τη γυναικεία γοτθική, ανατριχιάζοντας με τις επιθυμίες και τους φόβους, με το άγχος και την καχυποψία στις οποίες οι γυναίκες είναι ταυτόχρονα θύματα και παράγοντες αλλαγής.
Άγγελος Πολύδωρος
Θρησκοληψία, καταπίεση στην οικογένεια, ομοφυλοφιλική αγάπη και υπερφυσικές δυνάμεις χαρακτηρίζουν συνολικά αυτό το φιλμ από τη Νορβηγία, που μας έφερε στο νου –μεταξύ άλλων- και την ταινία «Κάρι: Έκρηξη οργής» του Μπράιαν Ντε Πάλμα.
Ιάκωβος Γωγάκης
Κρατάμε από το έργο, την μεθοδικότητα του Γιοακίμ Τρίερ, να καταδυθεί στο βυθό των πιο απόκρυφων σκέψεων ενός προσώπου, χρησιμοποιώντας ακόμα και τις πέντε αισθήσεις, στην εξερεύνηση της πολύπλοκης προσωπικής της και των ερωτικών της ενστίκτων, ενώ πλάι και δίπλα της, υπάρχει ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που προσπαθεί να της επιβληθεί, οδηγώντας την, ένα βήμα πριν την παράνοια.
Σταύρος Γανωτής
Όπως και να έχει, η ταινία αξίζει και αξίζει αληθινά. Αρκεί να το παλέψετε να κοιτάξετε και πίσω από όσα βλέπετε, αναπτύσσοντας εν είδη δικών σας σκέψεων όσα κρύβουν οι εικόνες.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-04-16
Μια οπτικά και συναισθηματικά συναρπαστική ταινία, που όμως αποπροσανατολίζεται (και αποπροσανατολίζει). Νορβηγικό weird.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-04-14
Η σύζευξη σεξ και υπερφυσικού σπάνια έχει δοθεί με τέτοια αμφίσημη αποτελεσματικότητα στο σινεμά. Ο Τρίερ λες και έχει πάρει την «Carrie» του Ντε Πάλμα και την έχει μεταφέρει στο σήμερα, χωρίς να κάνει εκπτώσεις σε σκηνοθετικό ή ιδεολογικό επίπεδο.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-04-10
Με έναν βραδυφλεγή ρυθμό που σταδιακά δίνει μεγαλύτερο εύρος σε όσα θέλει να πει ο Γιοακίμ Τρίερ και μετατρέπει την ιστορία του από μια καταγγελία κατά της θρησκείας σε μια γλυκιά αγκαλιά προς τον άγνωστο κόσμο που ανοίγεται σε κάθε πραγματικά ελεύθερο νέο, η Θέλμα πετυχαίνει να είναι εύστοχη και μεστή παρά τα αφηγηματικά ρίσκα.
Τατιάνα Καποδίστρια
Θρησκοληψία, σεξουαλική αφύπνιση, οικογενειακά τραύματα, μεταφυσική τηλεκίνηση και ψυχογενής επιληψία συνδυάζονται με μια σαγηνευτικά υποβλητική σκηνοθεσία και φωτογραφία για να αφηγηθούν την αλλόκοτη ιστορία μιας εσωστρεφούς πρωτοετούς φοιτήτριας.
Αγγελική Στελλάκη
Το Thelma περνά από τον τρόμο στην κατανόηση, σε μία ταινία που δύσκολα την κατατάσσεις κάπου -όχι ότι χρειάζεται κιόλας. Χρησιμοποιώντας επαναλαμβανόμενα μοτίβα όπως τα πουλιά ή οι σκηνές ασφυξίας κάτω από το νερό, ο Τρίερ τονίζει την εσωτερική ένταση που βιώνει η ηρωίδα του -εδώ ο απόηχος της Carrie του Μπράιαν Ντε Πάλμα γίνεται φανερός.
Πάνος Αχτσιόγλου
2018-04-12
Μαγικός ρεαλισμός και ψυχολογικό θρίλερ συνδυάζονται υποβλητικά στη νέα ταινία του Νορβηγού Γιοακίμ Τρίερ η οποία διατηρεί το ενδιαφέρον κυρίως μέσω της παγωμένης και βαθιά ερωτικής της κινηματογράφησης.
zerVo
Ναι, σε όλα! Και μια χαρά συμμαζεμένο είναι το φιλμάκι, τόσο χρονικά όσο και σεναριακά, με τα κενά να τα καλύπτει η ποίηση και οι διαρκείς αλληγορίες. Μόνο που το έχουμε ξαναδεί και σε ορίτζιναλ και σε (κακό) ριμέικ!
Λήδα Γαλανού
2018-04-06
Η ενηλικίωση ως κόλαση, η ενοχή ως δηλητήριο, ένα θρίλερ στερεοτυπικό στον σκελετό του που, όμως, συνδέοντας την «Κάρι» με τους «X-Men», καταφέρνει να επιβάλει μια συναρπαστική ατμόσφαιρα μυστηρίου, από τον σκηνοθέτη του «Οσλο, 31 Αυγούστου».
Χρήστος Μήτσης
2018-04-08
Έντονα αλληγορικό θρίλερ που υποβάλλει έντεχνα μια αίσθηση μεταφυσικής απειλής. Χειρίζεται πρωτότυπα το είδος, ολοκληρώνει όμως άκομψα και βεβιασμένα το ψυχολογικό πορτρέτο που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2018-04-04
(Ο Τρίερ) στέκεται αμήχανος τελικά απέναντι στην πρωταγωνίστριά του και παραδίδει ένα στυλιζαρισμένο, αλλά ανερμάτιστο αμάλγαμα των ετερόκλητων φιλοδοξιών του για ένα coming of age μεταφυσικό λεσβιακό δράμα χαρακτήρων πάνω στον τρόμο της ενηλικίωσης, το οποίο χάνει σταδιακά τις ισορροπίες και καταλήγει μετέωρο.
Χριστίνα Καλογεροπούλου
Όσες αναφορές κι αν βρει κανείς στην κινηματογράφηση του Κρόνενμπεργκ και του Λυντς -άμα θέλουμε να βυθιστούμε στον ψυχισμό της κοπέλας- ή στον Στίβεν Κινγκ -που άλλωστε διάβαζε και ο Τρίερ- για τις πιο παράδοξες σκηνές, εν τέλει, οι προσδοκίες καταρρίπτονται και μένει μία αίσθηση του ανικανοποίητου, μετά την αποχώρηση από την αίθουσα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-04-02
Όσο η ώρα περνά και οι αποκαλύψεις «ψήνονται», τόσο νιώθεις τον εαυτό σου να απομακρύνεται από το σύνολο - εξαιρετικά δυσάρεστο εγχείρημα.
