Της Πατρίδας μου η Σημαία...(2018)

Πρώτη προβολή: 26-04-2018

Η Ελλάδα των ανοιχτών πληγών που άφησε ο μεγαλοϊδεατισμός σε ένα από τα πιο συγκινητικά εγχώρια ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων.

Με φόντο την προετοιμασία για την αθηναϊκή Ολυμπιάδα, οι εξομολογήσεις-αναμνήσεις ηλικιωμένων από το χωριό καταγωγής του σκηνοθέτη «ανασυνθέτουν» – ανθρώπινα, υπαινικτικά, συναισθηματικά– την νεότερη πολιτικοκοινωνική ιστορία μας.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος μέσα από τις οικογενειακές ιστορίες και τις εξιστορήσεις των ανθρώπων του χωριού, «βλέπει από μέσα» την Ιστορία ολόκληρης της Ελλάδας.

Αντιπαραθέτει αντιστικτικά εικόνες της γης που σκάβεται με τεράστια μηχανήματα για να δεχτεί τους πυλώνες του μέλλοντος (έτσι λειτούργησε η ψευδαίσθηση του 2004) με εικόνες στις οποίες οι άνθρωποι σκάβουν τη γη με τα χέρια για να εξασφαλίσουν τα πενιχρά μέσα διαβίωσής τους. Την Ελλάδα αναζητά ο κινηματογραφικός φακός στο νοητό κενό κάτω από αυτή την παλινδρόμηση.

Μια προσωπική εξομολόγηση που δίνει το λόγο σε μια σειρά από ανθρώπους με τη δική τους ιστορία γίνεται ένα ψύχραιμο, νοσταλγικά πικρό οδοιπορικό στην κοινωνική «εξέλιξη» μιας ολόκληρης χώρας.

Ένα αξιόλογο ντοκιμαντέρ από τον Στέλιο Χαραλαμπόπουλο, προϊόν πολύχρονης προσπάθειας, που όμως έχει σαφή τηλεοπτική αντίληψη και προορισμό και αδικείται από την κινηματογραφική του παρουσία.

Ο σκηνοθέτης νιώθει την ανάγκη να εκφραστεί θυμίζοντας κάποιες πικρές αλήθειες, και πράγματι το καταφέρνει. Μόνο που το στυλ της ταινίας πέφτει στην παγίδα μιας παλαιομοδίτικης λογικής που θυμάται κανείς στην ΕΡΤ της δεκαετίας του 1980, με αποτέλεσμα μια ενδιαφέρουσα άποψη να χάνεται μέσα σε κουραστικές, επαναλαμβανόμενες αφηγήσεις ηλικιωμένων κατοίκων ενταγμένες σε πλάνα που γίνονται ως και κουραστικά.

Όχι, εκτός αν δεν σου ξεφεύγει κανένα γηγενές δείγμα του είδους (και «vintage» παραγωγή του 2016, παρακαλώ). Η χειρότερη εργασία του σκηνοθέτη μαζί με τη μυθοπλαστική «Υπογραφή».